เฝ้าสังเกตลูกมากขึ้นพบเห็นสิ่งน่ารักและความสามารถในตัวเด็กๆมากขึ้น

นิทานของฉัน.......แต่งโดยน้องเชก

               ในช่วงเวลาที่ผ่านมาปีกว่าหลังจากที่แม่น้องเชก ได้เข้าร่วมโครงการIOCSรุ่นที่1ตั้งแต่มกราคม2551ได้เรียนรู้หลายเรื่อง รวมทั้งที่ต้องฝึกสมองซีกขวาที่เป็นจินตนาการ การสร้างสรรค์ต่างๆให้สมดุลกับสมองซีกซ้ายที่ชอบคิด ชอบคำนวณ มีเหตุมีผล ประกอบกับได้พาลูกไปเสถียรธรรมสถาน เราได้เฝ้าสังเกตลูกมากขึ้นพบเห็นสิ่งน่ารักและความสามารถในตัวเด็กๆมากขึ้น

          วันนี้เป็นวันที่พอมีเวลามานั่งบันทึกเรื่องของลูกย้อนหลังเก็บไว้ให้อ่านตอนโต ตอนนั้นน้องเชกอยู่อนุบาล3เทอม1อายุประมาณห้าขวบ เชกเอาสมุดภาพเล่มจิ๋วให้แม่ดู แม่ถามว่าอะไร เชกบอกว่าคุณครูให้วาดภาพ แม่ให้เชกเล่าให้ฟังตามภาพโอ้พอเล่าจบแม่ประทับใจมาก และอยากถอดนิทานของลูกให้เป็นตัวหนังสือ เลยต้องให้เชกเล่าให้ปะป๊าฟัง ขณะเล่าก็ต้องรีบจดไว้

             แม่ได้ชี้ชวนให้เชก เขียนนิทานลงสมุดเล่มใหญ่เพื่อวาดภาพประกอบได้ โดยแม่เขียนให้ตามเรื่องที่เล่า เพราะตอนนั้นเชกยังสะกดคำไม่เป็น แต่เขียนเองได้  พยายามชี้ชวนว่าถ้าเขียนและวาดรูปได้ครบเราสามารถเอาไปให้คุณยายดูได้ หรือเอาไปขายได้นะได้เงินซื้อขนมได้ ตกลงกันอย่างดี ลงมือเขียนได้สี่ ห้า ประโยคเบี้ยวซะแล้วเพราะเชกเมื่อยมือ แต่แม่ก็พยายามต่อเพราะอยากให้เป็นลายมือลูกเอง เขียนได้อาทิตย์ละสี่ ห้า ประโยคเท่านั้น สุดท้ายก็เขียนจบได้แต่วาดภาพประกอบได้เพียงหนึ่งหน้า ก็เก็บเข้าตู้ไป

          ส่วนเนื้อเรื่องไม่รู้จำมาจากคุณครูที่โรงเรียนหรือแต่งเองเพิ่มเติมตามจินตนาการ แต่ถึงอย่างไรก็ประทับใจ เพราะช่วงนั้นน้องชีทฟังนิทานของพี่เชกก็เข้าใจเรื่องก้อนเมฆไปเลย

             นิทานเรื่องนี้เดิมไม่มีชื่อเรื่อง เพราะน้องเชกตั้งชื่อไม่ได้คิดอยู่นาน มาวันนี้แม่ถามว่าจะตั้งชื่อนิทานของเชกว่าอย่างไร เชกบอก นิทานของฉัน

 

                         กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว

                         มีชายทะเลแห่งหนึ่ง

                        อยู่มาวันหนึ่ง

                        พระอาทิตย์ส่องแสง

                        ลงมาในทะเล

                        ทำให้ระเหยกลายมาเป็นก้อนเมฆ

 

                       ในบ้านแห่งหนึ่ง

                       มีคนทำอาหารใส่หม้อ

                       วางบนเตาก๊าซ

                       ทำให้ระเหยกลายมาเป็นก้อนเมฆ

 

                        มีบ้านหลังหนึ่ง

                       อยู่มาวันหนึ่ง

                       มีคนตากผ้า

                       มีพระอาทิตย์ส่องแสง

                       ลงมาในเสื้อผ้า

                      ทำให้ระเหยกลายมาเป็นก้อนเมฆ

 

                        มีบึงสีไฟ

                        อยู่มาวันหนึ่ง

                        พระอาทิตย์ส่องแสง

                        ลงมาในน้ำ

                        ทำให้ระเหยกลายมาเป็นก้อนเมฆ

 

                         ทันใดนั้น...พายุพัดมาหาก้อนเมฆ

                         ทำให้ก้อนเมฆมารวมตัวกัน

                         ทำให้ก้อนเมฆใหญ่ขึ้น

 

                         ตัวที่หนึ่งบอกว่า...

                         เรามาจากน้ำทะเล

                         พระอาทิตย์ส่องมาหาเรา

                        ทำให้เราระเหยกลายเป็นก้อนเมฆ

 

                         ตัวที่สองบอกว่า....

                         เรามาจากในหม้อ

                         มีคนทำอาหาร

                        ทำให้เราตัวสะอาด

                        แล้วพาเรามาวางบนเตาก๊าซ

                        ทำให้เราระเหยกลายเป็นก้อนเมฆ

 

                         ตัวที่สามบอกว่า..

                        เรามาจากเสื้อผ้า

                        มีคนซักผ้า

                        ทำให้เราตัวสะอาด

                        แล้วพาเราไปตาก

                        พระอาทิตย์ก็ส่องแสงมาในตัวเรา

                        ทำให้เราระเหยกลายเป็นก้อนเมฆ

 

                        ตัวที่สี่บอกว่า....

                         เรามาจากน้ำในบึงสีไฟ

                         พระอาทิตย์ก็ส่องแสงมาในตัวเรา

                         ทำให้เราระเหยกลายเป็นก้อนเมฆ

                       

                        ทันใดนั้นก็เกิดฝนตก