ศิลปะ
*น้องซานคะ พี่ชอบหัดวาดกับ วัตถุดิบจริง ถ้าไม่ได้ไปไหนไกล สิ่งของบนโต๊ะทำงานนั่นแล..แก้วกาแฟแตกลายงา โคมไฟ หนังสือ ดอกไม้ที่หยิบ เก็บมาเนี่ยบ่อยมาก..ชวนชม การเวก เก็บมามอง ดู หันซ้าย ขวา วาดตั้งแต่(เราเอง)ก็รู้สึกว่าไม่เหมือน จน เดี๋ยวนี้ไปนั่งรอลูกเล่น วาดจากความจำ ลูกมาถึงบอกว่า ชวนชมแม่สวยดี
ดีใจจัง!!!
วาดลายเส้นนะคะ เอ้า ไม่วายโม้อีก
จากอนุทินที่คุยกับกัลยาณมิตรในโกทูโนนี้ พาให้คิดขึ้นมาได้ว่าน่าจะเขียนเล่าเรื่องนี้ไว้ให้ ลูกของเรา อ่านสักนิดค่ะ
”ศิลปะ”
ศิลปะ เกี่ยวกับการหัดวาดรูป(...เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า...)
ไม่มีพิธีรีตองเลยค่ะ เพียงแค่จดจำขึ้นมาได้ว่า เมื่อเป็นเด็ก วัยประมาณเพิ่งอ่านออกเขียนได้ อ่านหนังสือนิตยสารได้แล้ว
เราเองไม่รู้ประสีประสาอะไรเกี่ยวกับศิลปะการวาด แต่เราพยายามใช้ดินสอเขียนการบ้านในวัยเด็ก เอามาเขียนรูปเหมือน
รูปเหมือนนะคะ เป็นนางแบบหน้าปกนิตยสาร”ลลนา”
นางแบบชื่ออะไรนั้นจำไม่ได้แล้วค่ะ จำได้แต่นามสกุล “ชินพันธุ์” ใช่แล้วเธอเป็นลูกสาวของพระเอกวัยรุ่นหนุ่มหล่อ-สุริยา ชินพันธุ์ ในสมัยนั้น
นั่งหลังขดหลังแข็ง หาวิธีหลายวิธีในการวาดขึ้นมา
เช่น เหลาดินสอโดยใช้วิธีเอามีดเหลาดินสอมาขูด ๆ ให้ได้ผงของดินสอ แล้วจึงใช้นิ้วชี้ที่เราถนัดจุ่มผงที่ว่ามาวน ๆ ในการเขียนภาพ บางส่วนไหนที่หนาไปก็ใช้นิ้วมือเปล่า..เช็ดนิ้วด้วยผ้าชุบน้ำหมาด ๆ เอาสีดำ ๆ เทา ๆ นั้นออกไป ให้สีเบาบางลง
และบางครั้งในบางส่วนที่ไม่น่าจะเหมือนถ้าใช้ดินสอ..ตอนนั้นคิดแบบเด็ก ๆ
เช่น ขนคิ้วของนางแบบ เราใช้ไม้จิ้มฟันยุคนั้น ที่ทำจากโรงงานไม้จิ้มฟันจังหวัดอยุธยา คือเป็นไม้เนื้ออ่อนหน่อย ใช้ฟันตัวเอง กัด ๆ บด ๆ เบา ๆ ให้ได้ปลายไม้จิ้มฟันคล้าย ๆ ขนของพู่กันแต่เส้นเล็ก ๆ สั้น ๆ มาเกลี่ย ๆ จนกว่าได้รูปขนคิ้วที่ต้องการ
แล้วเราก็ได้ภาพเขียนด้วยเทคนิคผสม ทั้งสีฝุ่น สีของถ่าน(เรียกจริง เรียกถูกต้องว่าอะไรไม่ทราบ ใช่เครยองหรือเปล่า? ไม่แน่ใจค่ะ)
เป็นภาพเหมือนของหญิงสาวรุ่น นางแบบที่หน้าสวยหวาน ซึ้ง นิ่ง และเย็น
ที่กล่าวถึงเพราะ เมื่อวาดเสร็จ พี่ชายคนโต ๆ ของเราคนหนึ่งเห็นเข้า
เขาว่า “เก่งแฮะ ไม่น่าเชื่อเลย”
แล้วเอาภาพนี้ ไปอวดคุณครูสอนศิลปะที่โรงเรียนระดับมัธยมต้น ประจำจังหวัด
คุณครูฝากคำติและชม มากับพี่ชายเราว่า
“ไปเขียนรูปส่งประกวดได้นะ ไม่ก็เรียนต่อทางนี้ เอาดีได้แน่นอน”
..ดีภาษาไทยหรือภาษาอังกฤษหนอ อิ อิ
นี่คือส่วนหนึ่งของความประทับใจในการวาด หัดวาด ค่ะ
ปัจจุบัน เมื่อหัดวาด ก็ต้องมีการหัดดูภาพของศิลปิน เฝ้าสังเกตและหาซื้อหนังสือภาพมาดู หนังสือเทคนิค ตำราเล่มเล็ก ประเภท..วาดเองก็ได้ง่ายจัง, เพ้นท์เองสิคะ..สนุกจัง
บางเล่มลงทุนค่ะ เช่นของอาจารย์อวบ สานะเสน, อาจารย์พันธุ์ศักดิ์ จักกะพาก,อาจารย์สุรเดช แก้วท่าไม้ฯลฯ
มาอ่านเนือง ๆ
แล้วก็เรียนรู้ด้วยการ “ถาม” ผู้รู้ ครูสอนศิลปะ ค่ะ
บางคนก็เป็นคนไข้เราเองนั่นแหละ เช่นครูอ้อย
คุณครูอ้อยนี่ใจดีมาก เราถามไปถามมา เธอหาวัสดุเช่นกระเป๋าผ้าดิบเปล่า ๆ มาให้หัดวาด และบอกเทคนิคด้วย
ครูอ้อยแถมท้ายว่า
“ถ้าน้องหมอขยัน พี่จะเอาไปขายให้ ได้ตังค์ใช้นะเออ”
ดูสิคะ ทุนก็ไม่ได้ออก กำไรก็จะได้
เห็นอานุภาพหรือยังคะ
อานุภาพของสิ่งที่เรียกว่า
ศิลปะ
หาภาพที่พูดถึงไม่ได้แล้ว มันนานแสนนานมาแล้ว
ขอแนบภาพนี้ประกอบก่อนแล้วกันค่ะ
เป็นภาพแรก ๆ ที่กลับมาเริ่มหัดเขียน หัดวาดใหม่ แต่ของจริง..ดิฉันว่าสวยกว่าภาพนี้นะคะ (อิ อิ)
เป็นภาพที่ลองใช้โปรแกรมเพ้นท์ทิ่ง ตามคำแนะนำของลูก ทำเองค่ะ
มาขอดูภาพวาดสวยๆ + ศิลป์ๆ อีกค่ะ คุณหมอ
และ..บ้า(ลูก)ยอ อยู่นะคะ
นี่ค่ะ ภาพล่าสุด เห็นมุม ๆ หนึ่งในสวนที่ร้านกาแฟแห่งหนึ่งค่ะ
คุณหมอวาดเก่งนะคะ เขาเรียกคนมีหัวศิลปะ พี่เอง ไม่ค่อยจะมี แต่ลูกกลับมีมาก แปลกจังเลย
อะไรที่ทำแล้วมีความสุข ไม่เบียดเบียนคนอื่นและตัวเองก็ทำเถอะพี่ แต่ละคนย่อมมีความชอบในสิ่งต่างๆ ไม่เหมือนกัน บางคนอาจจะชอบวาดรูป บางคนชอบเล่นดนตรี หรือบางคนอาจจะชอบบีบ bubble air ก็ไม่ใช่อะไรที่เสียหาย : )
ส่วนตัวเองเรื่องศิลปะเป็นความชอบแต่เด็ก เรียนวิทย์แล้วไม่ถูกใจ ในที่สุดก็มาเรียนศิลปะ ทุกวันนี้ก็อาศัยศิลปะทำมาหากิน แต่ก็เป็นศิลปะตามสั่งของชาวบ้าน ทำมากๆ ก็เบื่อเหมือนกัน เวลาว่างเลยชอบทำอะไรที่ตามใจตัวเองอยู่บ้าง เช่น ถ่ายรูปเล่นที่ไม่ต้องมีหัวข้อ เจอหมาเจอแมวก็ถ่ายไปตามประสา วาดภาพบ้าง เขียนการ์ตูนให้เด็กๆ ดูบ้างตามสะดวก แต่ดนตรีนี่ต่างหากที่เรียกว่าเป็นงานอดิเรกแท้จริงของตัวเอง เพราะชอบฟัง ชอบสะสม และศึกษาเพื่อความเพลิดเพลิน ไม่ได้ไปใช้ทำอะไรมากมาย แค่เล่นแล้วสุขใจตัวเองเท่านั้น
..คุณหมอเก่งตั้งหลายอย่างนะคะ..
..อารมณ์สุนทรีย์ชั้นหนึ่งเลย..
..แถมเล่าเรื่องก็น่ารัก มองเห็นภาพระริกไหวเชียวค่ะ
..ด้วยความคิดถึงค่ะ..
แล้วก็ชอบแบบสีเทา ดำ สี earthโทน น่ะค่ะ
พี่เฝ้าอ่านบันทึกน้องซานแล้ว..ทึ่ง ค่ะ
น้องทีม ได้คุณอา มาเต็ม ๆ เลย ใช่มั้ยคะ
พี่อ่านหนังสือเรื่องแสงและเงา ต้องขอยืมคำพี่แอมป์ว่า ฮง ฮง เรื่อยเลยล่ะค่ะ ถึงต้องมีของจริงวางไว้ให้วาดตามแบบ
แรก ๆ ที่หัดวาด ตามหนังสือ วาดขวด..ประมาณขวดน้ำ(ปลา)..โอ ยากมากเลยสำหรับพี่ แหะ แหะ ;P
คุณหมอคะ
ฝีมืออย่างนี้ ไม่ใช่ artist ธรรมดาแล้วนะคะ เข้าขั้นระดับ architecture เข้าไปแล้ว ครูอรวรรณ ขอยกนิ้วให้เลยค่ะ
ภาษาวัยรุ่นเขาเรียก "อาร์ตตัวแม่" ไงพี่ 555 เรื่องแสงเงาต้องสังเกตเยอะๆ ถ้าจะเอาง่ายอย่าพึ่งวาดวัตถุใสหรือมันวาว เพราะมันมีเรื่องแสงตกกระทบและแสงสะท้อนรวมถึงผิวของวัตถุเยอะ เลือกวัตถุทึบด้านก่อนแล้วค่อยๆ ขยับเสต็ปขึ้นค่ะพี่ ของที่ drawing ยากก็มี ผ้า แก้ว โลหะมันวาว พวกนี้ต้องอาศัยประสบการณ์ที่เพิ่มขึ้น เพราะนอกจากแสงที่ผ่านเข้ามาแล้วมันยังมีเงาสะท้อนในตัว หรือสภาพของตัววัตถุที่ต้องเขียนให้ดูรู้ว่าเป็นวัสดุชนิดนั้น ที่สำคัญไม่แพ้กันคือเรื่องสัดส่วนค่ะพี่ ถ้าเขียนแสงเงาดีแค่ไหนแต่วัตถุผิดส่วนก็ใช้ไม่ได้ ควรหัดเสก็ตช์หลายๆ มุมมองในวัตถุเดียวกัน ทั้งมุมปกติ มุมกด มุมเงย perspective เพื่อให้เราชำนาญ เจอวัตถุวางอยู่มุมไหนก็วาดได้ ต่อไปเมื่อต้องเขียนภาพที่มีของหลายๆ อย่างจะได้ไม่ต้องเอามาจัดวางแบบหน้าตรงอย่างเดียว
พวกหุ่นนิ่งนี่ตอนแรกมักจะหัดวาดกระดาษที่มุมยับ เขียนให้ดูเป็นกระดาษให้ได้ หรือวัตถุใกล้ตัวพวกปากกา ดินสอ แล้วก็ค่อยๆ ขยับไปอย่างอื่น เช่น ผลไม้ ดอกไม้ ที่มีรายละเอียดเพิ่มขึ้น แล้วเมื่อชำนาญก็ค่อยไปขวด แก้ว ไม่งั้นถ้าวาดยังไม่เก่งอาจจะวาดแก้วน้ำออกมาแล้วเหมือนทำจากไม้ พอวาดได้เหมือนแล้วก็เริ่มใส่ environment เข้าไปประกอบเพื่อผลักระยะ เน้นวัตถุด้านหน้าให้ลอยออกจากฉากหลัง พอทำได้ดีแล้วต่อไปก็วาดด้วยสีได้ค่ะ หลักการเดียวกันเพียงแต่เปลี่ยนเป็นสีเท่านั้น ที่ยากขึ้นหน่อยก็คือการคลุมโทนของภาพให้ไปในมู๊ดเดียวกันทั้งๆ ที่มีหลากสีในหลาย opjects คือต้องผสมสีบางตัวที่จะคลุมโทนเข้าไปในแต่ละสีนั้นๆ หรือฉาบหลังฉาบหน้าภาพเพื่อสร้างโทน มีหลายเทคนิคมากค่ะ ค่อยๆ ศึกษาไปดีกว่า
สวัสดีค่ะ กอชอบศิลปะเหมือนค่ะ
It makes me dare to draw again and again.