สวัสดีทุกท่านครับ

เมื่อก่อนหลงเข้าใจว่าส่วนสุด 2 อย่าง ทั้งกามสุขัลลิกานุโยค และอัตตกิลมถานุโยคเป็นเรื่องของความสุขและทุกข์ทางกายที่เกินพอดีเพียงเท่านั้น แต่หลังจากที่ฝึกรู้กาย รู้ใจ รู้บ่อยๆ ตั้งหลักว่าจะไม่หยุดรู้เพียงเท่านั้น ซึ่งหลายครั้งก็มีเผลอไปบ้าง เหม่อไปบ้าง หลงไปตามอารมณ์บ้าง แต่ผมจะใช้คำว่า "ช่างมัน" ทันทีที่รู้ เราสามารถเริ่มต้นใหม่กับปัจจุบันได้เสมอจริงมั๊ยครับ อยู่มาวันนึงไม่นานมานี้ก็เลยร้อง "อ๋อ" เห็นความโง่ของตัวเองในเรื่องส่วนสุด 2 อย่างที่เล่ามาข้างต้น เลยอยากเล่าสู่กันฟังครับ 

ผมว่า โยนิโสมนสิการ (ใคร่ครวญ,พิจารณาอย่างแยบคาย) แล้วโอปนยิโก (น้อมมาสู่ตนเอง) เป็นวิธีการที่จะช่วยให้ใครอีกหลายๆคนก้าวข้ามความเหลื่อมล้ำทางความรู้ภายในใจของตนเองได้เป็นอย่างดี