สวัสดีครับ

การเป็นแพทย์ทั่วไปในโรงพยาบาล 60 เตียง  และเป็นเมืองท่องเที่ยว  ผู้คนที่หลากหลาย

รวมทั้งสุขภาวะของชุมชนสังคม  ที่มีมากมาย  แตกต่าง

ผู้คนที่เราเกี่ยวข้อสัมผัสทั้งในองค์กร  และนอกองค์กรนั้นมีมากมาย

โดยเฉพาะผู้รับบริการ  ผู้ป่วย  ญาติ  เป็นเรื่องของความสัมพันธ์...

เป็นความสัมพันธ์ที่เชื่อมโยงระหว่างการเป็นแพทย์  และการเป็นสมาชิกหนึ่งของสังคมและองค์กร

 

ที่ผ่านมาการทำงาน  เรามักอยู่กับความรู้สึก  อารมณ์ต่างๆที่เกิดขึ้นตามสภาวะธรรมภายในของเรา

และตามสภาวะสิ่งแวดล้อมภายนอกที่มากระทบในห้วงเวลานั้นๆ

ส่งผลต่อความคิด  อารมณ์ ความรู้สึกของเราที่อาจจะมีขึ้นลง  รู้ตัว  ไม่รู้ตัว

 

บางครั้งเราอาจจะทุกข์กับเรื่องราวที่มากระทบโดยเฉพาะกับงาน  กับผู้คน กับเราเอง

มันขึ้นๆลงๆ  เป็นช่องว่างที่กว้างพอสมควร.........

 

แต่เมื่อได้สดับฟัง เรียนรู้ และน้อมนำคำสอนของพ่อแม่ครูบาอาจารย์มาลองปฏิบัติแล้ว

โดยเฉพาะการนำมาเชื่อมโยงกับการปฏิบัติงาน..........

แม้ว่าจะไม่ก้าวหน้ารวดเร็วเท่ากับการปฏิบัติในสถานที่วิเวก  หรือสำนัก..  ก็ตาม

แต่ก็เป็นความเปลี่ยนแปลงที่เราก็เห็นได้  และรู้ได้ว่า

บางสิ่งบางอย่างค่อยๆเปลี่ยนไป.........

 

ไม่ว่างานวันนี้จะวุ่นวายเพียงใด  คนไข้จะมาแบบไหน  จะเยอะเพียงใด

แต่นั่นคือสภาวะ  ภายนอกที่เราไม่อาจจะรู้และกำหนดได้  

 

แต่สิ่งที่เราพอจะดูแล  และบ่มเพอะ 

หล่อเลี้ยงและรอดูการเติบโต  ผลิบาน ออกดอกผลนั้น

คือ..จิตใจของเราเอง

เป็นการดูแล  เรียนรู้  ปรับปรุง ให้เข้าใจ

รู้.. ต่อสิ่งที่เกิดขึ้น ปรากฏต่อเรา  ณ ขณะนั้นๆ

 

ดังนั้นงานที่หนัก  งานที่ทุกข์  สิ่งปรากฏที่ทุกข์  จึงเบาไปตามสภาวะของเราที่เปลี่ยนไป

แม้ว่าจะไม่ตลอดเวลา   แต่ก็บ่อยครั้งขึ้น....นานขึ้น

 

ที่เหลือคือทำอย่างไรให้มันดีทั้งงานภายนอก

และงานภายในจิตใจ........

 

เป็นมุมมองใหม่  ที่รู้สึกว่าความทุกข์ต่องานนั้น....

มันเริ่มลดลง  ทั้งๆที่งานก็หนักหนาสาหัสขึ้น...

 

หลายคนอาจจะไปไกลกว่านี้  แต่ผมกำลังเริ่มต้นครับ...