วราภรณ์
นางสาว วราภรณ์ ดอกไผ่ ธรรมทิพย์สกุล

เพียงหัวโขน


หัวโขนวางปล่อยแล้ว เทียมทัน

          

     หัวโขนสวมใส่ไว้              สื่อแสดง
หลงรูปนิมิตแปลง                  ชั่วครั้ง
เพียงฉากหนึ่งพลิกแพลง         สวมบท- บาทนา
ยศศักดิ์มาอาจรั้ง                   ถอดแล้วใคร่ครวญ 


        ทบทวนเถิดโลกนี้           โรงละคร
ชีพหนึ่งพึงสังวร                     เลิกร้าง
เกียรติลาภยศสัญจร                ผันผ่าน
กาลล่วงเตือนสรรค์สร้าง           จบแล้วถอดโยน

        หัวโขนวางปล่อยแล้ว      เทียมทัน
แผกแต่กิจแข่งขัน                  แยกไว้
ความดีชั่วเลือกสรร                 มีสิทธิ์    เสมอแฮ
เราท่านเลือกบทไซร้               ก่อนสิ้นชีพตน 

                 ...................................

                                              ดอกไผ่

หมายเลขบันทึก: 260310เขียนเมื่อ 10 พฤษภาคม 2009 19:53 น. ()แก้ไขเมื่อ 16 มิถุนายน 2012 14:36 น. ()สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน


ความเห็น (2)

         ( ภาพ : ดอกชงโค )

  • สวัสดีครับ  มารอบดึกอีกครั้งครับ
  • ถึงสวมหัวโขน ก็ต้องแสดงบทนั้นให้เต็มที่ครับ

 

  • สวัสดีค่ะ คุณก้ามกุ้ง
  • ขอบคุณที่มาเยี่ยมในยามดึกค่ะ
    อย่านอนดึกบ่อยนะคะ  จะมีผลต่อ
    สุขภาพค่ะ
  • ใช่ค่ะ  สวมหัวโขนบทอะไรก็ตามต้องแสดงให้ดีที่สุด จนได้รางวัล
    ตุ๊กตาทองจึงจะประเสริฐนะคะ

      

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี