เมื่อหวนนึกถึงสมัยเด็ก ในงานวัดหากมีมหรสพ ผมจะไปนั่งอยู่หน้าจอหนังใหญ่ (ภาพยนต์) ส่วนคนแก่คนเฒ่าจะไปนั่งอยู่หน้าจอหนังตลุง หรือไม่ก็ โรงโนราห์ แต่ภาคใต้ตอนบนอย่างชุมพร อิทธิพลของค่านิยมภาคกลางจะเข้ามาค่อนข้างมาก การให้ความสนใจกับหนังตลุงและโนราห์นั้นมีน้อยกว่า ภาคใต้ตอนกลางและล่างลงไป
ผมเพิ่งเริ่มจะมองหนังตลุงก็เมื่อไปเรียนหนังสือที่จังหวัดนครศรีธรรมราช ได้รู้จักกับเพื่อนที่เป็นคนพื้นเพนครศรี สงขลา ตรัง เพื่อนเหล่านี้มักจะคุยเรื่องหนังตลุง ช่วงนั้นคือ หนังอ้ายลูกหมี และหนังอาจารย์ณรงค์ ที่ดูจะโด่งดัง การถ่ายทอดความคิดของเพื่อนเข้ามาสู่ความคิดของผม ตราบจนผมต้องแสวงหาหนังตลุงมาฟัง และชอบของอาจารย์ณรงค์ ที่ดูไม่หยาบคายและตลกดี เคยเห็นวิทยานิพนธ์และงานวิจัยเกี่ยวกับหนังตลุงอยู่ และวันก่อนไปห้องเพื่อน พบว่า มีหนังตลุงภาษาสุพรรณเป็นของคนสุพรรณด้วย มีการถ่ายทอดทางทีวี ทำให้นึกแปลกใจทีเดียว และดูอยู่นานเท่าที่เวลาจะมี ผมร่าเริงกับการได้ดูนั้น นี่แหละมั้ง หนังตลุงเรานีมีเสน่ห์ ทำให้คนที่ไม่มองหนังตลุงอย่างผม ต้องหันมามอง และวันนี้ก็ไปเปิดดูของ อ.ณรงค์เช่นกัน จากเวป นคร.ทีวี เป็นอะไรบางอย่างที่ดีมาก สำหรับคนห่างไกลภาษา วัฒนธรรมพื้นเพอย่างผม ซึ่งกำลังถูกหล่อหลอมรูปแบบการดำรงชีวิตของชุมชนเมืองในขณะนี้
อยู่ท่ามกลางสิ่งใด ย่อมเป็นไปตามสิ่งนั้น ........................อย่าลืมพื้นเพ
สมัยก่อนนั่งดูหนังตะลุงรู้บ้างไม่รู้บ้าง จนสว่างคาตา