เสียงหัวเราะนั้นกลับทำให้เรารู้สึกเศร้า

เมื่อลูกชายยังเป็นทารกแบเบาะ เขาร้องไห้..

อีกวันต่อมา ก็ได้ยินเสียงร้องไห้จากทารกอีกคนดังข้ามรั้วมาจากหลังบ้าน...  ลูกของคนงานก่อสร้าง .. เขาคงอพยพกันมาทั้งครอบครัว ....

...ลูกเราลูกเขาก็ร้องไห้เหมือนกัน..

ลูกชายของเราเป็นเด็กนิ่งๆ หัวเราะเบาๆเวลามีคนหยอกล้อ

ทารกจากหลังบ้านหัวเราะเอิ๊กอ้ากเสียงดัง

แปลก..เสียงหัวเราะนั้นกลับทำให้เรารู้สึกเศร้า  

ทารกน้อยหลังบ้านเป็นลูกคนงาน  ชีวิตปากกัดตีนถีบ   โตขึ้น ชีวิตเขาจะเจออะไร  ..จะได้มีโอกาสหัวเราะอย่างมีความสุขแบบนี้อีกนานไหม..  เราหวังว่า  เขาจะมีเสียงหัวเราะและมีวันเวลาที่ดีไปนานๆ

สิบสี่ปีผ่านไป  ทารกคนนั้นคงโตเป็นหนุ่มน้อย  เขาไปอยู่ที่ไหน...

ดูข่าว...เห็นคนหนุ่มเกรี้ยวกราดในจอโทรทัศน์  

เขาไม่ใช่ลูกชายชนชั้นกลางที่ได้รับการประคบประหงมเป็นแน่...  แต่เชื่อว่า  ครั้งหนึ่งเมื่อยังไม่เดียงสา  เขาได้เคยหัวเราะด้วยใจที่สงบและเบิกบานไม่ต่างจากทารกคนอื่นๆ  

..ชีวิตเขาเจออะไร ผ่านอะไร เขาจึงดูกร้านและเกรี้ยวกราด... หรือญาติพี่น้องไม่ได้ดูแล ..สังคมไม่ได้ดูแลเขา..