เมื่อเกิดเป็นคน ต้องผจญโชค

           เธอจะทำอย่างไรก็ ต้องหลบแบบนี้แหละ ไปไหนไม่ได้แล้ว 

งานที่รับผิดชอบ

                 คน เราทุกคน ทำงานตามหน้าที่  ด้วยความสับสนในงาน จนทำให้ คนบางคน ที่ควรจะได้รับการดูแลอย่างดี  แต่เธอก็ถูกลืม โดยเฉพาะงานที่เธอรับไว้ เป็นฟรีเซนท์การเปลือยเพื่อโฆษณา สินค้าอย่างหนึ่ง เธอถูกลืม ในขณะที่เธอเปลือยอยู่นั้น ไม่มีใครมาปกป้องเธอเลย ชีวิตต้องสู้ ถ้าไม่ทำ ก็ไม่มีใครเลี้ยง จำเป็นเธอต้องตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ เธอถูกคนลืมชั่วขณะ เธอจึงหลบได้เพียงแค่มุม เพราะไม่มีใครหาอะไรมาให้เธอห่มเลย

วันนี้ว่าง ไม่รู้ว่าจะเขียนอะไร  ก็รู้สึกท้อถอย ในเรื่องที่หามาเขียนเช่นกัน  รู้สึกว่าอ้างว้าง เลยเขียนบทกลอน ที่ไพเราะ มาให้เพื่อนที่ผ่านไปผ่านมาทุกๆท่าน ได้เข้ามาพักและพบ กับบล็อคที่ติดตามอ่านเมนท์ของมิตร ทุกท่าน จนตาลายแล้ว และวันนี้ อยากเปลี่ยนบรรยากาศ ลองหาตัวหนังสือ  สวยๆ มาเขียน  จะชวนอ่าน  หรือชวนปวดหัวกันแน่

เกิดเป็นคนผจญโชคบนโลกกว้าง

ควรสรรสร้างให้ตนเป็นคนเก่ง

ศรัธทรามั่น หมั่นเป็นคนพึ่งตนเอง

อย่าพร่ำเพลงพร้อให้ใครปราณี

 

                                       

                                                             ด้วยโลกนี้มีแต่ ความแปรผัน

                                 ใจคนนั้นเปลี่ยนแปรไปไม่คงที่

                                    บนเส้นทางแข่งขันกันอยู่ดี

                                  ย่อมอยากมีมิตรช่วยด้วยใจจริง