ไม่รู้จักความพอดีนะ.

ช่วงนี้ขอเล่าถึงเรื่องการมาถึงไต้หวันลงที่สนามบินเถาหยวน 

เครื่องบินกำลังเข้าไปจอด...

 ผ่านพิธีการคนเข้าเมือง มีการป้องกันไข้หวัดเม็กซิโกน่าดูเหมือนกันแต่พวกเราผ่านไปขึ้นรถมี..อาติ๊กมารับแล้วบอกว่าทุกคนต้องมีวินัย  เปลี่ยนเวลาในนาฬิกาให้เร็วกว่าเมืองไทยอีกหนึ่งชั่วโมง 

มีดอกไม้มาฝากทุกคน..อิ อิ อิ

 การแลกเงินไทย 2520 บาท  เท่ากับ 2000 หยวน (NT) เงินไต้หวัน 

 แล้วเราเข้าที่พักกินอาหารค่ำแล้วไปชมวิถีทางวัฒนธรรมยามค่ำคืน  สังเกตเห็นคนเยอะมาก  ดูแน่น ๆ เนื้อทีปลูกบ้านมีจำกัด  ผู้คนนิยมออกมากินอาหารนอกบ้าน  คงเป็นเพราะมีบ้านเหมือนรังผึ้งเอาไว้นอนนั้นเอง 

บรรดาสาวที่ไต้หวันมีวัฒนธรรมโชว์ขาอ่อนมาก  ขาเรียวสวย  นุ่งสั้นจุ๊ดจู๋เลยละเกือบทุกที่ไปเห็นผ่านสายตา  นัยว่า...หนุ่มสาวนิยมวัฒนธรรมญี่ปุ่นเพราะพี่ยุ่นเคยมาปกครองเกาะนี้ถึง 50 ปี

 ทุกที่จะมีผู้คนเยอะแยะเลย  แต่ดูชาวไต้หวันไม่ค่อยพูดจาโผงผาง สงบเสงี่ยมเจียมตนสุภาพ  ไม่เหมือนทัวร์มาจากเมืองจีนมาถึงไต้หวันได้เจอและร่วมกินข้าวในห้องเดียวกันคุยเสียงดัง 

นี่มะระผลโตเท่าหัวคนเลยนะ...

 วางกล้าม  กูต้องเอาก่อน  อะไรเทือกนั้น  ไปกินอาหารบุฟเฟ่แบบใครอยากกินเท่าไหร่ไปตักเอาเลยก็สังเกตเห็นว่าเขาก็ตักเอามาเต็มโต๊ะเลยละและก็กินไม่หมด 

 ผมละเสียดายจริง ๆ ไม่รู้จักความพอดีนะหรือวัฒนธรรมของเขาอาจเป็นอย่างนั้นก็ได้ผมอาจมองผิดเองละ..อิ อิ อิ.