ถ้านายทุนที่เขามีที่ดินเยอะ ๆ หันมาให้ความสนใจตั้งศูนย์ปฏิบัติธรรมไว้ ๔ มุมเมืองรอบ ๆ เกาะภูเก็ต แล้วบริหารจัดการแบบโรงแรม คิดเฉพาะต้นทุน กำไรคือ บุญกุศล

 

วันนี้ได้ไปในโครงการเข้าค่ายพุทธบุตร  รุ่นสุดท้ายของ อบจ.ภูเก็ต ณ ศูนย์พัฒนาจิตเฉลิมพระเกียรติปฏินิสสัคโค ตำบลกะรน อำเภอเมือง จังหวัดภูเก็ต

กว่าลูกน้องจะขับรถมาถึงที่บ้านเพื่อเปลี่ยนรถ ก็ปาเข้าไป ๐๘.๒๐ น. หวั่น ๆ ว่าประธานจะไปถึงก่อนผู้จัดโครงการ  พอไปถึงศูนย์พัฒนาจิตเฉลิมพระเกียรติปฏินิสสัคโค   ท่านปลัด อบจ.มานพ ลีลาสุธานนท์   ยืนยิ้มแฉ่งอยู่แล้ว  จึงตำหนิตัวเองว่าเราช้าไป ๑ ก้าว  จะโทษว่าภูเก็ตรถติดไม่ได้เลย  เพราะวันนี้เป็นวันอาทิตย์  คราวหน้าขอปรับปรุงตัวใหม่ทั้งทีมนะท่านปลัด ฯ

เมื่อเด็กเข้าสู่อาคารเรียบร้อย  พระอาจารย์ที่เป็นพระวิทยากร ได้ซักซ้อมการกราบการไหว้ตามรูปแบบ  ดูแล้วสวยงามมาก  ก่อนจะมีพิธีเปิด  สักครู่  ท่านสมชาย  ดวงแข  ที่ปรึกษาด้านการศึกษาของนายก อบจ.  ซึ่งเป็นประธานในพิธีก็เดินทางมาถึง

เมื่อพิธีเปิดเสร็จสิ้นลง  ผู้หลักผู้ใหญ่เขาก็เดินทางกลับ  ผู้เขียนมีโอกาสได้เดินสำรวจศูนย์พัฒนาจิตเฉลิมพระเกียรติปฏินิสสัคโค แห่งนี้  เจ้าของช่างคิดอะไรที่เป็นกุศลยิ่งนัก  ดีกว่าเอาที่ไปทำโรงแรมห้าดาว  ซึ่งรอบ ๆ ศูนย์ฯ มีโรงแรมเต็มไปหมด 

แต่ที่นี่เหมือนสวนป่า  ร่มรื่นด้วยพันธุ์ไม้นานาพันธุ์ อยู่บนเนินเขา  มีอาคารที่ปฏิบัติธรรม  เรือนพักผู้มาปฏิบัติธรรม  เรือนรับรองวิทยากรสบายกว่ารีสอร์ทแพง ๆ ในภูเก็ตอีก  มีโรงครัวโรงอาหาร  มีการบริหารจัดการที่เบ็ดเสร็จ  เมื่อใครเข้ามาอยู่ ณ ที่แห่งนี้  ทำหน้าที่อย่างเดียวคือปฏิบัติธรรม  อาหารการกิน  ที่หลับที่นอนมีผู้ดูแลให้หมด

ผู้เขียนคิดเล่น ๆ ว่า นี่ถ้านายทุนที่เขามีที่ดินเยอะ ๆ หันมาให้ความสนใจตั้งศูนย์ปฏิบัติธรรมไว้ ๔ มุมเมืองรอบ ๆ เกาะภูเก็ต  แล้วบริหารจัดการแบบโรงแรม  คิดเฉพาะต้นทุน  กำไรคือ บุญกุศล  และที่ได้มากกว่านั้น  คือ พลเมืองของบ้านเมืองนี้จะได้รับการพัฒนาจิตใจอย่างทั่วถึง  เกาะภูเก็ตจะได้เป็นเกาะสวรรค์อย่างแท้จริง  เพราะเท่าที่ได้ข้อมูลมา  ศูนย์แห่งนี้มีหน่วยงานจองตลอดทั้งปี  นี่เป็นสิ่งบ่งบอกว่าศูนย์ปฏิบัติธรรมยังขาดแคลนอยู่  แต่โรงแรมมีเยอะแล้ว