ข้าพเจ้ายังคงใช้ชีวิตอยู่ในพื้นที่ชีวิตแห่งนี้อย่างไม่เปลี่ยนแปลง
หากแต่บางจังหวะชีวิตก็สัญจรไปสู่อีกพื้นที่อย่างไม่รู้จบ
การขับเคี่ยวกับความฝันของตัวเองและคนอื่น
คือการกรำงานอันรื่นรมย์ของชีวิต
ข้าพเจ้าให้ความเคารพต่อทุกเส้นทางที่ทอดผ่านเสมอ
เพียงตระหนักรู้อย่างแน่นหนักว่า…
ข้าพเจ้าเป็นเพียงเศษเสี้ยวอันน้อยนิดของชีวิต
ที่ยังต้องพึ่งพิงทุนชีวิตจากสรรพสิ่ง

ในความเป็นจริงของโลกและชีวิต
สรรพสิ่งทั้งปวงอาจไม่จำเป็นต้องพึ่งพิงต้นทุนใดๆ จากข้าพเจ้า
แต่ตรงกันข้าม...
ข้าพเจ้ากลับต้องฝากชีวิตไว้กับสรรพสิ่งอย่างไม่อาจหลีกหลบไปไหนได้
และนั่นกระมังคือเหตุผลอันสำคัญที่ทำให้ข้าพเจ้ายังต้องเทใจน้อมเคารพต่อทุกเส้นทางที่ทอดผ่าน
โดยหวังว่า  นั่นคือกระบวนการของการใช้ชีวิต
และนั่นก็เป็นกระบวนการของการเติบโตของชีวิตของข้าพเจ้าเอง

 

.....

 

ระลึกถึงทุกท่าน
โชคดีกับชีวิตกันทุกคน-นะครับ