ชอบ GotoKnow มากๆตรงที่ไม่ว่าจะแวะอ่านบันทึกไหนเมื่อไหร่ ก็จะได้อะไรที่อยากเอามาเขียนต่อในมุมมองของเราเสมอๆ นึกถึงตัวเองแล้วก็ประหลาดใจที่ มีเรื่องอยากจะเขียนทุกวัน บางวันแสนจะเหนื่อย งานที่รอจะทำก็เปิดค้างไว้ ทำไป หยุดไปบ้าง ก็ยังต้องจัดแบ่งเวลาอันน้อยนิดมาพักผ่อนอ่าน เขียนใน GotoKnow

เวลาเขียนบันทึก ส่วนใหญ่แล้วจะลงมือเขียน แล้วค่อยคิดว่า ในเรื่องที่เขียนจะสรุปประเด็นอะไรให้คนอ่าน แม้จะเป็นเรื่องรอบๆตัวเองที่หลายๆครั้ง แม้จะมีสาระน้อยนิด แต่ก็คิดว่าอะไรที่เราคิดว่าเราอยากเขียนก็จะลงมือเขียน เขียนไปคิดไปว่าเราอยากบอกอะไร แล้วค่อยสรุปตอนท้ายบ้าง สรุปไว้ด้วยชื่อบันทึกบ้าง ตามแต่จะคิดได้

มาวันนี้ได้อ่านบันทึก บันทึกที่ ๒๐๐ กับการเป็นกรรมการรางวัลสุดคะนึง ของอ.หมอเต็มศักดิ์ แล้วชอบใจที่อาจารย์ท่านวิเคราะห์ลักษณะบันทึกมากๆเลยค่ะ ทำให้เราได้ย้อนคิดถึงตัวเอง และเห็นจริงว่า การอ่านและเขียนบันทึกนั้น ไม่ว่าจะทำในลักษณะไหน เขียนไปเรื่อยๆเมื่ออยากเขียน เขียนเมื่อมีข้อมูลตระเตรียมมาจะบอก เขียนเล่าเรื่องราวประทับใจ ล้วนแล้วแต่ให้อะไรกับคนอ่านได้ ขึ้นกับว่าคนอ่านคิดจะรับอะไร สิ่งสำคัญก็คือ การลงมือเขียนค่ะ ช่วยกันทำในแบบที่เหมาะสมกับตัวเราเอง มีประโยชน์แน่นอน