"พ่อ...คือคนที่รักเรามากที่สุด " ในวงการพนัน "ดูหน้าไม่รู้ใจ และอย่าไปไว้ใจใครทั้งสิ้น " ลุงเป็นเซี่ยนมวยมีชื่อจากลพบุรี มาตามถึงบ้านให้พาผมไปชกคู่เอก....ดูตัว แต่งชุดนักเรียนมาเหมือนเราแต่ดูหน้ามันแก่จัง ตัดผมสั้นเกรียน ผิวขาวหน้ากระดูก สูงกว่าผมหนึ่งฝ่ามือ...เริ่มยกหนึ่ง "ดูทีไปก่อนน๊ะลูกถ้ามีจังหวะเอาก่อนเลย"...พอยกที่สอง เริ่มมีอาการผิดปกติ ,,,,หมดยกพ่อถามว่า "ไหวไหม...."

ปี ๒๕๑๙ นึกย้อนมองความผิดพลาดเพราะเชื่อใจว่าเป็นเพื่อนของพ่อ

ลุงเป็นเซี่ยนมวยมีชื่อจากลพบุรี  มาตามถึงบ้านให้พาผมไปชกคู่เอกที่งานฤดูหนาวโรงเรียนพิบูลย์  มีเซียนมวยตามไปกัน ๑ คันรถ บ้างก็ขึ้นรถไฟตามไป  ถึงสนามมวย หกโมงเย็น  รอจนสองทุ่มเข้าไปในเวทีข้างหอประชุม ลุงพาคู่ชกมาให้ดูตัว  แต่งชุดนักเรียนมาเหมือนเราแต่ดูหน้ามันแก่จัง  ตัดผมสั้นเกรียน  ผิวขาวหน้ากระดูก  สูงกว่าผมหนึ่งฝ่ามือ

พ่อถามผมว่า " เอาไหมลูก "  เหมื่อนร้ว่ามันเป็นใคร

ผมไม่นึกอะไร  คิดในใจว่าใครก็ได้  มากชกหาเงินเรียนนี่หว่าไม่ถึงตายหล๊อก เลยตอบไปว่า "เอาพ่อ"

ชกคู่เอก  คืนนี้ ดูทุกอย่างเหมือนปกติ  รอบรอบเวทีมีราคาต่อลองตามประสาเซียน  แต่พ่อผมไม่ห่างผมเลย  เริ่มยกหนึ่ง "ดูทีไปก่อนน๊ะลูกถ้ามีจังหวะเอาก่อนเลย"  ฟังพ่อสอนก็ไม่ทันได้คิด  ออกจากมุมไปชกประมือก็คิดว่าสู้ได้

พอยกที่สอง  เริ่มมีอาการผิดปกติ  ปล่อยลูกเล่นไปมันรับได้หมดแถมโต้กลีบมาเจ็บๆทุกดอก   รู้ทันทีว่านี่ไม่ใช่ธรรมดา  ...ไม่ธรรมดา..

.

หมดยกพ่อถามว่า "ไหวไหม...."  เอ๋พ่อไม่เคยถามอย่างนี้ เลยถามตรง ๆ ว่า " ทำไมพ่อ "  พ่อบอกว่า  " มันเป็นแช้มป์ภาคเหนือ มาจาก แพร่ ...."    "ลองดูอีกทีพ่อ"....

ขึ้นยกสามมันยำเต็มที่  สัมผัสนี้บอกเลยว่าเอาก็เอาว๊ะ  และก็รู้ว่าจังหวะฝีมือสู้มันไม่ได้  เพราะลุกไปเข้าทางมัน....เลยเปลี่ยนเป็นรอจังหวะโต้บ้างกลางยก....ดูได้ผล  รอจังหวะโต้คืนได้สามสี่ดอกดูมันเก็บอารมณ์ไม่อยู่ไล่บี้ทันที  ผมก็โต้กลับได้ กำลังมัน....เสียงระฆังดังหมดยก

พ่อบอก  "ปื๊ด ลงเถอะ...ลง...."  เสียงดุๆ  ผมงงมาก  แต่ก็ต้องเชื่อพ่อ

" พอแล้วลูก  มันเอามวยมาฆ่าลูก พ่อไม่ยอม "

ไอ้....มึงทำอย่างนี้กับหลานมึงทำไม..เท่านั้นก็มีการชุลมุนกันข้างเวที....ตัวผมเองมีเซียนรุ่นพี่ ๆ พวกสามล้อถีบบ้างมายืนประกบไว้  ให้รีบเปลื่ยนเสื้อ  ไปรอสถานีรถไฟปลอดภัยกว่า

นึกถึงเหตุการณ์วันนั้น  มันสอนให้รู้ว่าในวงการพนัน

  "ดูหน้าไม่รู้ใจ  และอย่าไปไว้ใจใครทั้งสิ้น "

" แต่  พ่อ...คือคนที่รักเรามากที่สุด "

คืนนั้น  กลับถึงบ้านด้วยความเจ็บใจ  ไม่รับค่าตัว  คิดในใจว่างานนี้ต้องมีเอาคืน  หลังจากนั้นสองวันก็มีคนเอาเงินค่าตัวใส่ซองมาให้ถึงบ้าน พ่อให้ซองเงินผมบอกว่า " ค่าเจ็บใจลูก..เอาไปฝากธนาคารไว้เรียนไป"