ที่รัก

ตอนนี้ฉันกำลังนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์เพื่อทำงานที่ได้รับมอบหมายอยู่ ตัวอยู่หน้าคอม แต่ใจนั้นไปอยู่กับคนรักที่นั่งอยู่บนรถไฟเพื่อเดินทางกลับไปทำงานของเขาแล้ว เราเพิ่งแยกกันที่สถานีรถไฟเมื่อหกชั่วโมงที่แล้ว คิดถึงค่ะ บอกตรงๆว่าตอนนี้คิดถึงมากๆและก็เป็นห่วงมากด้วย ชีวิตของเราวนเวียนกับการได้เจอแล้วต้องแยกจากแบบนี้ทุกเดือนมาเป็นเวลาแปดเดือนแล้วค่ะ เราคบกันมาแปดเดือนแล้ว เขาทำงานรับราชการทหารอยู่จังหวัดนราธิวาสส่วนฉันก็กำลังเรียนอยู่ เดือนนึงก็จะได้เจอกันหนึ่งครั้ง แต่เราก็คุยกันทุกวันน่ะค่ะ คุยกันจนกว่าอีกฝ่ายหนึ่งจะหลับไปแล้วอีกฝ่ายหนึ่งก็จะเป็นคนกดตัดโทรศัพท์ไปเอง จำได้ว่าครั้งนึงฉันกำลังอยู่ในช่วงสอบกลางภาค ต้องอ่านหนังสือเตรียมสอบในวันต่อไป ตอนนั้นกดดันมากก็เลยดื่มกาแฟไปซะหมดแก้ว ผลสุดท้ายก็คือนอนไม่หลับค่ะ แต่วันนั้นแฟนของดิฉันหลับไปตั้งแต่สี่ทุ่มแล้วค่ะ เพราะเขาเพิ่งกลับจากปิดล้อมโจรใต้ วันนั้นฉันอยากนอนมากเพราะพรุ่งนี้ต้องสอบ แต่ทำยังไงก็นอนไม่หลับประมาณตีสามค่ะ เขาโทรมาแล้วบอกว่าสะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะจำได้ว่าฉันดื่มกาแฟเข้าไปแล้วต้องนอนไม่หลับแน่ๆ ตอนนั้นแบบว่าอึ้งมากๆไม่คิดว่าเขาจะใส่ใจและเป็นห่วงเราขนาดนี้ หลายครั้งมากมายที่เค้าทำในสิ่งที่ฉันประทับใจและซึ้งใจ ซึ่งก็มีหลายครั้งเหมือนกันที่ฉันทำให้เค้าเสียใจ เข้าใจคำว่าน้ำตาผู้ชายเลยค่ะ ถ้าไม่สุดๆจริงๆก็คงไม่ไหลออกมา เช่นเดียวกันที่ว่าฉันก็คงสุดๆจริงๆที่ทำให้เค้าร้องไห้ออกมา