“ซื้อขนมไหมคะ...”

คนเร่ขายขนมที่ลืมไม่ลง...

ในสำนักงาน..หรือส่วนราชการ..มักจะมีคนนำสินค้ามาขายเป็นปกติ..

ไม่ว่าจะเป็น..อาหาร...ขนม..เสื้อผ้า..ไปจนถึง..แว่นตา..ประกันภัย...เครื่องสำอาง..เครื่องครัว..และลอตเตอร์รี่..

บางครั้งมากันจนไม่เป็นอันทำงาน...

สำนักงานบางแห่งถึงกับมีป้าย..สถานที่ราชการ..ห้ามจำหน่ายสินค้า...

ผมไม่ค่อยใส่ใจกับการบริการถึงที่แบบนี้นัก..เพราะการเร่ขาย..ความน่าเชื่อถือมีน้อย..ส่วนใหญ่สินค้าจะไม่ได้คุณภาพ(ความรู้สึกส่วนตัว)..ไม่ต้องถามถึงการบริการหรือรับประกันหลังการขาย..ที่ต้องเจอแน่ ๆ คือการตามทวงเงินงวดหลังการขาย..

จะมีซื้อบ้างก็ประเภทอาหาร..ขนม..ผลไม้..

แต่วันนี้ขณะที่นั่งทำงานเพลิน ๆ ...ก็มีคนมาขายขนมเหมือน ๆ กับทุกวัน...

ซื้อขนมไหมคะ... เสียงเรียกให้ซื้อขนม...ก็เหมือนกับทุก ๆ ครั้ง

แต่น้ำเสียงนั้น...ทำให้ผม..อึ้ง...เงยหน้าขึ้น...พบกับคนขาย..ที่ผมต้องให้ความสนใจเป็นพิเศษ..

ถึงขั้น...อยากจะเข้าไปสัมผัสอย่างใกล้ชิด...อยากจะดูแล..เลี้ยงดู...ช่างน่าเอ็นดูจริง ๆ คนขายอะไร...

เสียดาย..ความดีใจ..ระคนกับแปลกใจ..ผมลืมเก็บภาพ..คนขายขนมที่แสนจะน่ารักคนนั้นไว้...

แต่ภาพความประทับใจยังลอยอยู่ตรงหน้า....

ชุดกระโปรงยาว...ถือตะกร้าขนม...ใบหน้าเล็ก ๆ

จากคนเชียร์กีฬา...

มาเป็นนกยูง....

มาเป็นคนขายขนม...

น้องฝุ่น...นั่นเอง...555…

เมื่อวานน้องฝุ่นมาเล่นสำนักงานกับผมเพราะอยู่ในช่วงปิด เทอม

เมื่อเช้า..ไม่ได้มาด้วย..แต่จู ๆ ก็เปิดประตูเข้ามาขายขนมที่สำนักงาน...

ทราบภายหลังว่า..ป้า ๆ เป็นคนชวน..เห็นหลาน ๆ ปิดเทอม...เล่นอยู่บ้านเฉย ๆ เลยไปรับขนมมาขาย...

น้องฝุ่น..ไปขายขนมกับป้าไหม..

แล้วผู้ปกครองหนูจะว่ายังไงละ..น้องฝุ่นถามกลับ

พอไปขายขนมที่ห้องยุทธศาสตร์ ข้าง ๆ ห้องผม มีคนนั่งอยู่ 3 คน แต่มีคนซื้อขนมคนเดียว...น้องฝุ่นก็แปลกใจ..ถึงกับถามว่า..

ตกลงห้องนี้จะซื้อคนเดียวใช่ไหม.......เด็กหนอเด็ก..

ขนมห่อเท่าไหร่จ๊ะ..คนที่ศาลากลางถาม...

10 บาทค่ะ..

แพงจัง...5 บามได้ไหม...

ได้ค่ะ... หนูฝุ่นใจดี..

ฝุ่น...ขาย 5 บาทได้ไง... ลูกของพี่สาวที่ไปด้วยกันทัก..

ก็สงสารเขา...กลัวไม่มีเงินซื้อ.. น้องฝุ่นตอบหน้าตาเฉย..

ขาย 5 บาทไม่ได้..มันขาดทุน...

ตอนเย็นให้พ่อจ่ายแทนอีก 5 บาทก็ได้... น้องฝุ่นตอบแบบรู้ว่าตัวเองผิด...

ให้พ่อจ่ายแทนไม่ได้.. พี่เขาพยายามอธิบาย...

งันก็ให้แม่จ่ายแทน.. ไปคนละเรื่องเลยครับ....

ตอนเย็นพ่อก็ต้องจ่ายค่าขนมส่วนที่ขาดด้วย...

เช้าวันต่อมา....

แม่..วันนี้หนูไปขายขนมอีกนะ…”

ไม่ต้องไปหรอกลูก..

ทำไมละแม่..

มันแดดร้อนนะ...

เฮ้อ.....