งานเสวนาทางวิชาการ GotoKnow Forum ผมดูแล้วคึกคักและกดดันน่าดู คึกคักอย่างไร ก็ป้ายประกาศ และเสียงจากสมาชิก gotoknow นั่นเอง ส่วน กดดัน นั้นอย่างไร ก็เวลาของการเปิดรับสมัครนั่นเอง แน่นอนว่าหลายคนเสียดายเมื่อปิดรับสมัคร หลายคนรีบจัดการเรื่องราวต่างๆที่เกี่ยวข้องกับตน (เคลียร์) แต่ไม่ทัน และผมทราบมาว่า หลายคนไม่ได้ไปร่วมงาน เพราะผู้บังคับบัญชาไม่เห็นความสำคัญ หลายคนต้องการไปร่วมอย่างยิ่ง ยิ่งผู้ทรงคุณวุฒิที่เชิญมาด้วยแล้ว ยิ่งทำให้ผู้เฝ้ามองตื่นเต้น
ส่วนตัวผมนั่น หมายตาไว้แล้วว่า อยู่ใกล้บ้าน สบายมากๆ ได้ประโยชน์ ๒ อย่างคือ ได้กลับบ้านและได้ไปร่วมงานเพื่อแสวงหาความรู้ แต่ก็เอ๊ะใจว่า เหมือนๆ มีอะไรบางอย่าง และมันก็มีจริงๆ ตลอดเดือนพฤษภาคมนี้ เอาเป็นว่า เพื่อนๆ เขาได้ไปต่างประเทศกัน แต่ผมไม่ได้ไปกับเพื่อนเขา หลายคนถามว่า ทำไมไม่ไป ก็คงตอบเหมือนไม่ได้ตอบว่า ไม่ได้ไป
วันจัดงานเสวนาทางวิชาการ Gotoknow Forum นั้น คือ วันเดียวกันกับการประชุมหยั่งเสียงเพื่อสรรหาคณบดี ผมมีส่วนเกี่ยวข้องคือ เป็นสมาชิกของคณะมนุษย์ฯ และเป็นกรรมการสรรหาของคณะเกษตรฯ ดังนั้น การปลีกตัวเพื่อไปแสวงหาความรู้ ผมไม่อาจจะทำได้ แม้แต่การไปต่างประเทศ ผมก็มองว่าเป็นเรื่องที่ควรชะลอ ในฐานะสมาชิกของคณะ ผมควรให้ความสำคัญกับองค์กรก่อน (ไม่ได้หมายความว่า ผู้ไปแล้วจะไม่เห็นความสำคัญนะครับ) ด้วยว่า คณบดี คือ คนที่ขึ้นโขนชิงธงในประเพณีการแข่งเรือยาวที่หลังสวน จังหวัดชุมพรทีเดียว เราไม่รู้ว่า จะหาใครที่มีความสามารถไปหยิบธงเพื่อชิงชัยได้ หากได้คนที่ต้องการตำแหน่งมาเพื่อประดับตัวอย่างเดียว เห็นทีจะล่มจมกันทั้งองค์กร แต่ถ้าได้คนมุ่งความสำเร็จของงานมา นั่นแหละคือธงชัย
ขึ้นชื่อว่า พระเครื่อง หากได้รุ่นที่ ๑ ดูจะขลังทีเดียว งานเสวนาทางวิชาการ Gotoknow Forum ครั้งนี้ ทราบว่า เป็นครั้งที่ ๑ ซึ่งน่าเสียดาย ที่ผมไม่มีโอกาสได้เป็นส่วนหนึ่งของการปลุกเสกของขลังทางปัญญาครั้งนี้ อนึ่ง การดูคอนเสิร์ตทางทีวี หรือจะได้สุนทรียอารมณ์เท่ากับการได้ยืนอยู่ท่ามกลางการแสดงนั้น ต้องขอแสดงความยินดีสำหรับผู้เข้าร่วม ที่มีความมุ่งมั่น เด็ดขาด (ฉันต้องไปให้ได้ แม้ผู้บังคับบัญชาจะไม่ได้เห็นความสำคัญ) ตั้งใจ ต่องาน และน่าเสียดายสำหรับผู้ไม่มีโอกาสอย่างผม :(
ขอให้มีความสุขทุกๆท่านครับผม
สดทางบล็อกค่ะ :)