ธรรมชาติสิ่งแวดล้อม

                      พระพุทธศาสนามองภาวะของโลกว่าล้วนตกอยู่ภายใต้กฎสากลข้อหนึ่ง นั่นคือ กฎของปฏิจจสมุปบาท หรือเป็นไปตามหลัก “อิทัปปัจจยตา” แปลว่า ความเป็นไปตามความสัมพันธ์แห่งเหตุปัจจัย หรือกฎที่ว่า “เมื่อสิ่งนี้มี สิ่งนี้จึงมี, เพราะสิ่งนี้เกิดขึ้น สิ่งนี้จึงเกิดขึ้น ในที่นี้หมายถึง ธรรมชาติที่เป็นสิ่งแวดล้อมรอบตัวมนุษย์ สรรพสัตว์ และรวมถึงมนุษย์ล้วนต้องพึ่งพาอาศัยซึ่งกันและกัน มนุษย์จึงเป็นส่วนร่วมในส่วนรวมที่เรียกว่า “ธรรมชาติ” ไม่ได้แยกออกจาก “ธรรมชาติ” สิ่งใดก็ตามที่เป็นการแสดงออกถึงความเป็นไปของธรรมชาติ ย่อมต้องเกี่ยวข้อง เกี่ยวเนื่องกับ “มนุษย์” อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ การมองโลกในลักษณะนี้ทำให้พระพุทธศาสนามองมนุษย์กับธรรมชาติอย่างประสานเกื้อกูล อยู่อย่างกลมกลืนซึ่งกันและกัน