นิทานเรื่องนี้สร้างแรงบันดาลใจ

               นิทานเรื่องนี้มีอยู่ว่า มีหนูตัวหนึ่งมันชอบดูถูกความสามารถของตัวเองมันจึงเที่ยวค้นหาและชื่นชมผู้ที่มีความสามารถมากกว่ามัน วันหนึ่งมันเห็นแสงเล็ดลอดเข้ามาในรู้ของมัน มันจึงออกไปนอกรู และแล้วมันก็เห็นพระอาทิตย์ส่องแสงสว่างให้กับผู้คนและสิ่งมีชีวิตบนโลก มันจึงถามพระอาทิตย์ว่าท่านพระอาทิตย์ ท่านนี่สุดยอด ท่านสามารถเป็นแสงสว่างให้กับทุกสิ่งบนโลก แต่พระอาทิตย์ก็ตอบหนูกลับมาว่า เปล่าเลยก้อนเมฆต่างหากที่สุดยอดกว่า ก้อนเมฆสามารถบดบังเราไม่ให้ส่องแสงสว่างได้ เมื่อใดที่มีเขาข้าก็ไรซึ่งแสงสว่าง เจ้าหนูได้ฟังดังนั้นก็ไม่รอช้า ชื่นชมก้อนเมฆทันที่ว่าท่านก้อนเมฆท่านนี้สุดยอด ท่านสามารถบดบังรัศมีที่แรงกล้าของท่านแสงอาทิตย์ได้ แต่ก้อนเมฆหาได้คิดอย่างนั้นไม่ ก้อนเมฆตอบมาทันทีว่าที่สุดยอดกว่าเราคือลม เพราะลมพัดเราและทำให้เราไม่สามารถรวมตัวกันได้ หนูได้ฟังดังนั้นก็ไม่รอช้า รีบไปหาลมทันทีแล้วชื่นชมลมว่า ลมท่านนี่สุดยอดสามารถพัดพาก้อนเมฆทำให้ไม่สามารถรวมตัวกันได้ แตลมกลับไม่ได้คิดอย่างนั้น ยังมีคนที่สุดยอดกว่าเราอีก นั่นก็คือกำแพง กำแพงสามารถต้านแรงของเราได้เป็นอย่างดี แต่เจ้ารู้ไหมว่าคนที่สุดยอดกว่าเรายังมีอยู่ และทันใดนั่นเองกำแพงก็ทลายลง พวกหนูทั้งหลายก็วิ่งออกมา เป็นไงครับนิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า เราไม่ควรดูถูกตนเองเพราะเราคือคนที่สุดยอดที่สุดจริงไหมครับ