ฝึกให้ลูกได้อยู่กับพ่อ เมื่อวันที่ไม่มีแม่แล้ว

          

            ก่อนหน้านั้น  ตอนที่ยังไม่ได้มาทำงานแบบใกล้ชิดกับผู้ป่วยมะเร็งระยะสุดท้าย ยังมองว่าโรคมะเร็งเป็นสิ่งที่อยู่ไกลตัวมาก ๆเลย  แต่ตอนนี้มันไม่ใช่เป็นอย่างที่คิดแล้ว รู้สึกว่าบุคคลใกล้ตัวทั้งนั้นเลย   โดยเฉพาะในเดือนที่ผ่านมาเนี่ย มีคนที่เรารู้จักและคุ้นเคย ในรพ . ตรวจพบว่าเป็นมะเร็งระยะสุดท้าย  ตั้ง 5 คนแล้ว นี่เฉพาะแค่ใน รพ .  นึกแล้วรู้สึกกลัวจัง วันก่อนไปเยี่ยมคนไข้ คนหนึ่งเป็นมะเร็งเต้านม อาชีพ เป็นคุณครู   แต่โชคไม่ดี มา เจอระยะสุดท้าย เนื้อร้ายลุกลามไป อวัยวะข้างเคียงหมดแล้ว   หมดหวังในการรักษา  ช่วงที่ไปเจอ Case นี้ ครอบครัวเค้าดูแลกันมา ประมาณ 2 ปีกว่าๆ แล้ว  ตอนนี้ก็รักษาแบบประคับประคองกันไป ต้องทำแผลทุกวัน เช้าเย็น  แต่ในความโชคร้ายของคน ก็ยังยังมีโชคดีอยู่  อาจารย์ มีสามีที่ดีมาก  ดูแลประคับประคอง นวดเพื่อลดบวม  ลดปวด   ทำแผล เต้านม ให้ทุกวัน   แล้วเค้ายังมีวิธีสำหรับทำแผลมะเร็งเต้านม มีสูตร พิเศษ  ทำจากสมุนไพร  การบูน ไพร  ขมิ้นชัน    แผลแห้งดีมากๆ  ไม่มีกลิ่นเหม็น  แล้วคนที่อยู่ในห้องยังได้กลิ่นหอมสดชื่นด้วย  บรรยา กาศเหมือนอยู่ในห้องสปา  ยังงัยยังงั้นเลยค่ะ   เพราะปกติที่เคยเจอมาแผลมะเร็งกลิ่นเฉพาะตัว   แล้ววันหลังจะเอาสูตร พร้อมวิธีการทำแผลมาให้ดูนะค่ะ   แต่แผลดีจริงนะค่ะ เพราะ พวกเราดูแลอาจารย์ที่บ้านมาเกือบครบปีแล้ว ค่ะ   ยังขอเก็บภาพการทำแผลไว้เลย  การทำแผลโดยใส่ หัวใจ  ลงไปด้วยมันเป็นภาพที่ พวกเราชาวพยาบาลดูแล้ว ประทับใจจริงๆ ค่ะ  หลังจากนั้นก็ได้มีโอกาสนั่งคุยกับอาจารย์

                        ท่านก็เล่าให้ฟังว่า ตอนนี้ เวลาของพี่ มันเข้ามาใกล้ทุกทีแล้ว  พี่เตรียมตัวพร้อมแล้วนะค่ะ ทั้งสามีและลูก     ฝึกให้ลูกได้อยู่กับพ่อ เมื่อวันที่ไม่มีแม่แล้ว   เค้าสองคนจะต้องอยู่ได้ โดยไม่เจ็บปวดและทุกข์ทรมาร   ตอนนี้ได้เตรียมพร้อมไว้ ทุกเรื่อง ไม่มีอะไร ติดค้าง และเตรียมถึงแม้กระทั่งว่า วันนั้นจะใส่ชุดไหน  จะเลือกวิธีการที่จากไปอย่างไร   อาจารย์คุยกับสามี ด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม   พอได้ฟังแล้วทางทีมงานเยี่ยมบ้านก็รู้สึกดี ที่ครอบครัวของอาจารย์ สามารถยอมรับในการจากไปของอาจารย์ ได้  และก็ไม่ทุกข์ทรมารกับอาการที่มันรุมเร้าเข้ามา เช่น อาการ ปวด  เหนื่อย   และพวกเค้าก็ได้เลือกที่จะจากไปอย่างสมศักดิ์ศรี และมีคุณค่า ท่ามกลางความอบอุ่น และอ้อมกอดของสามีและลูกสาว   พอฟังอาจารย์พูดจบ สิ่งที่คิดมาแว้บคือ   และคิดว่า ซักวัน หนึ่ง ถ้าเป็นตัวเรา  เราจะทำได้แบบนี้มั้ยน้า    การที่เราได้มีโอกาสดูแลคนไข้มะเร็งระยะสุดท้าย มันก็ทำให้เราเริ่มยอมรับอะไรได้ง่ายขึ้น  รู้จักการปล่อยวางมากขึ้น  สิ่งที่ยังค้างคาใจ  สิ่งที่เราต้องทำ บุพการี และผู้มีอุปการะคุณต่อเราทุกท่าน  เราต้องรีบ ทำวันนี้ก่อนเสมอค่ะ  คงไม่พูดว่า พรุ่งนี้ค่อยทำ เพราะ วันพรุ่งนี้อาจจะเป็นวันของเราก็ไดค่ะ  นี่ก็เป็นเรื่องเล่าที่เก็บมาฝากแล้วคิดว่าทำให้เรามีสติ จริงๆ ต้องไม่ประมาทในการใช้ชีวิต   แล้ววันหลังจะมาเล่าให้ฟังต่อนะค่ะ

                                 หลังจากวันนั้นอีกไม่กี่วัน อาจารย์ได้จากพวกเราไปแล้วค่ะ ท่านจากไปอย่างสงบ  และมีสติตลอดเวลา ท่ามกลางอ้อมกอดของแม่ สามี ลูก และญาติพี่น้องเพื่อนสนิท ทุกคนยืนให้กำลังใจ อาจารย์ และครอบครัวของอาจารย์ ก็สำหรับ ผู้ป่วยรายนี้ทางทีมพยาบาลผู้ดูแลก็รู้สึกอาลัยในการจากไปของอาจารย์ เพราะพวกเราดูแลกันมานานจึงรู้สึกผูกพัน เหมือนเป็นญาติของพวกเราคนหนึ่ง  ส่วนทางครอบครัวที่แสนอบอุ่นของอาจารย์ ก็ยังถูกเก็บไว้ในความทรงจำที่ดีของพวกเราเสมอๆ  สุดท้ายนี้ก็ขอขอบคุณท่านอาจารย์ และครอบครัวมากๆนะค่ะ