บัดนี้ เราได้ยืน บนที่เราเคยฝัน และจินตนาการ

 

    “เพื่อน” ….จงเดินต่อไปพร้อมกับความหวัง และความฝันอันใหม่ที่มีในใจทุกดวง ได้จุดประกายขึ้นแล้วเพื่อทำหน้าที่ ที่สมบูรณ์แบบ จัดระเบียบ เป็นระบบมากขึ้น จงไปทำหน้าที่ตามบทบาทบริบท ให้เป็นไปตามวัตถุประสงค์ของโครงการมหาวิทยาลัยชีวิต มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร  ลาก่อน  มิใช่ลาที

 

      

จงระลึก

ไว้เสมอว่า  หากวันใดที่เธอว้าเหว่…….สับสน……..บนเส้นทางแห่งนี้   เธอมิได้เดินไปแต่เพียงลำพัง  แต่เธอยังมีเพื่อนอีกมากมาย   ที่พร้อมจะก้าวเดินกับเธอ…….ตลอดเวลา    สายสัมพันธ์แห่งเพื่อน  หนักแน่นยิ่งกว่าหินผา  จงมั่นใจว่า….เรายังเดินเคียงข้างกันอยู่เสมอแม้ว่ากาลเวลาที่ล่วงเลยไป พาเราขึ้นสู่ฝั่ง  บนเส้นทางที่เราเคยฝันไว้  ที่ปลายฟ้านั่น  หรือดวงดาวอันไกลโพ้น  ซึ่งครั้งหนึ่งเราเคยแต่เฝ้าชี้มอง  ด้วยปรารถนาไขว่คว้ามาได้สักวัน ในที่สุดก็ถึงเป้าหมายไขว่คว้ามาจนสำเร็จ เสร็จจากเป้าหมายนี้ แล้วยังจะต้องการอะไรอีก สำหรับคนเลยวัยฝันโดยเฉพาะเจ้าของบล็อค เพราะทุกอย่างที่ฝันที่ออยากได้ ก็ได้หมดแล้ว พอได้หมดก็เข้าวัยกลางคนพอดี 

หยุดเถอะ อย่าซ่านัก !  รู้ไหมวัยรุ่นอิจฉานะ

 

 

           บัดนี่…..เราได้ยืนอยู่บนที่เราเคยฝัน  เก็บความภาคภูมิใจไว้แน่นเต็มอก  ให้สมกับที่บากบั่น มุมานะ มานานแสนนานด้วยใจที่เต็มเปี่ยม  เพราะทั้งทำงานทั้งเรียนหนังสือ  ทั้งดูแลครอบครัวมันก็สาหัสสากัณฑ์(เขียนถูกหรือเปล่าหนอ)เหมือนกัน กว่าจะถึงวันนี้ ล้มบ้างถอยบ้าง  ถอยห่างบ้างแล้วยังต้องมาคอยดูแลคนในท้องถิ่นตน ซึ่งรับได้บ้าง รับไม่ได้บ้างเพราะด้วยเวลามันจำกัด  แต่ในที่สุดก็มาถึงวันแห่งความสำเร็จจนได้  เฮ่อ! เหนื่อยก็พัก หนักก็วาง  จำเป็นต้องวางเสียที  ขอใช้เวลาที่เหลือแบบสบายๆ

อาจารย์ทรงจิต  พูลลาภ  อาจารย์สอนวิชากระบวนการภาวะผู้นำ ถ่ายรูปกับนักศึกษา 

 ศูนย์เรียนรู้อำเภอกระนวน  จะเห็นได้ว่า นักศึกษาใส่เสื้อคล้ายกัน (เป็นยูนิฟรอม)

ก่อนจากลา  ขอมอบคอมพิวเตอร์และโปรเจคเตอร์ ให้แก่โรงเรียนชุมชน เพื่อไว้เป็นที่ระลึกว่า  ครั้งหนึ่งเคยมาใช้สถานที่นี้เป็นที่ร่วมเรียนรู้ของนักศึกษา ขอมอบไว้ให้รุ่นน้อง รุ่นลูก รุ่นหลาน ได้นำไปใช้เป็นประโยชน์ต่อการศึกษาต่อไป