เมื่อวานไปงานเลี้ยงต้อนรับบุตรคนใหม่ของเพื่อนอาจารย์ หลังจากที่ไปบรรยายที่ รร.มุสลิมพัฒนศาสตร์ แกงแพะครับ เพราะอาจจะเป็นประเพณีการทำอากีกะห์ในสามจังหวัดก็เป็นได้ว่า ต้องเป็นแพะ ไปถึงก็ได้รับคำเชิญชวนจากเจ้าภาพว่า วันนี้ได้รับยกเว้นวันหนึ่งนะครับอาจารย์จากนโยบายลดพุง ฮิฮิ ทานให้เต็มที่เลย ฮือ ทั้งผมและเจ้าภาพ แถมด้วยท่านรองอธิการบดีที่มาถึงงานเลี้ยงถัดจากผม ต่างก็เข้าโครงการลดพุงทั้งนั้น (ไปไหวมัยเนี๊ยะ ที่สังเกตเห็นวันเริ่มโครงการ มีรองอธิการบดีร่วมโครงการนี้สองท่านครับ)

จังหวะดีครับ ผมยังเหนื่อยๆ อยู่ เลยทานได้ไม่เยอะ แค่จานเดียว จึงเป็นไปตามข้อตกลงเดิมของนโยบายลดพุงอยู่ ฮาฮา ที่ปรึกษาโครงการ ระบุว่า ข้าวสามมื้อ มื้อละสามทัพพี อาหารว่างระหว่างมื้อได้ ฮือ พยายามครับ ไม่เติมข้าวเป็นสำคัญ

แต่แล้ววันนี้ ตั้งแต่เช้าครับ (ออ ไม่ใช่ ตั้งแต่เมื่อคืน ซึ่งเริ่มลดกาแฟได้หนึ่งคืน แต่งานไม่เดิน ฮา) กาแฟไม่ดื่ม ทานข้าวน้อยๆ ไปทำงาน เที่ยงกลับมาละหมาดวันศุกร์ แล้วก็พาครอบครัวไปร่วมงานเลี้ยงต้อนรับสมาชิกใหม่ (อีกแล้ว) ของเพื่อนที่ยะรัง เช่นเดิม แกงแพะกับข้าวมันอาหรับ งานนี้อย่างเกรงอกเกรงใจเจ้าค่ะ สี่จานเต็มๆ อดไม่ได้จริงๆ อร่อยมากกกกกกกกกกกกกกก (เป็นอันว่าต้องเก็บนโยบายลดพุงเอาไว้ชั่วคราว)

อดถามเพื่อนไม่ได้ครับว่า งานเลี้ยงนี้จ้างที่ไหนทำอาหาร คำตอบคือ ทำเอง โดยการควบคุมงานของคุณยาย เลยต้องฝากบอกคุณยายครับว่า อร่อยมากครับ ปรากฏขากลับคุยเรื่องอาหารมื้อนี้กับภรรยา ปรากฏภรรยาก็บอกว่า ได้นั่งกับเจ้าของสูตรแล้ว เลยได้รู้สูตรการทำมาเรียบร้อย ฮือ คิดว่าไม่นาน ภรรยาคงต้องลองทำเองเป็นแน่ๆ ฮือ อนาคต พุงของข้าพเจ้า

ระหว่างงานเลี้ยงได้นั่งคุยกับสมาชิกท่านหนึ่ง ซึ่งมีภูมิลำเนาอยู่ในบ้านโสร่ง ที่ตั้งของมหาวิทยาลัยอิสลามยะลา เขาพูดได้น่าสนใจครับ เขาบอกว่า ดีใจที่มหาวิทยาลัยมาตั้งตรงนี้ ซึ่งทำให้เขาได้สังเกตนักศึกษา แล้วทำให้เขาภูมิใจ เขาบอกว่า ความสำเร็จแรกของมหาวิทยาลัยเห็นได้จากบุคลิกภาพของนักศึกษาครับ (ไอ้ที่แย่ไม่ต้องพูดถึงครับ) แต่ที่ดีนั่นเป็นภาพที่สร้างความประทับใจให้กับคนบ้านโสร่ง คนเขาตูมได้จริงๆ นักศึกษาไม่ใช่แค่เรียนเยอะ รู้เยอะแล้วจะทำให้ชุมชนพอใจ แต่กริยามารยาท การแสดงออก เรื่องของจิตสาธารณะ การปฏิบัติตนตามหลักศาสนา เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นควบคู่กับการสร้างเสริมวิชาการ เขาบอกว่า ไม่แปลกใจเลยที่คนจากต่างประเทศ จากประเทศจีน จากหลายๆ ที่ อยากที่จะมาเรียนที่มหาวิทยาลัยแห่งนี้ (ฟังแล้วก็ อัลฮัมดุลิลลาห์)

สถานการณ์สำหรับผมตอนนี้คือ งานรุมเร้าครับ อันเนื่องจากเพื่อนร่วมชั้นติดต่อมาบ่อยขึ้น ซึ่งส่งผลกระทบต่อผมเยอะครับ เพราะคนอื่นงานวิทยานิพนธ์ก้าวหน้าไปเยอะ มีผมคนเดียวที่เป็นเดือนๆ ยังไม่ได้หยิบจับอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลย ความจริง เห็นแสงไฟที่ปลายทางครับ แต่เป็นงัยไม่ทราบ เรี่ยวแรงจะเดินไปไม่ค่อยจะมี (ขอดุอาจากอัลลอฮ์ ประทานความขยันและความสำเร็จให้ผมด้วย)