พันธะของคนโสด
เมื่อเอ่ยถึง "ความรัก" ความรักมีได้หลายรูปแบบรักพ่อรักแม่ รักพี่รักน้อง รักเพื่อน ตลอดจนสรรพสิ่งรอบตัว และที่ขาดไม่ได้คือ ความรักแบบคู่รัก
ระหว่างชายหญิง ซึ่งแน่นอนว่าใคร ๆ ก็อยากมีความรักที่สุขสมหวัง ฉันก็เป็นอีกคนหนึ่งที่มีความคิดเช่นนั้น แต่ถ้าหากทุกอย่างไม่ได้เป็นไปอย่างที่เราคิดล่ะจะเกิดอะไรขึ้น
จากเดิมที่เคยมีใครเดินเคียงข้าง แล้ววันหนึ่งมาเดินคนเดียว ต้องอยู่กับตัวเอง เราจะอยู่อย่างไร เป็นธรรมดาที่อาจจะไม่คุ้นชิน แต่เมื่อเวลาผ่านไป เมื่ออยู่ลำพัง ฉันกลับไม่เห็นความโดดเดี่ยว การใช้ชีวิตเงียบ ๆ ก็ไม่ได้เหงา กลับดูอิสระ ปลอดโปร่ง โล่งใจอย่างบอกไม่ถูก ภาวะไร้พันธะเช่นนี้ ทำให้ฉันนึกอยากทำอะไรก็ได้ อยากไปไหนก็ไปตามแต่หัวใจจะนำทาง น่าอิจฉามั้ยล่ะ!!
ไม่นานมานี้เอง ในวันขึ้นปีใหม่ ฉันได้กลับบ้านต่างจังหวัด กลับไปเยี่ยมพ่อแม่ก่อนกลับฉันได้รับของขวัญจากพ่อแม่เป็นต้นไม้เล็ก ๆ 1 ต้นคือ "ต้นโกศล" ลำต้นผอมเพรียว ใบสีแดงปนเขียวเป็นรูปหยัก มองดูคล้ายรูปหัวใจซ้อนกัน แม่บอกว่าต้นโกศล เป็นไม้มงคลปลูกแล้วจะได้มีบุญกุศล เจริญรุ่งเรือง อายุมั่นขวัญยืน ฉันรับต้นไม้ต้นนั้นมาด้วยความปลาบปลื้มใจ
เมื่อฉันกลับจากต่างจังหวัด ฉันจัดต้นโกศลลงกระถาง วางไว้ระเบียงหลังห้องให้อยู่ในมุมที่รับแสงแดดได้เต็มที่ ทุก ๆ เช้าก่อนไปทำงาน ฉันจะรดน้ำจนชุ่ม และหมุนกระถางให้หัวใจได้รับแสงแดดเท่ากันทุกดวง เช้าวันหยุด ฉันก็จะใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดฝุ่นออกจากใบที่เสมือนหัวใจ ทีละดวง...ทีละดวงอย่างทะนุถนอม ให้แตกยอดอ่อนเกิดเป็นหัวใจดวงใหม่ในเร็ววัน
หัวใจเล็ก ๆ เหล่านี้ทำให้คนโสดอย่างฉันไม่เหงาอีกต่อไป รู้สึกอบอุ่น เมื่อนึกขึ้นมาว่าอย่างน้อยฉันก็ไม่ได้อยู่คนเดียว ยังมีหัวใจอีกหลายดวงรอฉันอยู่ที่บ้าน รอการเอาใจใส่ และพาออกไปรับไออุ่นจากแสงแดดยามเช้า ๆ กลายเป็นความผูกพัน เป็นพันธะของคนโสดอย่างฉันไปโดยปริยาย
อารมภ์เศร้าของ หญิง พ. (อ้อ...ฝึกทำกับข้าวให้ครบ 10 อย่างเร็วๆ นะ ...เอาใจช่วย)
จากเดิมที่เคยมีใครเดินเคียงข้าง แล้ววันหนึ่งมาเดินคนเดียว ต้องอยู่กับตัวเอง ฉันกลับไม่เห็นความโดดเดี่ยว การใช้ชีวิตเงียบ ๆ ก็ไม่ได้เหงา **เจ้พาชอบคำนี้ คนที่ทำได้เก่งจิงๆๆ
แล้วเมื่อไหร่จะมีรถไฟขบวนสุดมาถึงสักที น่าสงสารจิงๆๆ