วันนี้งานเข้าแต่เช้าครับ...มีโจทย์นึงโยนมาให้ผมครับวันนี้สำหรับคนรุ่นใหม่ที่น่านับถือคนนึงเพิ่งจบปริญญาโทมาหมาดๆสาขาหลักสูตรและการสอน จากมาเลเซีย (USM) คุยกับผมผ่าน MSN ว่าจะเปิดโรงเรียนตาดีกาแนวใหม่? โดยชี้แจงรายละเอียดเสร็จสรรพ ผมเลยถามว่า "แล้วจะให้ผมช่วยอะไร" คำตอบคือ "ก็ช่วยร่วมออกหลักสูตรให้หน่อย" เอาแล้วตู งานเข้าแล้ว อิอิ ไม่ทันได้พูดพร่ำทำเพลงบอกว่าพรุ่งนี้จะขอมาพบและนัดพูดคุยหลังละหมาดวันศุกร์ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เอาไงดีเราเองก็ไม่ถนัดอะไรมาก ปัญหาใหญ่คือ ปฏิเสธคนไม่ค่อยเป็นครับ (เรื่องงาน)
เสร็จจากการพูดคุยเรื่องนี้ก็มีเทียบเชิญให้ร่วมงาน
SEMINAR TITLE
Seminar: Optimising International Students' Experiences towards Sustainable Tomorrow
จัดโดย
Responsible ORGANISER
Thai Student Buddy, Student Affairs and Development Division,
Universiti Sains Malaysia(USM)
ระหว่างวันที่
DATE
29TH - 31ST MAY 2009
(FRIDAY - SUNDAY)
โดยมีผู้ร่วมบรรยาย
Prospective speaker (1):
Prof. Roshada Hashim, Dean, Institute of Graduate Studies (IPS), USM
Prospective speaker (2):
Dr. Shukri Langputeh, Dean, Faculty of Liberal Arts, Yala Islamic University
(ท่าคณบดีของผมครับคนนี้ อิอิ)
Moderator:
Dr. Anees Janee Ali @ Hamid, Senior Lecturer, School of Management, USM
ถามว่าแล้วผมได้เทียบเชิญอะไร...อิอิ เชิญให้ไปเป็นผู้ร่วมดำเนินรายการครับ เอาแล้วงานเข้าสุดๆๆครับเพราะภาษาปะกิด อิอิ ถนัดเอาซะเหลือเกิน...เรื่องของเรื่องเกิดจากเมื่อเดือนมีนา ผมได้รับเชิญไปร่วมงานของนักศึกษาไทยในมหาวิทยาลัย USM มาเลเซียมารอบนึงแล้วครับแต่ตอนนั้นไปในฐานะร่วมแลกเปลี่ยนเรียนรู้ในการทำงานครับ โดยมีท่านกงศุลไทยในปีนังเป็นเจ้าภาพในการจัดงานครับ มารอบนี้ทางผู้จัดก็คือ ชมรมนักศึกษาไทยใน USM เลยออกเทียบเชิญอีกรอบครับ อิอิ...คิดว่าผมจะ(ควร)ไปไหม๊ครับ?
คืนนี้เลยเกิดอาการเป็นกังวลและกลัวในหลายเรื่องขึ้นมาครับ โดยเฉพาะเรื่องเรียน ป.โท ของตัวเองเพราะเมื่อมานั่งทบทวนถึงภารงานคาบสอนในภาคการศึกษาที่จะถึงนี้บอกได้คำเดียวครับสุดๆๆครับ แม้จะมีคนมาช่วย(อัลฮัมดุลิลละฮฺ) แต่ก็ยังไม่เพียงพอกับความจำเป็นที่ควรมี เลยนั่งถามตัวเองว่า...ถ้าเราจะเป็นอาจารย์พิเศษ กับ ลาศึกษาต่อ หรือไม่ก็ออกมาตั้งหลักก่อน โอกาสพอจะมีให้บ้างไหม๊หน๊อ...อิอิ อ้อนสุดๆๆแล้วนะครับท่าน
หากผมต้องสาละวนอยู่กับงานที่ถาโถมเข้ามา(อัลฮัมดุลิลละฮฺ) กับ ภารกิจที่ต้องทำชีวิตผม...?
ใคร ใคร ใคร ใคร ใคร ใคร ใคร ใคร ใคร ใคร ใคร..........................ใครก็ได้ช่วยตอบผมที
สวัสดีค่ะเสียงเล็กๆ
พี่เห็นงานเข้าเพียบเลย
พี่คงตอบแทนไม่ได้ เพราะคนที่ตอบได้ดีที่สุดคือน้องเอง แต่ไม่ว่าจะตัดสินใจอย่างไร ก็เป็นกำลังใจให้ค่ะ
ขอบคุณค่ะ
ขอบคุณมากครับพี่
โทษจ๊ะ พี่กดบันทึกไว จะบอกต่ออีกนิดว่าเลือกอย่างที่น้องมีความสุขที่สุดด้วยนะค่ะ
สู้ๆ
ขอบคุณครับพี่
งานยิ่งเยอะ ยิ่งมีเวลามากเท่านั้น
ขอบคุณมากเพื่อน(ถ้าเราไม่เข้าใจผิดนะเพื่อนว่าเป็นนาย)
มันก็จริงอย่างที่นายว่า...แต่ตอนนี้ขอเวลางานที่พอเหมาะกับเวลาที่ควรจะเป็นก่อนได้ไหมีเพื่อน อิอิ ดูแลสุขภาพด้วยเพื่อนทั้งทำงานทั้งเรียนว่าที่ นิสิตมหาบัณฑิตจุฬา
เอ...ถ้าเป็นบังนะครับ...
ตัดงานราษฎร์ออกก่อน...
เหลือแค่งานหลวงสองงาน คือ "สอน" กับ "เรียน"...
เหลือแค่สองอย่างน่าจะพอจัดการได้นะครับ...
พองานหลวงงานที่สอง (เรียน) เรียบร้อยค่อยรับงานราษฎร์เต็มที่...
เริ่มหัดปฏิเสธบ้างตั้งแต่วันนี้ยังไม่สายนะครับ...
สู้ ๆ ครับเด๊...
ขอบคุณมากครับบัง
น่าสน..หลักสูตรตาดีกาแนวใหม่..
โดยส่วนตัวแล้ว..หลักสูตรจะดีแค่ไหนก็ตาม.. ที่สำคัญคือการยอมรับ
อย่าลืมว่าวิธีคิดของคนเรียนรู้กับชาวบ้านมันคนละอย่าง
ถ้าจะทำตามหลักวิชาการจริงๆ ต้องอดทนนานๆหน่อย จนเป็นที่ยอมรับ
ผมเคยคุยกับหลายคนครับว่า "หลักสูตรตาดีกา 5 วัน" เคยกับคณะกรรมการมัสยิดโสร่งแล้วด้วยครับ เขาเอาด้วย แต่ปรากฏผมไม่มีเวลาเดินต่อเอง
ขอบคุณมากครับอาจารย์
อัลฮัมดุลิลละฮฺ ครับน่าสน...และถูกต้องเลยครับสำหรับการอดทนต่อการยอมรับ ผมจะเอาประเด็นที่อาจารย์แนะนำไปพูดในที่ประชุมครับ
ขอบคุณมากครับอาจารย์
น่าสนใจนะครับหลักสูตร "ตาดีกา ๕ วัน" ปัญหาเดียวของอาจารย์ก็คงเป็นีอกปัญหาที่ตรงกับผมกับงานนี้ คือ กลัวไม่มีเวลาเดินต่อเช่นกันครับ อิอิ จะลองเอาประเด็นเหล่านี้ไปพูดคุยครับวันนี้ เผื่อทีมงานเขาสนใจและเห็นอะไรบ้าง ลำพังผมคงช่วยได้แค่บางเรื่องเท่าที่ทำได้ครับ
น่าสนใจ ดี แต่ภาษาปะกิต คิดดูก่อน
ขอบคุณมากน้อง
ครับน่าสนใจครับ...สนใจไหม๊ครับ อิอิ
เป็นกำลังใจในการทำงานครับ
รับสลามครับบัง
ผลการสำรวจกรุ๊ปเลือดชาวบล็อก ...
ขอบคุณค่ะ
ขอบคุณมากครับคุณ
ที่แวะมาทักทายครับ