จิตผมแว๊บหนึ่ง คิดว่า "ไม่มีมารยาท" แต่ "ไม่โกรธ" นะครับ ตอนแรกจะขับรถเลยไปหาที่จอดด้านนอก แต่ขอดูหน้าหน่อยว่าเป็นใคร

    เช้าวันนี้จะไปร่วมงานที่สำนักหอสมุด มาจัดงานแนะนำ NuLinet ที่คณะวิทยาศาสตร์ ขับรถมาที่ทำงาน (ภาควิชาชีววิทยา) ตอน ๘ โมงกว่าๆ  ที่ข้างตึกซึ่งเป็นที่จอดรถ มีนิสิตแต่งชุด private นั่งอยู่เต็ม เลยไม่อยากรบกวน จึงจอดรถไว้ที่หน้าตึกชีววิทยา เช็คข้อมูลว่า งานจะเริ่ม 9.30-11.30 น.

    มีเวลามาเขียน blog ได้ 1 บันทึก แล้วก็ลงมาขับรถ (กระบะ) ไปคณะวิทยาศาสตร์ เวลาขณะนั้นน่าจะเป็น 9.30 น. แล้ว  ที่หน้าคณะฯ มีที่ว่างสำหรับจอดรถได้ ๑ คัน อยู่ด้านขวา ผมเปิดไฟเลี้ยงเตรียมจะเข้าจอดไว้แล้ว

    ขณะนั้นก็เหลือบมองเห็นรถเก๋งคันหนึ่ง วิ่งถนนเส้นในผ่านตึกฟิสิกส์มาด้วยความเร็วพอสมควร ผมคิดว่า (1) ให้เขาผ่านมาก่อนผมค่อยเลี้ยวเข้าจอด (2) เดี๋ยวเขาคงวิ่งผ่านไป (3) ถ้าเขาเปิดไฟเลี้ยวเข้าจอดเขาคงเห็นผม แล้วขับผ่านไปให้รถผมได้เข้าจอด (4) เขาอาจเข้าจอด แล้วผมจะคิดอย่างไร

    ปรากฏว่า เป็นข้อ ๔ ครับ....จิตผมแว๊บหนึ่ง คิดว่า "ไม่มีมารยาท" แต่ "ไม่โกรธ" นะครับ ตอนแรกจะขับรถเลยไปหาที่จอดด้านนอก แต่ขอดูหน้าหน่อยว่าเป็นใคร...จึงจอดรถรอ

    แกเปิดประตูออกมา เป็นผู้หญิง เป็นอาจารย์ของคณะฯ นั่นแหละ แต่งตัวใส่เสื้อยืด ใส่กางเกงขายาว ลงมาเปิดประตูหลัง ขนกองหนังสือ..ผมคิด "แกคงรีบ"

    แล้วผมก็ขับรถวกไปจอดด้านหน้าคณะฯ ที่ถนนด้านนอก หลังจากนั้นผมก็ไปร่วมงานกับสำนักหอสมุดที่ห้อง 304

    จริงๆ เรื่องนี้ มันไม่มีอะไรมากสำหรับผม แต่ถ้าเป็นคนอื่นเขาอาจไปเอาเรื่องอาจารย์คนนั้นก็ได้ สิ่งที่ผมได้รับสำหรับเรื่องนี้คือ ผมต้องขอบคุณเธอ อาจารย์คนนั้นที่ทำให้ผมได้ฝึกจิต โดยไม่มีอารมณ์โกรธเลย แต่จริงๆ แล้วคงมีเศษของโทสะเล็กน้อย...แต่อย่างน้อยก็ได้มีเรื่องมา Share ให้คนอื่นๆ อ่านบ้าง

    ขอบคุณทุกท่านครับ ที่หลงเข้ามาอ่าน

beeman by Apinya

มนุษย์ผึ้งมหัศจรรย์  
神奇的蜂爷  
(shen2  qi2  de1  feng1  ye2)