ตอนที่ไปวัดบูรพ์หรือวัดบูรพาที่จังหวัดสุรินทร์นั้น ได้บูชาหนังสือธรรมะเล่มเล็ก ๆ ที่ชื่อ "หลวงปู่ฝากไว้" มาจำนวนหนึ่ง ตั้งใจเอามาแจกเป็นธรรมทานให้ผู้คนรอบข้าง อ่านแล้วได้ข้อคิดดีมาก จึงขอนำเนื้อหาบางส่วนมานำเสนอไว้ดังนี้ครับ
ความโกรธ
- พระเถระอาวุโสรูปหนึ่งถามหลวงปู่สั้น ๆ ว่า ท่านยังมีโกรธอยู่ไหม ฯ
หลวงปู่ตอบเร็วว่า "มี แต่ไม่เอา" - มีผู้ปรารภการปฏิบัติธรรมกับหลวงปู่ ถึงเรื่องการละกิเลสว่า "หลวงปู่ครับ ทำอย่างไรจึงจะตัดความโกรธให้ขาดได้" ฯ
หลวงปู่ตอบว่า "ไม่มีใครตัดให้ขาดได้หรอก มีแต่รู้ทัน เมื่อรู้ทันมันก็ดับไปเอง"
วัตถุมงคล
- หลวงปู่เถาะพูดตามประสาความคุ้นเคยว่า หลวงปู่สร้างโบสถ์ ศาลา ได้ใหญ่โตสวยงามอย่างนี้ คงจะได้บุญ ได้กุศลอย่างใหญ่โตทีเดียว ฯ
หลวงปู่ตอบว่า "ที่เราสร้างนี่ก็เพื่อประโยชน์ส่วนรวม ประโยชน์สำหรับโลก สำหรับวัดวา ศาสนาเท่านั้นแหละ ถ้าพูดถึงเอาบุญเราจะเอาบุญอะไรอย่างนี้" - ...จบพระไตรปิฎกหมดแล้ว จำพระธรรมได้มากหลาย พูดเก่ง อธิบายได้อย่างซาบซื้ง มีคนเคารพนับถือมาก ทำการก่อสร้างวัตถุไว้ได้อย่างมากมาย หรือสามารถอธิบายถึง อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา ได้อย่างละเอียดแค่ไหนก็ตาม ถ้ายังประมาทอยู่ก็นับว่ายังไม่ได้รับรสชาติของพระศาสนาแต่ประการใดเลยเพราะสิ่งเหล่านี้ยังเป็นของภายนอกทั้งนั้นเมื่อพูดถึงประโยชน์ก็เป็นประโยชน์ภายนอก คือ เป็นไปเพื่อสงเคราะห์สังคม เพื่อสงเคราะห์ผู้อื่น เพื่อสงเคราะห์อนุชนรุ่นหลัง หรือเป็นสัญลักษณ์ของศาสนาวัตถุ ส่วนประโยชน์ของตนที่แท้นั้น คือ ความพ้นทุกข์ "จะพ้นทุกข์ได้ก็ต่อเมื่อรู้ จิตหนึ่ง."
อนุโมทนาสาธุครับ
ผมก็ได้รับธรรมทานมาเล่มเล็กๆจากสวนสันติธรรม
อ่านจบก็ให้เป็นทานต่อ แก่ผู้ที่กำลังสนใจธรรมครับ
สวัสดีครับ คุณ
สาธุครับ
แวะมาอ่านธรรมยามดึก
"ไม่มีใครตัดให้ขาดได้หรอก มีแต่รู้ทัน เมื่อรู้ทันมันก็ดับไปเอง"
สวัสดียามดึก ๆ ครับ