แก่งกระจาน, บ้านกร่าง, พะเนินทุ่ง
      ครอบครัวเป็ดน้อยแอบหนีร้อนไปเที่ยวแก่งกระจานมาเพราะว่าใจมันเรียกร้องครับ  จากที่ได้ดูรูปใน Entry ของผีเสื้อแก่งกระจานในบลอคของย่าดาและ Post ของพี่กุ้งใน Thailand Wilderness Forum


เป็ดน้อยที่บ้านกร่างแคมป์

     ไปถึงที่หน่วยเขาสามยอดประมาณ เกือบๆบ่ายสองโมง  แอบโอ้เอ้ถ่ายรูปผีเสื้อระหว่างทางที่ไปบ้านกร่างแคมป์เพราะว่าเห็นเจ้าเสือดาวเล็กลงโป่งเยอะแยะไปหมดครับ   มาถึงที่ด่านบ้านกร่างแคมป์ก็เกือบจะสามโมงแล้วครับ   ผ่านลำห้วยทั้งสามเห็นน้ำแล้วอยากลงไปเล่นบ้างจัง  


บีเวอร์สองพ่อลูก

    ฝนเริ่มจะโปรยปรายลงเมื่อผ่านห้วยสามไปแล้ว  มองน้ำฝนที่ผ่านเรือนยอดในป่าดิบแล้วคิดถึงเหตุการณ์การอบรมนักนิยมธรรมชาติในปี ๒๕๕๑ขึ้นมาไม่ได้โดยเฉพาะสัปดาห์ที่สี่ "การดำรงชีพในป่า" ฝนปรอยตลอดทั้งสองวันที่เราอยู่ในป่าสวนผึ้งราชบุรีผืนป่าตะวันตกของไทย  เดินไปที่ไหนก็เปียก สองวันนั้นทำให้ผมหลงรักป่าหน้าฝนเพราะความงามความมีชีวิตชีวา ชุ่มฉ่ำ   ที่ป่านี้ผมได้ลองชิมน้ำจากลำห้วยในธรรมชาติเป็นครั้งแรก  "อร่อย อร่อยกว่าน้ำขวดที่คุณซื้อในเมืองเสียอีก"  ผมยังจำคำพูดของพี่ที่ในชมรมนักนิยมธรรมชาติที่เป็นผู้นำทางในการเดินป่ากลางคืนในครั้งนั้นได้เป็นอย่างดี


ป่าสวนผึ้งท่ามกลางสายฝน

    ทางไปสู่พะเนินทุ่งเริ่มจะไต่ขึ้นเรื่อยๆ เต็มไปด้วยหินลอย บางช่วงนั้นมีร่องรอยกัดเซาะจากการไหลของน้ำ  ท้าทายปนกับความหวาดเสียวครับ  บ้างช่วงนั้นต้องลุ้นว่ารถเราจะปีนไหวไหมหนอต้องคอยเข้าเกียร์ D2 D3 สลับกับ L เป็นระยะเพราะกลัวว่าน้ำมันเกียร์ทรานสเฟอร์จะร้อนเกินไป เมฆฝนที่ครึ้มและเรือนยอดสูงของไม้ในป่าดิบทำให้บรรยากาศนั้นมืดเร็วกว่าความเป็นจริงทั้งที่เวลาตอนนั้นประมาณสี่โมงเย็น   เวลาสี่โมงเกือบจะห้าโมงเย็นเราก็มาถึงที่ทำการของหน่วยพะเนินทุ่ง   นั่งรอให้เม็ดฝนซาอยู่ในรถ   พี่เจ้าหน้าที่วิ่งฝ่าสายฝนมาถามว่ามีรถตามมาอีกไหม   เราตอบว่าไม่มี   อีกประมาณห้าถึงสอบนาทีเขาจึงปล่อยให้รถที่จะลงเขาลงไปได้  

      ถนนความยาวประมาณ ๑๕ กิโลเมตรจากด่านของบ้านกร่างมาที่พะเนินไม่ใช่ทางลาดยาง ขรุขระไปด้วยหินลอย บางช่วงเป็นโค้งลักษณะที่หักศอกมีร่องกัดเซาะจากน้ำไหล  ทางแคบรถจึงไม่สามารถสวนทางกันได้ และที่นี่ยังเป็นป่าฝนที่ฝนตกบ่อยเสียด้วย  ป่าแก่งกระจานจะมีการปิดป่าให้ฟื้นตัวในช่วงฤดูฝนเนื่องจากเป็นการอันตรายที่จะอนุญาตให้นักท่องเที่ยวใช้เส้นทาง  เราเห็นร่องรอยของต้นไม้ใหญ่ล้มข้างทาง   เจ้าหน้าที่ที่พะเนินทุ่งนั้นต้องประจำหน่วยตลอดสามเดือนที่ปิดป่าเลยทีเดียว  เขาเล่าให้เราฟังว่าในช่วงเวลาที่ปิดป่าบ้างครั้งจะเห็นเจ้าลายขยุ้มตีนหมามานั่งอยู่กลางถนนตรงใกล้ๆไม้กั้นรถยนต์จะเข้าด่าน

    พอฝนหยุดผมเดินออกไปส่งเอกสารการผ่านทางและขออนุญาตค้างแรมให้เจ้าหน้าที่ตรวจ  และเนื่องจากฝนตกตลอดและไม่มีนักท่องเที่ยวเขาจึงอนุญาตให้เรากางเต๊นท์ในศาลาได้   เราได้อาศัยมาม่าเป็นมื้อเย็น    ผืนป่าทางทิศตะวันตกเต็มไปด้วยทะเลหมอกไม่นานนักอาทิตย์ก็ลับขอบฟ้า 
เดี๋ยวมาต่อตอนที่ ๒ ครับ