สวัสดีคับ ผมชื่อหนมจีนลูกมาม๊า ความที่มาม๊ารักมากเวลาเรียกจะเรียกว่าหนมหน้มๆ แห่ะๆ อาจฟังดูหน้อมแหน้มไม่สมเป็นลูกผู้ชายเอาซะเลย แต่ผมคือลูกผู้ชายตัวจริงนะคับ โดยเฉพาะเวลามาม๊าเอาข้าวหรือขนมให้พวกผมกิน ผมจะกล้าหาญและดุเดือดในการแย่งของกินเป็นที่สุด หมาน้อยตัวอื่นอย่าหวังว่าจะได้แอ้มฮิๆ
แต่ความที่หมาน้อยอย่างผมเป็นลูกผู้ชายนี่แหร่ะ ผมจึงมักจะยอมให้กับผู้หญิงที่อ่อนแอ อย่างน้องน้ำเงี๊ยวแฟนเอ้ยต้องเรียกว่าภรรยาถึงจะถูกเพราะว่าเรามีน้องหมาน้อยด้วยกัน ที่ทุกวันนี้คอยเป็นไม้เบื่อไม้เมากะผมอยู่เสมอเวลากินอาหาร น้องเงี๊ยวเป็นหญิงเจ้าอารมณ์เวลาที่คุณเธอไม่พอใจจะชอบกัดหูผมและดึงๆ ผมก็ได้แต่ยอมเธอล่ะคับ ทำไงได้ก็ผมมันลูกผู้ชายตัวจริงนี่คับ
วันนี้มาม๊าของผมเป็นอะไรก็ไม่ทราบ เอาแต่นั่งดูทีวีแล้วก็ถอนหายใจเฮือกๆ บ่นแต่ว่าสงสารเค้าเนอะๆแล้วก็หน้าเศร้า แถมผมแอบเห็นมาม๊าร้องไห้ด้วยล่ะ น่าแปลกมาม๊าดูข่าวไม่ใช่ละครสักหน่อย ไหงร้องไห้ซะนี่ หลายวันมานี้มาม๊าผม หน้าเศร้าตลอดเลย เฮ้อผมก็พลอยเศร้าไปกะมาม๊าด้วยซิคับ มาม๊าชอบบ่นกับผมว่าหนมหน้มสงสารพวกเค้าจังเลยทำไมถึงใจร้ายคนไทยด้วยกันแท้ๆ ไม่น่าเชื่อว่านายกจะเป็นคนใจดำขนาดนี้เลย เฮ้อผมก็ไม่รุจะปลอบใจมาม๊ายังไงได้แต่ส่งสายตาที่แสดงความเห็นอกเห็นใจแทน มาม๊าคับอย่าเสียใจไปเลยคับ ก็พวกคนที่เค้าเป็นนายกน่ะเค้าต้องพยายามรักษาตำแหน่งเค้าซิคับ ใครจะยอมออกจากตำแหน่งง่ายๆ ใครๆก็รักตัวเองรักตำแหน่งทั้งนั้นล่ะคับ จะยอมเสียสละกันง่ายๆได้ไง ต่อให้เป็นนายกสามล้อก็เถอะ มาม๊าของผมช่างไร้เดียงสา ชอบคิดว่าคนที่เป็นนายกหรือคนใหญ่คนโตจะมีเมตตา เห็นแก่คนอื่นมากกว่าตัวเองอยู่เรื่อยเลย เฮ้อ ผมคิดเล่นๆนะว่าถ้าผมเป็นคนผมจะไม่ยอมเป็นนายกเลย ไม่ว่าจะนายกอะไรก็ตามเป็นคนธรรมดาอย่างมาม๊าของผมดีกว่า ว่าแล้วเห็นทีผมต้องตามไปปลอบมาม๊าอีกแล้ว โอ๋ๆๆมาม๊าคับ
