เมื่อวันที่ 6 เมษายน 2552 ผู้เขียนได้มีโอกาสเป็นแม่งานจัดให้มีการบวชพระ(อุปสมบท)ขึ้น คือหลานมาจากกรุงเทพฯ มาเตรียมงานที่บ้านของผู้เขียนเอง และงานบวชก็สำเร็จลุล่วงไปด้วยดี

          ก็นึกว่าจบแล้ว แต่...
          วันนี้ ลูกชายของผู้เขียนเอง นึกยังไงไม่ทราบ ถามผู้เขียนว่า "เขาบวชกันทำไม? พ่อ" 
          เราอึ้งไปพัก แต่ก็ตอบว่า "เพื่อให้ชีวิตพบกับความสุขมั่งลูก"
          "แล้วความสุขมันเป็นยังไง?พ่อ หาได้ไง?" ลูกพูดสวน...
          บ๊ะ!!! ไอ่นี่ (นึกในใจ) และนึกได้ว่า เคยเขียนเป็น ส.ค.ส. ไว้เมื่อปี 2550 จึงยกมากล่าวให้ลูกฟัง...

          ความสุข อย่าไขว่คว้าหาที่ไหนให้ยากเลยลูก
          ความสุข อยู่ที่ใจ อยู่ในครอบครัวของเรานี่แหละ
          ความสุข คือ ความพอ : พอดี พอใจ พอเพียง
          พอดี : พอดีกับฐานะที่เราเป็นอยู่ อย่าไขว่คว้าหามาจนเป็นหนี้เป็นสิน
          พอใจ : พอใจในสิ่งที่เรามีอยู่ อย่าไขว่คว้าเอาของเขามาโดยมิชอบ
          พอเพียง : พอเพียงแก่การดำรงชีวิตอยู่ หากเหลือพอก็ให้ เพื่อบริวาร

          ลูกชายเขานิ่งไปนะ... เลยไม่ทราบว่าเขาเข้าใจหรือเปล่า!!!