หัวโขนวางปล่อยแล้ว เทียมทัน

          

     หัวโขนสวมใส่ไว้              สื่อแสดง
หลงรูปนิมิตแปลง                  ชั่วครั้ง
เพียงฉากหนึ่งพลิกแพลง         สวมบท- บาทนา
ยศศักดิ์มาอาจรั้ง                   ถอดแล้วใคร่ครวญ 


        ทบทวนเถิดโลกนี้           โรงละคร
ชีพหนึ่งพึงสังวร                     เลิกร้าง
เกียรติลาภยศสัญจร                ผันผ่าน
กาลล่วงเตือนสรรค์สร้าง           จบแล้วถอดโยน

        หัวโขนวางปล่อยแล้ว      เทียมทัน
แผกแต่กิจแข่งขัน                  แยกไว้
ความดีชั่วเลือกสรร                 มีสิทธิ์    เสมอแฮ
เราท่านเลือกบทไซร้               ก่อนสิ้นชีพตน 

                 ...................................

                                              ดอกไผ่