เคยมีคนพูดว่า...เวลาไม่เคยหยุดคอยใคร  เวลาจะเดินไปเรื่อย ๆ แต่ก็ยังคงป็นจังหวะ  เวลาจะไม่หยุดเดินเพื่อให้ช้าลง  แต่เวลาก็จะไม่วิ่งเพื่อให้เร็วขึ้น  ความรู้สึกของคนเราต่างหากที่เป็นตัวแปรของเรื่องทั้งหลาย  ความเหงา  ความเสียใจ  ความรู้สึกอ้างว้าง จึงทำให้เราคิดว่าเวลาเดินช้า  ความเศร้าต่างหากที่ทำให้เราคิดว่ามันช้า  ทั้ง ๆ ที่เวลาไม่ได้หยุดพักจากการเดินไปข้างหน้าแต่อย่างใดเลย... เช่นกัน  เพราะยังคงมีอยู่  เพราะยังได้เจอกัน  เพราะกลัวว่าเราจะต้องจากกัน  เพราะไม่อยากให้ไกลกัน  เพราะยังดีใจอยู่  จึงคิดว่าเวลาเดินเร็วไป  ความสุขต่างหากที่ทำให้เราคิดเช่นนั้น   เวลาไม่ได้วิ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วสักนิด  ก็ยังคงเดินเป็นจังหวะ  เพราะเขาไม่ได้เหนื่อย  เวลาไม่ต้องวิ่งเร็ว  เพราะเขาไม่ได้รีบร้อน  เช่นกัน  ไม่ต้องกลัวความเศร้าที่เรามี  เพราะเราจะผ่านมันไปได้  ไม่ต้องกลัวความสุขจะหมดไป  เพราะมันอยู่ในใจ  ในความทรงจำของเราตลอดไป...