หมีแพนด้า การดำรงชีวิต

“เช้านี้ แม่เห็นหมีไหม ?”

เป็นคำถามที่ผุดขึ้นแทน  “เช้านี้ ลูกเราดื่มนมหรือยัง?”

เป็นมุขสัปดนตอนเช้าภายหลังผมปรับปรุงเรื่อง “การบ้าน”  

เรื่อง ทำการบ้าน  โดนทั้งพ่อ...ทั้งลูก...พักหลังชักขี้เกียจทำการบ้านกันทั้งสอง

ช่วงนี้ ผมเชื่อว่า ใคร ๆ ก็คงจะเห็นหมีกันทั่วหน้า ไม่ใช่หน้าฝนทำให้อับชื้นแต่อย่างไร

 แต่มันเป็น หัวใจดวงเล็ก ๆ ที่เริ่มทำงาน เริ่มมีขอบตาดำ ดำ หูดำ ดำ โตวัน โตคืน เป็นตาฮัก เป็นตาฮัก

“หมีแพนด้า หมีแพนด้า หมี หมี แพนด้า... หมีแพนด้าเขาว่าน่ารัก ผมนี่ชัก ชักอยากจะเห็น อยากจะเห็นหมีตัวเป็น เป็น ”

เพลงนี้ถูกกำหนดเป็นเสียงเรียกเข้าอีกครั้ง ไม่งั้นเอ๊าท์แน่ แน่ ในสถานการณ์เช่นนี้

เงินกู้สี่แสนล้าน ยังไม่น่าสนใจเท่า ขนหมีจะขึ้นครบสี่แสนล้านเส้นหรือไม่?

ไข้หวัดหมู คงต้องชิดซ้าย หากมี “ไข้หวัดหมี” ระบาด

รัฐบาลก็พลอยโชคดีไปด้วย...ทำงานมาเกือบเครื่องปี ก็คงมีเรื่อง ผลงานลูกหมีนี่แหล่ะมาช่วยสร้างผลงานให้

เรื่องอื่น อื่นพลอยลดระดับความร้อนรุ่มลงไปบ้าง

วิทยุ โทรทัศน์เป็นหน้าที่ ที่จะต้องรายงานความเป็นไปในชีวิตของลูกหมี

 กดหนีไปช่องไหนก็ไม่พ้นข่าวคราวของลูกหมี

เดี๋ยวนี้ ลูก ลูกผม ไม่ค่อยได้ถามว่าพวกเขาได้ดื่มนมหรือยัง?

เราถามกันแต่เพียงว่า “เช้านี้ ลูกหมีดื่มนมแล้วหรือยัง?”