ภาคต่อตอนที่แล้วครับ

(ก่อนจะอ่านบันทึกนี้ ควรอ่านบันทึกก่อนหน้าครับเพื่อความต่อเนื่องครับ...ขอย้ำครับแค่เรื่องสั้น ที่แต่งขึ้นนะครับ เพราะบางมุมมองอาจทำให้หลายคนขบคิดครับ แต่เราก็น่าจะมองในด้านดีในตอนท้ายเรื่องนะครับ อิอิ)

 

...................................................................................................................
หลายปีผ่านไป
ณ โรงเรียนแห่งหนึ่ง...
(เวลา ๐๗.๕๙ น.)
"เตรียมตัวเคารพธงชาติ ทั้งหมดแถวตรง"
"ประเทศไทยรวมเลือดเนื้อชาติเชื้อไทย เป็นประชารัฐ ผไทของไทยทุกส่วน...สละเลือดทุกหยาดเป็นชาติพลี..."
"สงบนิ่ง ๑ นาทีครับ"
"ลืมตาขึ้นได้"
สวัสดี นักเรียน และ อัสลามมูอาลัยกุ้มฯ (ขอความสันติสุข ความเมตตาจงประสบแด่ท่าน) นักเรียนทุกคน วันนี้ครูในฐานะตัวแทนครูทุกคนของเรา อยากขอความร่วมมือนักเรียนทุกคนช่วยทำหน้าที่เจ้าบ้านที่ดี ต้อนรับกลุ่มตำรวจสัมพันธ์ที่จะมาทำกิจกรรมกับนักเรียนในภาคบ่าย ด้วยนะครับ
พื้นที่ ในสนามของโรงเรียนอาจจะเจิ่งนองอันเนื่องจากสภาพภูมิอากาศที่ฝนตกหนักมาหลาย วัน แต่ครูเชื่อว่าฟ้าหลังฝนย่อมก่อเกิดสิ่งดีๆเป็นแน่แท้ เพราะฉะนั้นขอความร่วมมือด้วยนะครับ
ได้ครับครู!
เด็ก น้อย ๒ คน กอดคอกันพร้อมแหงนหน้ามองธงชาติที่โบกสะบัดอยู่เสียดฟ้าท่ามกลางดอกทานตะวัน ที่ชูช่อต่อกระซิกลู่ลมแหงนรับแสงจากดวงอาทิตย์
"โตขึ้นนายอยากเป็นอะไรนาวา" (ฮาซัน ลูกชายฮาบีฟเอ่ยถามเพื่อน)
"เราจะเป็นตำรวจเหมือนพ่อเรา" (นาวา ลูกชายร้อยตำรวจเอกนาวินขานตอบเพื่อน)
แล้วนายหล่ะ!
"เราก็จะเป็นครูเหมือนพ่อเราเช่นกัน"
ถ้าอย่างนั้นเรามาสัญญากัน เมื่อเราโตขึ้น ไม่ว่าเราจะไปเรียนต่อที่ใด จบแล้ว เราจะกลับมาพัฒนาหมู่บ้านของเรานะฮาซัน
ได้! เราขอสัญญา!

ท้องฟ้าสดใส ดอกทานตะวันชูช่อตระหง่านต่อกระซิก ลู่ลม เบ่งบานทั่วทุกพื้นที่...