แววตาแห่งความหวัง........................................เจ้าจัน
บ้านหลังหนึ่งคนทั่วไปคงนึกไปว่าคงจะอยู่กันเป็นครอบครัวที่มี พ่อ แม่ ลูก อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข แต่อีกมุมหนึ่งยังมีบ้านอีกหลังหนึ่งที่มีเพียงผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งที่เป็นหัวหน้าครอบครัว เป็นทั้ง พ่อ และแม่ ให้กับคู่พี่น้อง ชาย หญิง ด้วยความรัก ความห่วงใย เอาใจใส่ ในความเป็นแม่คงเป็นอะไรที่ยิ่งใหญ่มากมาย แต่ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนนี้เธอก็ตั้งใจทำทุกอย่าง ให้ทุกอย่างที่ลูกร้องขอและทำให้ลูกมีความสุข และสิ่งที่เธอไม่เคยคิดว่าจะเกิดขึ้นกับลูกชายที่เธอรัก เป็นเหมือนแก้วตาดวงใจ ก็คือการที่ลูกเข้าไปมั่วสุมกับสิ่งเสพติด
เธอบอกเล่าเหตุการณ์ผ่านแววตาแห่งความรัก และสงสารลูกว่า “ไม่อยากให้ลูกเป็นแบบนี้ อยากให้ลูกหาย แต่ไม่รู้จะทำอย่างไร” และมีน้ำคลอเบ้าตาทุกครั้ง คนฟังคงไม่สามารถอธิบายความเสียใจที่เธอมีออกมาเป็นคำพูดได้หมด แต่ก็รับรู้ได้ด้วยคำพูดและท่าทางที่เธอแสดงออกมาว่าเธออยากให้ลูกของเธอหาย เธอพยายามหาทางออกทุกทางเพื่อช่วยเหลือลูกของเธอให้หลุดพ้นจากสิ่งที่เป็นอยู่ และก็มีความหวังในหัวใจอย่างเต็มเปี่ยมว่าลูกจะต้องหาย และกลับมาเป็นลูกที่น่ารักของเธอเหมือนเดิม สามารถเดินอยู่ในสังคมได้โดยที่คนในสังคมไม่รังเกียจ และให้โอกาสลูกของเธอ
ความรัก ความห่วงใย จากคนที่ได้ชื่อว่าเป็นแม่คน ซึ่งคนโดยทั่วไปคงไม่สามารถเข้าใจและรับรู้ถึงความรู้สึกได้ คงจะมีเพียงคำพูดและแววตาที่แสดงออกมาให้คนทั่วไปรับรู้ว่า เธอรัก ห่วงใย และหวังว่าลูกของเธอจะต้องหาย และกลับมาสู่อ้อมอกคนที่เป็นแม่ คงจะเป็นสิ่งที่มีค่ามากที่สุดในชีวิต
เรื่องนี้เจ้าของนามปากกา เจ้าจัน เป็นคนที่ชอบการเขียนแต่ไม่มีทักษะ ส.ศรัณ เลยอาสาช่วยดูให้ และนำลงเพื่อให้ทุกท่านได้อ่านความรู้ ความคิดเห็น ที่เจ้าจันได้รับ และสัมผัสจากงานชุมชนที่ลงไปกับ ส.ศรัณ อย่างไรเสียช่วยแนะนำด้วยนะค่ะ เพราะคนฝึกให้ก็เก่งแต่อยากช่วย