John จึงเดินออกไปดู แต่ไม่มีใครเลย เขาจึงเดินออกจากห้องทันที John พา Linda และ Pink ไปไหว้หลุมศพของคุณย่าซึ่งอยู่ไม่ไกลจากบ้านมากนัก ขณะนั่งรถไป John ถาม Peter ว่า “คุณมาทำงานกับคุณย่านานหรือยังครับ”Peter “ผมทำงานมานานแล้วครับแต่ไม่เคยเห็นคุณมาก่อนเลย”John “ผมกับพ่อออกจากบ้านไปนานกว่า 20 ปีแล้วครับ”Peter “คุณท่านอยู่คนเดียว ท่านมักจะพูดกับพวกผมว่าคิดถึงพวกคุณมาก แต่ไม่รู้ว่าพวกคุณจะคิดถึงท่านหรือเปล่า”John เงียบไม่ตอบกลับไป Peter “ถึงแล้วครับ ผมจอดรถตรงนี้นะครับ ถ้าคุณเสร็จธุระแล้วผมจะรออยู่ตรงนี้” Johnและครอบครัวเดินไปยังหลุมศพของคุณย่า บรรยากาศดูเงียบสงัด ร่มรื่นไปด้วยต้นไม้มีดอกไม้ถูกปลูกไว้ข้าง ๆ หลุมศพ John กล่าว “ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่คุณย่าทำให้และผมขอโทษกับทุกอย่างที่เกิดขึ้น”
กลางดึกของคืนหนึ่ง ขณะที่ทุกคนกำลังพักผ่อนกันอย่างสงบ ประตูห้องบานหนึ่งก็ถูกเปิดออก มันเป็นประตูห้องของคุณย่า หญิงชราคนหนึ่งกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่บนเก้าอี้โยก ภายในห้องมีเสียงดนตรีขับกล่อมเบา ๆ เสียงดนตรีนั้นทำให้ John ตื่นขึ้นกลางดึกแต่ Linda กำลังหลับอย่างสบาย โดยไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย John ตัดสินใจเปิดประตูออกไปดูต้นเสียงที่เกิดขึ้น เขาเปิดประตูออกไปแต่กลับไม่พบหรือได้ยินเสียงอะไรเลย เขาจึงเดินกลับเข้าไปในห้องโดยเก็บความสงสัยมาด้วย เสียงที่เขาได้ยินคือเสียงอะไรและดังมาจากไหน Linda ตื่นขึ้นเธอเห็น John ยังไม่นอน Linda “John คุณเป็นอะไรค่ะนอนไม่หลับหรือค่ะ”John ไม่อยากให้ Linda คิดมากและเป็นกังวล John จึงตอบว่า “ผมลุกไปเข้าห้องน้ำมา คุณนอนต่อเถอะ” Linda “คุณก็ควรจะนอนเหมือนกันนะคะ”John เลยล้มตัวลงนอนข้าง ๆ Linda พร้อมกับเก็บความสงสัยไว้เช่นเดิม
รุ่งเช้า Frank มาที่บ้านเพื่อที่จะพา John และ Linda ไปดูกิจการของตระกูล Marker ในเมือง แต่ Pink ไม่อยากไปด้วยเพราะเป็นห่วงเจ้าเหมียวเลยขออนุญาตอยู่บ้าน John เป็นห่วงลูกแต่ก็ไม่อยากทำให้ลูกเสียใจ จึงให้ Hana ช่วยดูแล Pink ให้หน่อย ก่อนที่จะขึ้นรถไปกับ Frank เมื่อพวกผู้ใหญ่ไปหมดแล้ว Pink เลยพาเจ้าเหมียวไปเล่นในบ้าน ด้วยความซุกซนของเจ้าเหมียวมันวิ่งเข้าไปในห้อง ๆ หนึ่งซึ่งอยู่ฝั่งขวาของบ้าน Pink ไม่เคยเข้าไปดูมาก่อน เหมือนเป็นทำงานของคุณปู่ทวดและคุณย่าทวด ในห้องมีหนังสือมากมาย มีโต๊ะทำงานอยู่ด้วย เจ้าเหมียววิ่งไปมาจนไปชนกับกล่อง ๆ หนึ่งทำให้กล่องตกลงมา ประตูบานหนึ่งถูกเปิดออกมาจากหลังชั้นวางหนังสือ มันเป็นห้องลับนั้นเอง เจ้าเหมียววิ่งมาหา Pink ด้วยความตกใจ Pink กำลังคิดอยู่ว่าจะเข้าไปดีหรือเปล่า ก่อนที่ Pink จะตัดสินใจเข้าไปในห้องลับ Hana ก็ร้องเรียก Pink ให้มาทานของว่าง Pink เลยเก็บกล่องไว้ที่เดิมประตูจึงปิด แต่ Pink คิดอยู่ในใจว่าซักวันจะเข้าไปสำรวจห้องลับนั้นให้ได้
Jan , Hana , Paul และ Peter นั่งคุยกันในห้องพักด้านหลังของบ้าน Jan “คุณท่านคิดยังไงถึงยกสมบัติทั้งหมดให้กับครอบครัวคุณ John ซึ่งไม่เคยมาดูแลท่านเลย” Paul “ท่านคงคิดถึงหลานชายของท่านมั้งเลยยกสมบัติทั้งหมดให้” Hana ซึ่งอายุน้อยที่สุดถามว่า “น้า Jan คุณพ่อของคุณ John ทำไมตัดสินใจออกจากบ้านหลังนี้ล่ะ” Jan “เท่าที่ข้ารู้คุณแม่ของคุณ John เสียชีวิตในบ้านหลังนี้โดยไม่ทราบสาเหตุ คุณพ่อของคุณ John คิดว่าเป็นความผิดของคุณท่านเลยโกรธคุณท่านและตัดสินใจออกจากบ้านไปโดยพาคุณ John ไปด้วยและไม่กลับมาอีกเลย”Hana “แล้วคุณท่านล่ะเป็นยังไงบ้าง” Jan “คุณท่านโกรธมากเลยพูดว่าไม่ให้คุณพ่อของคุณ John กลับมาที่นี้อีก ข้าก็ไม่แน่ใจที่เหตุการณ์เสียชีวิตของคุณแม่คุณ John เกิดจากอะไร แต่คุณท่านไม่ยอมให้ใครพูดถึงเรื่องนี้อีกเลย” Peter “มันเป็นเรื่องที่ผ่านมานานแล้วอย่าพูดถึงมันอีกเลย คุณท่านมีบุญคุณกับเรามากในพินัยกรรมยังระบุไม่ให้ไล่พวกเราออก แค่นี้ก็ดีถมไปแล้ว” การสนทนาก็เลยจบลง เมื่อ Linda เดินเข้ามาในครัว Linda “กำลังคุยเรื่องอะไรกันอยู่หรือคะ พอดีฉันอยากได้น้ำส้มสักแก้วให้ John ค่ะ” Jan “ได้ค่ะเดี๋ยวดิฉันทำให้ คุณไปรอที่ห้องดีกว่าค่ะ” เมื่อ Linda เดินจากไป Jan “เราไม่ควรพูดเรื่องนี้ให้ใครฟัง เพราะไม่ก่อให้เกิดประโยชน์อะไรเลย”
กลางดึกของคืนนั้น John ได้ยินเสียงดนตรีดังขึ้นอีกเหมือนคืนก่อน เขาตัดสินใจลุกจากเตียงไปดูให้แน่ใจว่าเขาไม่ได้หูฝาด แต่พอเขาเปิดประตูออกไปก็ไม่พบหรือได้ยินเสียงอะไรเหมือนเช่นเคย แล้วเสียงมันดังมาจากไหนเขาต้องรู้ให้ได้ John ตัดสินใจเดินไปดูห้องของ Pink Pink ยังนอนหลับสบายอยู่บนเตียง เขาจึงเดินไปฝั่งขวาของบ้านซึ่งเป็นห้องของคุณย่า พอเปิดประตูเข้าไปก็ไม่มีเสียงอะไรเลย มีแต่ความมืดและความเงียบสงัดของยามวิกาล แต่ก่อนที่ John จะก้าวออกจากห้องไป เขาได้ยินเสียงที่คุ้นเคยเรียกชื่อเขาดังมาจากข้างหลัง “John หลานของย่า” เสียงของคุณย่านั้นเอง...
