ฉันคิดว่าหลายๆคนมีปณิธานและอุดมการณ์ต่อสิ่งที่เราทำอยู่เสมอ ฉันกำลังจะบอกว่าภาพอดีตเมื่อประมาณ 2 ปีที่แล้ว ปรากฎขึ้นในความทรงจำอย่างชัดเจน ราวกับว่ากำลังย้ำเตือนว่าอย่าลืมปณิธานของตนเอง ฉันกำลังอยู่ในการอบรมผู้นำนักศึกษาคณะศิลปศาสตร์ ม.อ.ที่อำเภอช้างกลาง จ.นครศรีธรรมราช

               ณ เวลานั้นฉันกำลังพูดเกี่ยวกับปณิธานและอุดมการณ์ของฉันต่อคณะ ต่อหน้ารองคณบดีฝ่ายกิจการนักศึกษา อาจารย์ และเพื่อนๆพี่ๆสโมสรนักศึกษาด้วยกัน

"ตั้งแต่ก้าวแรกที่หนูเหยียบเข้ามาที่คณะ หนูตั้งใจไว้แล้วว่าจะทำทุกอย่างเพื่อคณะ เนื่องจากคณะเพิ่งเปิดได้ 2 ปี และจะทำให้คณะเติบโตต่อไป อยากที่จะเห็นดอกเข็มหลายๆช่อ (ดอกไม้ประจำคณะ) ออกดอกชูช่ออย่างมั่นคงและเติบโตต่อไป"  และนี่คือคำมั่นสัญญาของฉัน

               เวลาผ่านไปใจยิ่งผูกพัน ทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำมาทั้งหมด 4 ปี ฝังอยู่ในความทรงจำที่ไม่มีวันลืม และรู้เสมอว่าไม่ว่าฉันหรือใครคนใดคนหนึ่งกลับคณะไปด้วยฐานะอะไรก็ตาม มาจากที่ไหนก็ตาม ที่นี่จะคือบ้านที่เชื่อมโยงสายใยของความผูกพันระหว่าง อาจารย์-นักศึกษา พี่-น้อง และจะยังมีอยู่ตราบนานเท่านาน

               บันทึกนี้ความทรงจำของฉันได้เรียกร้องให้เขียนผ่านตัวหนังสือ เพื่อที่จะกลับมาอ่านอีกครั้งพร้อมกับภาพความทรงจำที่เด่นชัด

"เราจะมีกันและกัน เป็นหนึ่งในดวงใจตลอดไป เพราะหัวใจเราผูกกัน" (หัวใจผูกกัน : บอย พีชเมคเกอร์)