ผมชอบการเดินทางแต่บางครั้ง การเดินทางเราไม่สามารถไปได้ทุกที่เพราะเรามีเพียงสองขา สองมือ แต่ความฝันนับหมื่นดวงที่รอการเดินทาง........................

เรื่องราวที่ผ่านมาเราไม่สามารถย้อนกลับไปแก้ไขหรือเปลี่ยนแปลงอะไรมันได้ มันเป็นเพียงทิ้งความทรงจำดีๆหรือบางทีเลือนหายเพียงเพราะไม่อยากจดจำ การเดินทางท่องเที่ยวผ่านตัวอักษรของความทรงจำวันวานมันสามารถเรียงร้อยให้คน คนหนึ่งเข้าใจ ซึมซับและประติดประต่อจนเป็นความงดงามของการเดินทาง ตัวผมเองชอบการเดินทางท่องเที่ยวเพื่อหาประสบการณ์ตรงแต่เมื่อกลับมานึกย้อนบางที่บางแห่งเราไม่สามารถเดินทางไปได้ ดังนั้นเพื่อแลกเปลี่ยนประการณ์กันผมขอให้คนที่ชอบการเดินทางเช่นเดียวกับมาบอกเล่าเรื่องราวความประทับใจกันบ้างนะครับ สำหรับเหตุที่เขียนเช่นนี้ผมมีโอกาสอ่านหนังสือเล่มหนึ่งที่กำลังรอการตีพิมพ์ที่เนื้อหาบอกเล่าเรื่องราวของการกินที่มีวัฒนธรรมของคนอีสานริมฝั่งแม่นำโขงในอดีตเรียงร้อยเรื่องราวได้น่าอ่านและชวนติดตามป็นอย่างยิ่ง ทุกคนคงมีโอกาสได้อ่านร่วมกันวางแผงเมื่อไหร่ผมจะบอกกล่าวอีกครั้งนะครับ ย้ำมันไม่ใช่หนังสือผมเขียนนะครับเดี่ยวจะหาว่าโฆษณาตัวเอง แล้วอย่าลืมบอกเล่าเรื่องราวท่องเที่ยวกันนะครับ