21.15น.
วันนี้มีโอกาสอ่านหนังสือเล่มหนึ่ง....เขาบอกว่าในชีวิตเราเรามีสีที่ชอบไม่กี่สี...และสีที่ไม่ชอบ...
ในช่วงชีวิตหนึ่งเราหลีกเลียงไม่ได้ที่สีที่เราไม่ขอบอาจมาเปรอเปื้อนสีที่เราชอบ...กว่าถึงที่สุดของช่วงชีวิต
สีที่เราชอบอาจถูกผสมปนเปเป็นสีผสมหมดแล้ว....ก็เปรียบเหมือนชีวิตคนเราอาจมีสิ่งมี่ไม่ดีเข้ามาในชีวิต
เส้นทางขีวิตเราเลยออกมาเป็นสีผสมที่เราต้องเจอ...ถ้าเราผ่านมันไปได้...เราจะเห็นว่ามันเป็นเส้นสีรุ้งที่
งดงาม...หลังพายุฝนที่โหดร้ายพัดผ่านผ่านไป......
ถ้าคุณเท่งมีโอกาสอ่านข้อความนี้...ขอให้ความดีที่มี ...ดลบันดาลให้คุณมีความสุข...ตอนนี้คุณเท่งคงมี
ความสุข...วันนี้วันทำบุญโรงพยาบาล...คุณเท่งคงร้องเพลงอย่างมีความสุข...เพลงไม้เมือง...เสียงค่อย
เบาลง...เสียงเรือดังทุกครั้งที่หมุน...ย้อนภาพทรงจำเก่า...เหลือแค่ความทรงจำ...มีทั้งสุขและทุกข์ปะปน
เสียงดนตรีเรือกล่อมตัวเล็กให้เติบโตทุกคืน...เวลาไม่ได้ช่วยอะไรเลย...เวลาเปลี่ยน...คนเปลี่ยน...คนจาก
ไป...เหลือแค่สีที่ผสมปนเป....สักวันหนึ่ง...จะมีโดกาสเห็นสีรุ้งที่สวยงามมั้ย...ตัวเล็กโตขึ้นแม่จะชี้ให้ลูก
เห็นสีร้งที่สวยงาม...
สีรุ้ง คือ ธรรมชาติ โลกของความเป็นจริง
สวัสดีค่ะ แวะมาดสายรุ้งก่อนเข้านอนคะ....^U^
ขอบคุณมากค่ะที่แวะมาดูรุ้ง...ขอโทษที่ตอบช่วงนี้งานยุ่งนิดหน่อย
สุขภาพไม่ค่อยเอื้ออำนวย...ผักเอาแรงนิดหนึ่งค่ะ