ทุกเรื่องเรื่องราวที่เกิดขึ้นที่นี่...จะเป็นความทรงจำที่งดงามในใจฉัน...ตลอดไป

 

 

 

 

 

 

"สร้างครูรักการอ่านได้เพียงหนึ่งสามารถสร้างเด็กให้เข้าถึงความรักการอ่านได้นับร้อยนับพัน"

                ข้อความส่วนหนึ่งจากรายละเอียดโครงการครูรากแก้วการอ่าน รุ่นที่4 ที่ฉันรีบเปิดอ่าน  หลังจากที่ได้ตกปากรับคำตามคำชวนของกัลยาณมิตรแดนไกลที่ฉันเคารพรักท่านหนึ่งว่า  เราจะไปด้วยกัน...ไปทุ่งสักอาศรม…

 

              ใบสักกวักมือเรียกฉันและเธอเข้ามา                 มาสู่ชายคาอาศรมร่มเงามิ่งไม้

              ดั่งนกน้อยน้อยบินคล้อยมาตามฝันใฝ่              ดวงใจงดงามนำฝ่าฟัน….

 

                เสียงเพลงอาศรมร่มรัก....  ดังประสานมาจากน้องๆโรงเรียนกวี รุ่นที่ 10 ในช่วงเริ่มต้นของการปฐมนิเทศ ครูรากแก้วการอ่านรุ่นที่ 4 ไพเราะและมีพลังแห่งศรัทธาอย่างน่าประหลาด 

                ฉันได้พบเพื่อนใหม่ๆมากมาย  แต่ละคนเดินทางมาแสนไกล  เหนือ  ใต้  อีสาน ฉันได้รับรู้วิถีการเดินทางของแต่ละคน  ฉันรู้สึกทึ่งมากๆ  ฉันสัมผัสได้ถึงความมุ่งมั่น  รับรู้ถึงพลังแห่งการเรียนรู้อันยิ่งใหญ่ และพลังแห่งมิตรภาพที่ฉายชัดอยู่ในใบหน้าเพื่อนใหม่ของฉัน

 

             ประดู่สะเดาแดดลมและทิวทุ่งทอง          โอบกอดตระกองประคองฟักฟูมอุ้มฝัน

             ปลุกรักให้รู้ดูแลรักข้ามคืนวัน                 ผูกพันผองเราเป็นหนึ่งเดียว

 

                เสียงเพลงอาศรมร่มรัก  ยังคงดังอยู่เรื่อยๆ แต่ต่างจากวันแรก  เพราะเป็นเสียงขึ้นต้นของครูกานท์  ประสานกับเสียงร้องของพวกที่รับรู้ร่วมกันว่า  ได้เวลาเข้าห้องเรียนแล้ว  ห้องเรียนที่สอนอะไรมากมายให้กับฉันโดยมีครูกานท์ของพวกเราเป็นผู้ถ่ายทอด  การอ่านชีวิต  และเขียนชีวิต  คือสิ่งที่ครูมอบให้พวกเรา

 

              เมฆขาว ดาวใส อยู่ในท้องฟ้า                       ดวงชีวาของเราไม่เปล่าเปลี่ยว

             ใบไผ่ สายธาร ทอรักและถักเกลียว                รุ้งเรียวอรุณทิวาจะมาเยือน

               

สำหรับฉัน...ความรู้สึกแรกที่ก้าวเข้ามาที่นี่  ฉันตั้งใจจะเป็นแก้วเปล่าที่รอน้ำเติมเต็ม  แต่เมื่อเวลาผ่านไป  ฉันคิดว่าฉันไม่ได้เป็นแก้วเปล่าธรรมดาซะแล้วล่ะ  แต่ฉันเป็นแก้วเปล่าที่ก้นรั่วซะด้วย  เพราะสายน้ำแห่งการเรียนรู้ที่ครูเติมให้  มักจะซึมออกจากรอยรั่วของฉันอยู่เสมอ  ฉันตั้งใจว่า  ก่อนสิ้นสุดการอบรมฉันจะสามารถอุดรอยรั่วนั้นได้  แต่ฉันก็ทำไม่สำเร็จ

แต่ฉันก็ยังภูมิใจนะ...ที่ถึงแม้ความรู้ที่ครูเติมให้ฉัน  ฉันจะไม่สามารถรับไว้ได้ทั้งหมด  แต่ฉันก็ได้เรียนรู้วิธีการดำเนินชีวิตที่ครูสอนฉันทางอ้อม  ฉันได้ทำในสิ่งที่ฉันไม่เคยทำ  ได้เรียนรู้ในสิ่งที่ฉันไม่เคยรู้และไม่รู้ว่าจะได้พบหรือเปล่าถ้าฉันไม่ได้มาที่นี่ ..ฉันขอเรียกว่า...วิชาชีวิต... 

 

            ใบสักเริงรำระบำฤดูแผ่นดิน                คืนถิ่นไร่นาศรัทธานี้ใครจะเหมือน

            สู้ฝนสู้ฟ้าน้ำตามาตกเตือน                   ปีเดือนของเรายังก้าวเดิน

 

                ถึงวันนี้...ฉันก้าวออกมาจากทุ่งสักอาศรมได้หลายวันแล้ว  แต่เรื่องราวต่างๆ ยังคงร้อยเรียงอย่างสวยงามอยู่ในหัวใจฉัน  ความงดงามภายใต้แสงจันทร์ในค่ำคืนสุดท้ายก่อนการจากลา  ค่ำคืนที่ฉันฉันต้องแอบปล่อยให้น้ำใสๆทยอยไหลออกมาโดยที่ฉันไม่สามารถห้ามมันได้  เหมือนที่ฉันเคยห้ามมันในวันหนึ่งที่ผ่านมา  ทุกถ้อยคำที่พรั่งพรูออกมาจากห้วงความคิดของกัลยาณมิตรของฉัน  คนแล้วแล้วคนเล่า  ทั้งสุข  ทั้งทุกข์ทั้งการต่อสู้กับโรคร้ายของพี่สาวคนหนึ่งด้วยกำลังใจที่ดี  ฉันยังจำได้....ความงดงามของชีวิต....

ขอบคุณ...ครูกานท์…ครูชีวิต...

            ที่ให้โอกาสหนูได้มายืน ณ. ที่แห่งนี้  ขอบคุณที่สอนให้หนูได้เรียนรู้ชีวิตและรากเหง้าความเป็นตัวตนของตัวเอง  ครูบอกหนูว่า  “จงเป็นรากแก้วที่สวยงาม ของใครๆ อีกหลายคน” หนูยังจำได้และจะตั้งใจให้ดีที่สุด    ครู...จะเป็น...ครูชีวิต...ของหนูตลอดไป

 

ขอบคุณ...ศน.อ้วน...พี่สาวที่รัก

            ผู้เป็นจุดเริ่มต้นให้หนูได้มาเรียนรู้ ณ.ที่แห่งนี้  ขอบคุณกับทุกถ้อยคำอันอบอุ่นที่พร่ำสอนตักเตือน  ทำให้หนูรู้ว่ายังมีเรื่องราวอีกมากมายที่หนูต้องเรียนรู้และปรับปรุง  ถึงเวลาที่หนูจะต้องโตจริงๆแล้วเสียที...ขอบคุณนะคะ ..ครูชีวิต..ของหนู

ขอบคุณ....พี่เหมียว...พี่สาวที่รัก

            แม้เพิ่งเคยพบ  ก็เหมือนคุ้นเคย.......อบอุ่นในทุกถ้อยคำที่ถ่ายทอดลงในหน้ากระดาษ  อย่างไม่ต้องมีคำบรรยายใดๆ

ขอบคุณ..

            ป้าๆ   พี่ๆ  น้องๆ  ที่ทำให้ชีวิตตลอด 5 คืน 5 วัน  ไม่รู้สึกเงียบเหงาเกินไปนัก  ขอบคุณมิตรภาพอันงดงามที่ส่งถึงกัน....

ขอบคุณ..

            ทุกๆความเอื้ออาทรในทุ่งสักอาศรม......

                และสุดท้าย.....

            เธอผู้เป็นที่รักของฉัน...ฉันรู้ว่าเธอไม่เห็นด้วยกับการเดินทางในครั้งนี้ของฉันนัก  แต่เธอก็ไม่ขัดขวางฉัน  และรอคอยการกลับมาของฉัน  โทรศัพท์สายแรกที่โทรหาฉันเมื่อพาหนะคู่ใจของฉันเคลื่อนออกจากทุ่งสักอาศรม  ขอบคุณ...ที่อยู่เคียงข้างกันทุกวันเวลา...

                เมื่อใดที่ใบสัก...กวักมือเรียกอีกครั้ง.....ฉันตั้งใจไว้กับตัวเองแล้วว่า  ถ้าไม่ติดภารกิจใด  ฉันจะกลับไปอีกครั้ง  ไปเพื่ออุดรอยรั่วก้นแก้วของฉันให้ได้......ฉันจะกลับไป.....ทุ่งสักอาศรม....

ทุกเรื่องราวที่เกิดขึ้นที่นี่...จะเป็นความทรงจำที่งดงามในหัวใจฉัน...ตลอดไป