25. ได้เวลาเดินทาง..มุกดาหารคือที่หมาย เยี่ยมไข้ทางไกล

วันนี้ตื่นเเต่เช้า ตามเวลานัดหมาย 7 โมงเช้าที่หน้าพระรูป เพื่อจุดหมายปลายทางที่ค่อนข้างจะไกล มุกดาหารบ้านมนต์สิทธิ์ เเต่ด้วยใจที่อยากจะไปเห็นเเต้วผู้ป่วยเด็กมะเร็งกล้ามเนื้อลาย ระยะสุดท้ายที่อยู่ในโปรเเกรมที่ตอนนี้อาการทรุดหนัก ว่าเป็นอย่างไรเเล้ว วันนี้จึงอาสาไปกับทีม มีพี่เกศคนเก่ง พี่ตุ๊ ครูพร อาร์ม แล้วก็ฉัน ล้อหมุนแล้ว...เย็นนี้มาเล่าต่อนะคะ อิอิ กลับมาแล้ว ไม่มีเเรงเล่าเลยค่ะพรุ่งนี้เเล้วกันนะคะ กลับมาเล่าเเล้วค่ะ เอาเป็นว่าขอเล่าความรู้สึกที่เกิดขึ้นจากภารกิจครั้งนี้ เพราะรายละเอียดทั้งหมดพี่เกศได้สรุปไว้ในบันทึกนี้แล้วอย่าลืมตามไปอ่านนะคะ จากวันที่เราได้พูดถึงเเต้วว่าอาการหนักเเล้ว ก็คิดเเล้วว่าไปนี่ต้องเจอเเต้วในสภาพที่อ่อนเเรง นอนร้องโอดโอย เพราะความปวด เเต่พอไปถึงภาพที่เห็นทำให้ฉันเองใจชื้นขึ้นมาหน่อย เเต้วยัง o.k. เมื่อย่างก้าวเข้าไปในบ้านเช่าหลังเล็กกระทัดรัดก็ยิ่งทำให้ดีใจเมื่อเห็นภาพประทับใจที่ฉันเเละทีมการพยาบาล 3ง ทำให้ติดไว้ข้างฝา จำได้ว่าวันนั้นที่ถ่ายภาพให้ ฉันพยายามให้เเต้วยิ้ม ก็เลยบอกว่ายิ้ม ยิ้ม หน่อยตามองกล้อง 1 2 3 เเชะ ใต้ภาพฉันเขียนว่า

ภาพประทับใจน้องแต้วกับครูพร อาจารย์ปุ๊ และป้าหนั่น

มอบแด่...น้องแต้ว

จากใจ..ทีมการพยาบาล 3ง แผนกกุมารฯและภาควิชากุมารเวชศาสตร์

หนึ่งคุณค่าที่เราได้ให้กับครอบครัวน้องเเต้ว วันนี้มีโอกาสเข้าครัวช่วยแม่เเต้วทำกับข้าวฉันโชว์ฝีมือตำส้มตำรสชาติใช้ได้ อิอิ ไม่ได้ชมตัวเองเเต่ดูจากส้มตำถั่วที่เหลือเพียงจานว่างเปล่าหลังทานเสร็จ แต้วนั่งทานกับเราเเม่บอกว่าวันนี้ทานข้าวได้เยอะกว่าทุกวัน

ขณะที่ช่วยเเม่เเต้วทำกับข้าวฉันถือโอกาสพูดคุยซักถามและให้กำลังใจ เเม่เเต้วบอกกับฉันว่าพาเเต้วไปทำพิธีตัดกรรมเเล้วที่วัดหลวงปู่ลือ คิดว่าเเต้วเขาคงหมดเคราะห์หมดกรรมเเล้วหละ ฉันสนับสนุนว่าหากทำเเล้วสบายใจ โล่งใจก็ทำเถอะ สิ่งหนึ่งที่ฉันรับรู้ได้คือเเม่เข้มเเข็งมาก ไม่เเสดงความท้อเเท้ออกมาให้ลูกเห็น แม้เเต่น้อย ก่อนกลับฉันให้กำลังใจเเม่เเละพ่อเเต้ว เเต่ไม่ได้ลาเเต้วเพราะนอนหลับ อยู่จึงไม่ได้กวน ฉันบีบมือเเม่เเต้วไว้เเน่น เพื่อเป็นสัญญาณบอกว่าให้สู้ต่อนะ และทุกคนจะเป็นกำลังใจให้