เขาจึงตัดสินใจหันกลับไปดูสิ่งที่เขาเห็น คือ ภาพของหญิงชรานั่งอยู่บนเก้าอี้โยกด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มมีความสุขที่ได้พบหลานชายคนนี้ John แทบไม่เชื่อสายตาตนเองกับภาพที่เห็น ในเมื่อคุณย่าเสียชีวิตไปแล้วทำไมท่านยังอยู่ในห้องนี้ เขาฝันไปหรือเปล่า เขาใช้มือตบหน้าตัวเองซึ่งมันเป็นเรื่องจริง
คุณย่า “John ย่าดีใจมากที่หลานกลับมา ย่าขอโทษในสิ่งที่เกิดขึ้นที่ทำให้พ่อและหลานต้องออกจากบ้านหลังนี้ไป แต่ย่าไม่สามารถพูดอะไรได้มากกว่านี้”
John “ผมงงไปหมดแล้วมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่คุณย่า”
คุณย่า “หลานอย่าเพิ่งสงสัยอะไรเลย ทุกอย่างกำลังจะเปิดเผยในเวลาไม่ช้านี้ ดูแลตัวเองให้ดีนะ ย่ารักหลานเสมอ John”
ก่อนที่ John จะพูดต่อภาพของหญิงชราก็เลือนหายไปพร้อมกับแสงหนึ่งแวบเข้าตา Linda เรียก John ตื่นซึ่งเขาไม่เคยนอนขี้เซามาก่อน John ลุกขึ้นจากเตียงนั่งทบทวนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น มันเป็นความฝันหรือเรื่องจริงกันแน่ แต่เขาก็ไม่ได้เล่าอะไรให้ Linda ฟัง
ขณะนั่งรับประทานอาหารเช้า John พูดกับ Linda และ Pink ว่า “พ่อจะพาทุกคนกลับบ้านเพราะเราจากบ้านมานานแล้ว พ่อเป็นห่วงฟาร์มของเรา”
Pink “แต่หนูยังสนุกอยู่เลยค่ะ หนูยังไม่อยากกลับ”
Linda “คุณมีอะไรหรือเปล่าค่ะ ถึงได้รีบกลับเราเพิ่งมาถึงแค่ 4 วันเองนะคะและ Pink ยังไม่อยากกลับเลย”
John “ไม่มีอะไรหรอกผมเป็นห่วงฟาร์มและสิ่งที่ผมทำก่อให้เกิดผลดีต่อคุณ ลูกและทุกคน ถ้าอย่างนั้นอยู่ต่ออีก 2 วันเราจะกลับบ้านกัน”
John เดินออกจากห้องทานอาหาร ทิ้งให้ Linda และ Pink สงสัยกับคำพูดของ John แต่ทั้งคู่ก็ไม่อยากจะสงสัยมาก Pink และเจ้าเหมียวตัดสินใจกลับไปยังห้องทำงานของคุณปู่ เพื่อออกสำรวจห้องลับนั้น ขณะที่ทั้งคู่กำลังเปิดประตูห้องลับนั้น มีสายตาคู่หนึ่งจ้องมองอยู่ เมื่อประตูเปิดออกไฟก็ถูกจุดอย่างอัตโนมัติ ข้างในกว้างมาก มีหนังสือมากมาย มีรูปภาพเก่า ๆ ที่เต็มไปด้วยฝุ่นและหยากไย่เกาะเป็นจำนวนมาก Pink และเจ้าเหมียวเดินสำรวจภายในห้องด้วยความตื่นเต้น จนกระทั่งไปเจออัลบั้มรูปซึ่งเป็นรูปของพ่อ แม่และ John สมัยเด็ก
Pink “เจ้าเหมียวนี้คงเป็นรูปของคุณปู่ คุณย่าและคุณพ่อแน่เลย ตอนเด็กคุณพ่อน่ารักจัง”
เจ้าเหมียวร้อง “เหมียว”
ขณะที่ Pink นั่งมองรูปอยู่นั้น Diary เล่มหนึ่งก็หล่นลงมา “ตุ๊บ” Pink สะดุ้ง แล้วมองไปตามเสียงที่เกิดขึ้น มันเป็น Diary เล่มสีแดงหน้าปกเขียนชื่อ “Marry Marker” Pink ลังเลใจที่จะเปิดมันแต่เมื่อมองหน้าเจ้าเหมียวมันบอกสัญญาณเหมือนให้เปิดดูว่าข้างในมีอะไรอยู่
“ตลอดระยะเวลา 20 กว่าปีที่ลูกชายและหลานชายของฉันได้ออกจากบ้านไป ฉันรู้สึกเสียใจและโทษตัวเองเสมอว่ามันเป็นความผิดของฉันเองที่ทำให้เกิดเหตุการณ์นั้น ฉันไม่คิดว่ามันจะเกิดเรื่องบานปลายขนาดนี้ เพราะความเป็นห่วงและรักในตัวลูกชาย อยากให้เขาเจอคนที่ดีพร้อมและเหมาะสมกับเขา มันผิดด้วยหรือ ? แต่เมื่อเขาพาผู้หญิงคนนั้นเข้ามาในบ้าน ฉันก็ต้องยอมรับการตัดสินใจของเขาถึงแม้ฉันจะไม่พอใจก็ตาม จนกระทั่งผู้หญิงคนนั้นท้องซึ่งเด็กในท้องของเธอคือหลานชายของฉัน ฉันจึงลดทิฐิและคิดจะยอมรับในตัวผู้หญิงคนนี้ แต่ฉันก็ไม่สามารถทำใจได้ จนวันหนึ่ง John หลานชายของฉันก็ลืมตาออกมาดูโลก เขาเป็นเด็กที่น่ารัก หน้าตาเหมือนพ่อเขามาก ฉันรู้สึกดีใจมากที่ฉันได้มีโอกาสเห็นและอุ้มหลานชายตัวเอง ฉันเป็นคนดูแล John มาตลอดแต่ในใจก็ยังไม่ยอมรับผู้หญิงคนนี้อยู่ดี วันหนึ่งฉันมองออกไปนอกหน้าต่างเห็นลูกสะใภ้เดินเล่นในสวนซึ่งเธอกำลังคุยกับคนขับรถ ฉันจึงเกิดความคิดที่ไม่ดีและไม่ถูกต้องขึ้น ฉันจึงตัดสินใจเรียกคนขับรถมาพบและพูดกับเขาว่า 8คุณนาย Marry “ฉันรู้ว่าเธอแอบชอบลูกสะใภ้ฉันอยู่ใช่ไหม Peter”
Peter “คุณท่านทำไมพูดอย่างนั้นล่ะครับ”
คุณนาย Marry “ฉันดูออกฉันอยากให้เธอสมหวัง”
Peter “แล้วคุณ Mark ล่ะครับ ผมว่าไม่มันถูกต้องนะครับ”
คุณนาย Marry “หรือเธอจะปฏิเสธว่าเธอไม่ได้ชอบหล่อนงั้นซิ ฉันมองตาเธอ ฉันก็รู้แล้วว่าเธอคิดอะไรอยู่ อย่ากลัวไปเลย ส่วนทางลูกชายฉันฉันจัดการเอง ถ้าเธอตัดสินใจอย่างไรก็มาบอกฉันได้นะ ฉันยินดีช่วยเสมอ”
Peter กลับไปคิดหลายวันจนกระทั่งเขาตัดสินใจมาบอกฉันว่าเขายอมรับว่าชอบคุณผู้หญิงและฉันจะให้เขาทำอะไรเขาก็ยอมทำตามทุกอย่าง ฉันเห็นเป็นโอกาสที่จะทำให้ผู้หญิงคนนี้ออกไปจากชีวิตลูกชายของฉัน ฉันจึงตัดสินใจวางแผนให้ Peter ได้ใกล้ชิดกับลูกสะใภ้ของเธอมากขึ้น โดยให้ Peter พาลูกสะใภ้ออกไปซื้อของด้วยกันเสมอ กระทั่งวันหนึ่งเกิดเหตุการณ์ไม่คาดคิดเกิดขึ้น หลังจากที่ Mark ออกไปทำงานเช่นทุกวัน ฉันให้ลูกสะใภ้ออกไปซื้อของในเมืองกับ Peter แต่เหตุการณ์หลังจากนั้นฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ลูกสะใภ้ฉันกลับมาบ้านพร้อมน้ำตา พอฉันถามเธอก็ไม่ตอบวิ่งเข้าห้องไป ฉันจึงเรียก Peter มาพบ เพื่อเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟัง
Peter “คุณท่านผมไม่ตั้งใจ ผมไม่ดีเอง ผมข่มเหงคุณผู้หญิงครับ” ฉันได้ยินแล้วตกใจมากเลยตบหน้า Peter แต่ในใจกลับคิดว่าผู้หญิงคนนี้จะได้ออกไปจากชีวิตลูกชายเสียทีถ้า Mark รู้เรื่องนี้ ส่วน Peter ฉันแค่ลงโทษโดยหักเงินเดือนเท่านั้น หลังจากนั้นฉันก็ไม่เห็นลูกสะใภ้เลย จนกระทั่ง Mark กลับมาจากที่ทำงาน เขาถามถึงลูกชายและภรรยาของเขา แต่ฉันไม่ก็เห็นเธอตั้งแต่เกิดเรื่อง Mark จึงเดินขึ้นไปดูบนห้องนอน ภาพที่เขาเห็น คือ ภรรยาของเขาเสียชีวิตบนเตียงนอน ด้วยสภาพน้ำลายฟูมปาก มีขวดยาตกอยู่ข้าง ๆ ตัวเธอ เธอกินยาฆ่าตัวตายแต่ Mark ไม่เชื่อเขาคิดว่าเป็นเพราะฉันที่ทำให้ภรรยาเขาต้องตาย เขาโกรธมาก เขาตะโกนว่าฉันว่าเป็นต้นเหตุ ฉันไม่ได้โต้ตอบ เขากอดศพภรรยาพร้อมกับร้องไห้อย่างบ้าคลั่ง ซึ่งตอนนั้น John เพิ่งอายุประมาณ 10 ขวบ ฉันจึงไม่อยากให้เขาเห็นเหตุการณ์ ฉันจึงให้ Jan เฝ้าเขาอยู่ในห้อง หลังจากเหตุการณ์วันนั้น Mark จึงตัดสินใจพา John ออกจากบ้านไป ฉันรู้สึกผิดกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นแต่ฉันไม่สามารถบอกใครได้ ฉันขอโทษกับสิ่งที่เกิดขึ้น..........” ก่อนที่ Pink จะอ่าน Diary จนจบก็ได้ยินเสียงคนเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับพูดว่า “ห้องนี้น่าจะถูกปิดตายไปตั้งนานแล้ว ไม่ควรจะเปิดมันอีก ใช่ไหมคุณหนู” สิ้นเสียงนั้น Pink ก็สลบไปทันที
อ่านง่ายขึ้นเมื่อตัวหนังสือสีแทนตัวละคร และ บรรทัดแทนคำพูดคนแยกเป็นส่วนทำให้อ่านง่ายขึ้น
กำลังสนุกครับ...เรื่องสั้นหรือเรื่องยาวเอ่ย...