เมื่อวานไปร่วมแลกเปลี่ยนเรียนรู้กับเพื่อนครูอิสลามศึกษาในจังหวัดสงขลามาครับ คนเชิญไปคุยก็ไม่ใช่ใครที่ไหนครับ เพื่อนร่วม มอ.ด้วยกัน ผมออกจากบ้านสายหน่อยหนึ่ง เนื่องจากต้องเตรียมลูกๆ จะเอาไปฝากไว้บ้านยาย ความจริงอย่างพาไปด้วยครับ เนื่องจากงานสัมมนานี้จัดรีสอร์ทริมทะเล แต่บังเอิญเป็นช่วงเทศกาล ซึ่งนโยบายภรรยาผมคือ จะไม่ร่วมการเดินทางในช่วงเทศกาลเด็ดขาด เนื่องจากกลัวอุบัติเหตุ งานนี้ลูกๆ เลยอดเล่นน้ำทะเลไปโดยอัตโนมัติครับ

ผมไปถึงที่สัมมนาก็พอดีกับที่ประธานเปิดงานกำลังจะจบครับ แต่ดูบรรยากาศแล้วหวั่นๆ ใจหน่อยหนึ่ง เพราะรู้สึกว่ากลุ่มผู้ฟังจะไม่ค่อยสนใจประธานพูดเท่าไร จนกระทั่งประธานต้องกล่าวว่า "รบกวนฟังหน่อยครับ ผมจะพูดจบแล้ว" ฮือ แล้วผมพูดจะมีคนฟังมัยเนี๊ยะ

หลังประธานเปิดก็เป็นการรับประทานอาหารว่างครับ แต่รอบนี้ผมจิบน้ำเปล่าครับ เนื่องจากระหว่างเดินทางมาจำเป็นต้องแวะร้านกาแฟของปั๊มบางจาก เติมคาเฟอีนจากถ้ายเอสเฟรโซ่ครับ เพราะแค่ขับมาถึงดอนยาง ผมก็รู้สึกว่า ผมขับรถส่ายแล้ว ฮิฮิ

ผมใช้เวลาพูดตามเวลาพอดีบพอดีครับ แล้วก็เปิดให้มีการแลกเปลี่ยนความเห็นต่อสิ่งที่ผมพูด ปรากฏว่า ไม่มีใครคุยกับผมเลยครับ พิธีกรเลยคุยเองว่า "เท่าที่เคยฟังบรรยายเกี่ยวกับศึกษาศาสตร์มา เนื้อหาแบบสากลก็เคยฟังมาแล้ว แบบอิสลามครึ่งหนึ่งสากลครึ่งหนึ่งก็เคยฟังมาแล้ว แต่ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ฟังการบรรยายเรื่องศึกษาศาสตร์ในอิสลามแบบร้อยเปอร์เซนต์ เพราะอาจารย์ไม่ได้พูดอะไรนอกเหนือจากอัลกุรอานและหะดีษเลย"

ลงจากเวที ก็เป็นช่วงแจกลายเซ็นต์ครับ ฮิฮิ แต่ไม่ยักกะมีใครมาขอเลย มีแต่มาขอเบอร์โทรและอีเมลครับ และงานนี้ก็ได้โอกาสพบปะเพื่อนร่วมรุ่น รุ่นพี่รุ่นน้องครับ ทักทายกันไม่หวาดไม่ไหว ดีที่รอบนี้ความจำผมค่อยข้างดีครับ จำได้หมดทุกคน ลืมไปเพียงคนเดียวครับ นึกไม่ออก มาทักทายผม ผมเพิ่งมานึกออกเมื่อถึงบ้านแล้วครับว่า เพื่อนตูเอง คนนราธิวาส แล้วทำไมอยู่สงขลาเนี๊ยะ ลืมได้งัย ฮือออ ขออภัย

ทีมผู้จัดไม่ยอมให้กลับก่อนครับ ให้ร่วมทานข้าวเที่ยงด้วยกันก่อน ซึ่งก็ได้ร่วมโต๊ะกับพี่ๆ น้องๆ ศิษย์เก่า วอศ. มอ.ปัตตานีครับ วงสนทนาก็เป็นการถามไถ่ข่าวคราวระหว่างกัน รุ่นน้องผมตั้งคำถามกับผมคำถามหนึ่งครับคือ บังรู้ได้งัยว่า ประเด็นฐานะครูอิสลามศึกษาเป็นประเด็นร้อนในสงขลาตอนนี้? บังรู้มัยว่า บังพูดวันนี้ทำให้ผมรู้สึกตัว ทำให้ได้เตือนตัวเองว่า อะไรสำคัญที่สุดสำหรับการเป็นครู และผมคิดว่า หลังจากฟังบังพูดวันนี้ อารมณ์ความรู้สึกเดิมของหลายคนคงหายไปได้บ้าง อย่างน้อยก็สักวันสองวัน ฮิฮิ

ความจริงประเด็นที่ผมพูดไม่ใช่เป้าหมายนั่นครับ ผมแค่ต้องการสร้างความตระหนักร่วมในหน้าที่ของการเป็นครู แล้วเดินหน้าต่อไปด้วยการปรับเปลี่ยนกระบวนการจัดการเรียนการสอนให้สอดคล้องกับแนวคิดการจัดการศึกษาอิสลามเท่านั้นเองครับ ซึ่งผมก็คุยใกล้เคียงกับตอนที่คุยที่ อ.จะแนะครับ

ผมเคยได้ข่าวความแตกต่างระหว่างครูสอนอิสลามศึกษาบ้างครับ แต่คิดว่ามันไม่น่าจะเป็นประเด็นปัญหาอะไรมากนัก แต่พอฟังจากหลายคนระยะหลังมานี้เลยรู้ว่า เป็นคือปัญหาที่สร้างความแตกแยกให้กับครูอิสลามศึกษา ถ้าครูเหล่านั้นคิดว่าการเป็นครูคืออาชีพ

ช่วงบ่าย เพื่อนที่เชื้อเชิญให้มาพูดมาถึงที่ประชุม (ไม่ได้ฟังผมช่วงเช้า) ถามผมว่า เป็นงัยบ้าง ผมก็ตอบว่าไม่รู้ ต้องถามคนฟัง (แต่ที่แน่ๆ ไม่มีเสียงคุยกันระหว่างที่ผมพูดตลอดหนึ่งชั่วโมงกับอีกสิบห้านาที) และระหว่างที่คุยกับเพื่อนก็พบว่ามีครูอิสลามศึกษาหลายท่านแวะมาสอบถามเกี่ยวกับมหาวิทยาลัยอิสลามยะลาครับ บางท่านก็มาคุยว่า ลูกเรียนที่มหาวิทยาลัยบ้าง จนเพื่อนหันมาถามผมว่า เมื่อกี้ตอนอยู่บนเวที นายไม่ได้โฆษณามหาวิทยาลัยอิสลามยะลาเลยหรือ? ฮืออออออ ผมก็คิดแล้วละครับว่า ผมลืมพูดเรื่องอะไรไป ผมลืมใส่โฆษณามหาวิทยาลัย

เพื่อนผมเลยต่อว่าใหญ่เลยครับ แกบอกว่า นี่ถ้า อ.สุกรี หลังปูเต๊ะ (ท่านคณบดีของผม) มาบรรยายนะอย่างน้อยสิบห้านาทีต้องพูดถึงมหาวิทยาลัยอิสลามยะลา นายลืมได้งัย (ข้าน้อยผิดไปแล้ว) ความจริงผมตั้งใจจะพูดเหมือนกันครับ แต่ถ้าพูดไป ก็กลัวว่าจะกลายเป็นการยกย่องตัวเอง สถาบันตัวเอง กลัวว่าคนฟังจะตีความสิ่งที่ผมพูดทั้งหมดไปอีกนัยหนึ่ง เรื่องให้ยกย่องตัวเอง อายจัง เลยไม่พูดดีกว่า งานนี้เลยโดนเพื่อนมันว่าเอาจนได้

จากที่ได้คุยกับทีมงานชมรมครูอิสลามศึกษา ผมได้โครงการใหม่เยอะครับ ก็รับปากทีมงานไว้ว่า ผมจะลองเอาไปคุยๆ กับผู้บริหารดูว่าเขาจะช่วยได้ยังงัยบ้าง (ตอนนี้ทำเอง คิดเองเหมือนเก่าไม่ได้แล้วครับ สถานภาพมันเปลี่ยนไปแล้ว) ความจริงอยากหยิบไปทำในลักษณะงานวิจัยเลยครับ แต่กลัวว่าจะมีปัญหากับเวลาของผมเอง

คืนนี้ผมเริ่มเห็นสภาพตัวเองอย่างหนึ่งครับ สัปดาห์ที่ผ่านมาเขียนงานวิทยานิพนธ์ได้ดีทีเดียวครับ แต่พอแวะไปทำงานอื่นเพียงคืนเดียว ปรากฏว่าหยิบงานวิทยานิพนธ์มีทำ ก็ต่อไม่ติดอีกแล้วครับ ผมเข้าใจแล้วว่า ที่เพื่อนอาจารย์ (รุ่นอาวุโส) หลายท่านบอกว่า ตอนที่ทำวิทยานิพนธ์ท่านปิดห้องเป็นเดือนๆ นั่นเพื่ออะไร เมื่อสองคืนก่อนเพียงคืนเดียวที่ผมหยุดงาน เพื่อมาเตรียมการบรรยายของเมื่อวาน ปรากฏเมื่อคืนและคืนนี้ผมยังจับต้นจับปลายเพื่อเขียนต่อไม่ได้เลยครับ ฮือ ขออัลลอฮ์ทรงประทานเตาฟิกและฮิดายะห์แก่ข้าพเจ้าด้วยเถิด