ฉันทำได้เพียงแต่เฝ้ามองดูอยู่ไกลๆ และโอบกอดแผ่นดินและผืนน้ำไว้อย่างอ่อนโยนเท่านั้น

 เชิญร่วมซาบซึ้งกับความคิดถึงของผองเพื่อน
...> ท้องฟ้า แผ่นดินและผืนน้ำ <...

  

<<<….เมื่อก่อนนี้ ท้องฟ้า แผ่นดิน และผืนน้ำ เป็นเพื่อนรักกัน....>>>

 

 ทั้งสามอยู่ใกล้ชิดติดกัน จนกระทั่งโลกได้กำเนิดพืชและสัตว์ขึ้น
  แผ่นดินและผืนน้ำก็มัวแต่ดูแลเอาใจใส่พืชและสัตว์ จนละเลยและไม่สนใจท้องฟ้า 
  ท้องฟ้าก็เริ่มรู้สึกน้อยใจ….. และถอยตัวห่างออกไป ห่างออกไปทุกที…ทุกที… <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">   จนถึงวันที่มีนกตัวแรกออกโบยบิน แผ่นดินและผืนน้ำจึงได้รู้ว่าท้องฟ้าได้จากไปไกลแสนไกล แผ่นดินและผืนน้ำพยายามส่งเสียงเรียกท้องฟ้า แต่ท้องฟ้าอยู่ไกลมาก เลยไม่ได้ยิน </p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">….นกตัวนั้นจึงอาสาที่จะไปบอกกับท้องฟ้า นกก็บินขึ้นสูง สูงขึ้น สูงขึ้นและส่งเสียงเรียก….. แต่เสียงนกนั้นเบาเกินไป ไปไม่ถึงท้องฟ้า แต่นกก็สัญญาว่า ต่อไปนี้นกทุกตัวจะบินขึ้นสู่ท้องฟ้า เพื่อนำข่าวจากแผ่นดินและผืนน้ำไปบอก….</p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">….ผืนน้ำและแผ่นดินรู้สึกเศร้าใจที่เพื่อนได้ห่างออกไปไกล และคิดถึงเพื่อนเหลือเกิน ผืนน้ำพยายามที่จะม้วนตัวเป็นเกลียวคลื่นครั้งแล้วครั้งเล่า แผ่นดินพยายามยกตัวสูงจนตั้งตระหง่าน แต่นั่นก็ยังสูงไม่พอ ยังไม่ใกล้ท้องฟ้า….</p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">….พระอาทิตย์ซึ่งเฝ้ามองดูเหตุการณ์มาโดยตลอด ก็บอกกับทั้งสองว่า “เราอาจจะช่วยพวกเจ้าได้”พระอาทิตย์อาสาช่วย โดยการส่องแสงลงมายังผืนน้ำและแผ่นดิน ทำให้ระเหยกลายเป็นไอ ลอยไปรวมตัวกันเป็นก้อนเมฆ ….ลอยขึ้นไปบอกข่าวแก่ท้องฟ้า… เล่าเรื่องราวต่างๆ เป็นรูปภาพตามที่แผ่นดินและผืนน้ำได้พบเจอมา และบอกว่าแผ่นดินและผืนน้ำคิดถึงมาก อยากให้ท้องฟ้าลงมาสนิทแนบชิดเหมือนเมื่อก่อน </p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">   ท้องฟ้าได้รับรู้เรื่องราว ก็รู้สึกเสียใจ แต่ก็กลับลงไปไม่ได้ “ฉันกลับลงไปไม่ได้หรอก เพราะฉันเติบโตขึ้น และอยู่สูงเกินไป ลงไปไม่ได้แล้ว ฉันได้แผ่ขยายตัวเองจนกว้างขวางที่ฉันทำได้ก็เพียงแต่เฝ้ามองดูอยู่ไกลๆ และโอบกอดแผ่นดินและผืนน้ำไว้อย่างอ่อนโยนเท่านั้น และถึงแม้จะมีนกบินมาส่งข่าว แต่ฉันก็ยังคิดถึงแผ่นดินและผืนน้ำ และอยากจะบอกกับทั้งสองว่า…ฉันเองคิดถึงเพื่อนมากมายเพียงใด” </p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">…..ก้อนเมฆก็ตอบว่า “อยู่บนนี้นานๆ ก็เหงาเหมือนกัน บางทีก็อยากกลับลงไปข้างล่างบ้าง”
…..ท้องฟ้าเลยบอกว่า “ฉันก็เหงาเหมือนกัน แต่ว่าฉันกลับลงไปไม่ได้ แต่เจ้าลงไปได้นี่
ถ้าอย่างนั้นฉันจะส่งเจ้ากลับลงไป และความคิดถึงของฉันก็หนักมากพอที่จะส่งพวกเจ้าลงไปหมดทั้งท้องฟ้า” </p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">       จากนั้นก้อนเมฆทั้งหมดก็รวมตัวกัน และรวมเข้ากับความคิดถึงอันมากมายของท้องฟ้า แล้วตกลงมาเป็นหยาดฝน ส่งผ่านความรัก ความคิดถึงมายังแผ่นดินและผืนน้ำ </p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">* จึงไม่แปลก ถ้าเมื่อใดที่ฝนตก แล้วเราจะรู้สึกคิดถึงคนที่เรารักคนที่เราผูกพัน *
    และบางครั้ง ท้องฟ้าก็ส่งความเหงาลงมาด้วย …เฮ่อ… เหงาจัง!  
</p> <p style="text-align: center;"></p> <p style="text-align: right;" align="right">ยามเมื่อฝนโปรย..
ได้แต่นั่งมองออกไปนอกหน้าต่าง..
ความเหงา.เศร้า..ก้อเข้ามาเกาะกินหัวใจ
เคยคิดนะว่าทำไม..เราต้องเศร้า เหงา ทุกครั้งที่ฝนตก
แต่ไม่เคยได้รับคำตอบเลย
และตอนนี้ฉันนั่งมองสายฝนพร่ำพร้อมกันคิดถึงคนที่ฉันรัก
แม้จะจากกันเพียงไม่กี่วันแต่ทำไมคิดถึงได้มากขนาดนี้
สายฝนที่โปรยปรายโปรดส่งความคิดถึงนี้ให้แด่เธอ..สุดที่รัก </p>

                     :: ขอบคุณภาพประกอบจาก internet ::