เหมือนความบังเอิญที่ทำให้เราพบกัน แล้วเราก็จากกันไปด้วยดีในความรู้สึก

ฉันเดินทางผ่านกาลเวลา  พบเจอกับความรู้สึกที่หลากหลาย  บางครั้งไม่เข้าใจว่าทำไมเหตุการณ์บางอย่างต้องเกิดขึ้น  บางอย่างตั้งใจทำอย่างเต็มที่แล้วแต่ผลที่เกิดขึ้นกลับทำให้ความรู้สึกบอบช้ำ  บางอย่างก็ปล่อยให้มันผ่านไปโดยไม่ใส่ใจ  แล้วกลับต้องมานั่งเสียดายว่าทำไมไม่รู้จักทำสิ่งนั้นให้เกิดประโยชน์  เหมือนกับคนบางคนที่พบกัน  เจอกัน  และเริ่มต้นการทำงานร่วมกันได้เป็นอย่างดี
แล้วในที่สุดเรื่องดีๆระหว่างเราก็จบลง  จบลงด้วยแนวคิด  วิธีคิดและลักษณะการทำงานที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง  ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นในความรู้สึกของการทำงานว่าใครถูก  ใครผิด  ใครชนะหรือใครแพ้  แต่ฉันก็ยังคงระลึกอยู่เสมอว่า  การที่เราได้มาพบกันมันมีเหตุและปัจจัยที่ทำให้เราทุกคนต้องมาเผชิญหน้ากัน  ไม่ว่าการโคจรมาพบกันจะร่วมกันสร้างในสิ่งที่ดี  ก่อประโยชน์ต่อสังคม  หรือว่ามาพบกันเพื่อทำลายความรู้สึกของกันและกันให้เสียหาย และจะไม่มีการให้อะไรได้ดีที่สุด  เท่ากับการให้อภัย  วันนี้ฉันจะให้อภัยการกระทำของใครคนหนึ่งผู้กำลังก้าวออกไปจากชีวิตการทำงานของฉัน   ถึงแม้จะไม่มีคำพูดใดๆ  แต่ฉันก็อยากให้เธอผู้นั้นก้าวเดินบนถนนการทำงานของเธอเองด้วยความมีน้ำใจที่แท้จริงต่อเพื่อนร่วมงานในที่แห่งใหม่    ความรู้สึกที่ดีของฉันกลับมาอีกครั้งเมื่อเราสองคนสามารถจบปัญหาทุกอย่างของเราได้ด้วยดีตลอดไป 

อดีคผันผ่าน......พรุ่งนี้หันหลังแยกทาง
ไม่รั้ง...ไม่รอ..ให้ใจหาย
ชีวี...ไม่มีไม่มลาย
สุดท้าย.....ลมหาย...จากกัน

ถ้าคนเราทำแต่สิ่งที่ดีให้กันระหว่างที่ยังมีโอกาสได้พบได้เจอกัน.....
และเมื่อถึงเวลาจากกันไปเราก็ยังสามารถมีเพื่อนที่ดีไว้ให้นึกถึงเสมอ......แม้ลมหายใจสุดท้ายของกาลเวลา