ฝนฟ้าเดือนพฤษภาคมปีนี้ดูเหมือนจะเริ่มได้ดี ความชุ่มชื้นจากสายฝนสร้างความชุ่มช่ำใจให้ผู้คน ท่ามกลางความฉ่ำเย็นของฝนฟ้าผมฉุกคิดขึ้นมาว่า ธรรมชาติของสรรพสิ่งมีเกิด ดับ สิ่งมีชีวิตล้วนต้องพานพบการเกิด แก่ เจ็บ ตาย ในบางจังหวะของชีวิตคิดได้แต่ทำได้ไม่ดังคิด อย่างไรก็ตามคำถามสำคัญคือเราจะอยู่กับตนเองและคนอื่นๆอย่างสงบสุขได้อย่างไร
ฝนช่วยเปิดฟ้าใหม่ของฤดูกาลเพาะปลูก แต่หากถามว่าอะไรเล่าจะเป็นตัวเปิดฟ้าใหม่ให้ปีการศึกษาใหม่ 2552 หลายท่านคงมีหลากหลายคำตอบ และหากเราช่วยกันตั้งคำถาม ช่วยกันสร้างสรรค์วิธีการ ช่วยกันค้นหาคำตอบ พร้อมๆกับช่วยกันเอาคำตอบที่ได้ไปสู่การตั้งคำถามใหม่ หมุนเวียนกันไป องค์ความรู้ก็หมุนเวียน ช่วยกันเรียน ช่วยกันคิด สังคมแห่งการเรียนรู้ก็จะปรากฏกายให้เห็น
ผมเชื่อว่าทุกชุมชนทั่วแผ่นดินไทย มีสิ่งดีงามให้ลูกหลาน รวมทั้งตัวเราได้เรียนรู้อย่างมากมาย ปีการศึกษาใหม่ 2552 นี้หากคิดดีๆใช้วิกฤตให้เป็นโอกาสดีๆเพื่อจัดกระบวนการเรียนรู้ให้มีชีวิตชีวา ครูและทุกคนเข้าใจแล้วว่าสิ่งดีๆในทุกชุมชนคืออะไร เพียงเราก้าวไปให้ใกล้ขึ้น เข้าให้ถึงแก่นแท้ เราจะเห็นความงาม
วันนี้ผู้คนในชุมชนไทยโดยภาพรวมกำลังอุเบกขาต่อการจัดการศึกษาในระบบโรงเรียนของไทย กำลังจ้องดูว่า ครูไทย จะทำอย่างไรต่อภาวะเช่นนี้ และหากครูไทยยังใช้เกียร์ว่าง ชุมชนอาจจะมีอะไรบางอย่างให้ตื่นเต้นกันบ้างและเมื่อนั้นการปฏิรูปการศึกษาฉบับตัวจริงเสียงจริงก็จะออกมากระโดดโลดเต้นอย่างร่าเริงให้พวกเราได้ชื่นชม
บางอย่างเราพยายามทำเต็มที่แล้ว
แต่ก็ยังไม่ไปไม่มา มันสมควรอุเบกขาอย่างว่า