เป็นเพียงภาพลวงใจ

                                                           Anigif

เมื่อมีความตั้งใจที่จะเรียนรู้เรื่องภายนอก และเพลิดเพลินกับสรรพสิ่งรอบๆตัวเราเรามักจะเพลิน

บางครั้งอาจหลงสุขกับภาพที่ปรากฏอยู่ต่อหน้า แสงสีที่ใจเรารับรู้สัมผัส สมองอ่านหรือใจอ่านสิ่งที่พบเห็น และเผลอใจล่องลอยออกไกลด้วยจินตนาที่พลั่งพรูออกมาจากสัมผัสหนึ่ง กระโดดไปอีกหนึ่ง และบางครั้งดับเบิ้ลความคิด กระโดดไกลด้วยท่าพิศดาร แบบไร้กระบวนท่า

หากยังหลงชื่นชมตนเองว่า นี่แหละความงาม และเมื่อจะเรียกสติกลับมาด้วยเหตุผลใดก็ตาม ที่อาจเป็นเพราะเหนื่อย หรือหมดคนดู หากใจยังอิ่มเอมกับสิ่งที่ผ่านมา หลับและพักกาย เพียงหวังว่าพรุ่งนี้จะมีสิ่งจรรโลงใจให้ระเริงอีก .....และลืมมองตัวเอง

ตัวเองที่น่าพิศวงหากไม่เคยได้รับความสนใจจากผู้ได้ชื่อว่าเป็นเจ้าของ ...มองไม่เห็น  หรือเพราะไม่เคยมอง ไม่เคยสำรวจ ไม่เคยใส่ใจ นอกจากสิ่งที่เคยทำมา  ไม่นาน.. เหมือนบางอย่างเริ่มขาดหายไป ก็มิได้นำพากับสิ่งที่เกิดขึ้นแก่ตนเอง ยังคงเก็บเกี่ยวคุณค่าปลอมๆ เก็บไว้เพื่อทำให้ตัณหาในใจลดลง ซึ่งก็เป็นเพียงภาพลวงใจ รึต้องรอจนกว่าจะขาด มากกว่านี้ เกินซ่อมแซม เกินแก้ไข หรือต้องรอให้เปื่อยเสียก่อน ..จนใช้การไม่ได้ จึงจะหันมามองใจตัวเอง..... กว่าจะรู้ก็สายเสียแล้ว...ละมั๊ง

กระบวนท่าที่สวยงาม ก้าวเดินไปด้วยลีลาที่คิดว่ามันสวยงามนั่นคือคุณค่าปลอม แต่สิ่งที่ซ่อนอยู่ในกายที่เริ่มแข็งแรงทั้งกายและใจที่เกิดจากการก้าวเดินต่างหากคือคุณค่าแท้

 คุณค่าแท้-คุณค่าปลอม หากได้หยุดคิด พิจารณาวันละนิดต่างหากหละ ที่จะส่งผลให้เกิดคำว่าสูง-ต่ำ แต่จะมีประโยชน์ใดเล่า ถ้าเพียงเรายังทำเพื่อคำว่าสูง-ต่ำ