นกที่เลิกร้องเพลง
ภาษาคือสิ่งมหัศจรรย์
ทีสามารถแปรสภาพสิ่งนามธรรมอย่างความคิดให้กลายออกมาเป็นรูปธรรมได้
มันจึงแทรกลึกลงไปในกระบวนความคิด วิธีคิด ตลอดจนอารมณ์ของมนุษย์จนกล่าวได้ว่า
เราแทบแยกภาษากับความคิดอ่านจากกันไม่ออก
อารยธรรมต่างๆตลอดจนองค์ความรู้จากศาสตร์ทุกข้อแขนงคงไม่สามารถงอกและเจริญเติบโตได้เลย
หากมนุษย์ชนชาตินั้นปราศจากภาษา
น่าทึ่งที่สมองมนุษย์สามารถสร้างเครื่องมือทรงประสิทธิภาพถึงขนาดสามารถย้อนกลับมาพัฒนาสมองได้
ทว่าเครื่องมือทุกอย่างย่อมมีประสิทธิภาพที่จำกัด
นักคิดยุคโรแมนติกเชื่อว่า ภาษาไม่สามารถอธิบายถึง”อารมณ์ความรู้สึก”ได้อย่างครบถ้วนสมบูรณ์
นั่นคือ ต่อให้เรามีข้อมูลทางกายภาพและวิทยาศาสตร์มากมายมาเขียนบรรยาย
เป็นหนังสือเล่มหนาโตราวกับภูเขา
ก็ไม่อาจถ่ายทอดความงามและอารมณ์ที่เกิดขึ้น
เมื่อมองดวงดาวระยับฟ้ายามค่ำคืนให้กับคนที่ไม่เคยเห็นได้
เพราะเหตุนี้กระมัง
เราจึงไม่อาจมั่นใจได้ว่า คำ ว่ารักที่เราได้ยินจากเขาจะเป็นสิ่งเดียวกับรักที่เรา รู้สึก
ปรัชญาเต๋าก็เชื่อว่า ภาวะ(หรือความจริง) บางอย่างก็ไม่สามารถนิยามได้ด้วยถ้อยคำหรือภาษาใดๆ
ทันทีที่เราบรรยายมันด้วยภาษาก็เท่ากับว่าความหมายที่แท้จริงของมันได้ถูกเปลี่ยนแปลงไปแล้ว
การยึดติดความหมายในภาษาและถ้อยคำ
จึงทำให้เราไม่สามารถเข้าถึงความเป็นจริงนั้นได้
ในช่วงต้นศตวรรษที่สิบเก้า
การค้นพบทฤษฎีควอนตัม ที่เกี่ยวข้องกับปรากฏการณ์ของสิ่งเล็กจิ๋วในระดับอะตอม
ทำให้นักฟิสิกส์และนักปรัชญาต้องตระหนังถึงปัญหาที่เกิดจากการใช้ภาษาอย่างจริงจัง
เมื่อพวกเขาพบว่าปรากฏการณ์หลายอย่างในโลกของอะตอม เป็นสิ่งใหม่ที่ไม่เคยมีใครพบเห็น
เรื่องไม่น่าเป็นไปได้อย่างการที่อนุภาคราวกับสามารถเคลื่อนที่ไปทางซ้ายพร้อมๆกับไปทางขวา
จนถึงการที่อนุภาคสามารถเกิดการเปลี่ยนตำแหน่งโดยปราศจากการเคลื่อนไหว
เกิดอย่างเป็นปกติในโลกของอะตอม
คำอธิบายต่อปรากฏการณ์เหล่านี้จึงไม่เคยอยู่ในสามัญสำนึกของมนุษย์เลย
แต่นักวิทยาศาสตร์กลับต้องใช้ภาษาที่มีอยู่และคำเก่าๆที่เคยชินมาใช้เรียกและอธิบายสิ่งใหม่ที่ค้นพบ
จนในที่สุดก็เกิดความเข้าใจผิดและปัญหาทางแนวคิดตามมา
ถึงภาษาจะเป็นฐานให้ความคิดวางอยู่ได้
แต่มันก็เป็นกรอบของความคิดไปพร้อมกัน
วิธีการสื่อสารแบบใหม่(ที่มีประสิทธิภาพดีกว่าภาษา)อาจเป็นเรื่องจำเป็น
แต่เราจะคิดวิธีนั้นออกได้อย่างไรในเมื่อเรายังคิดเป็นภาษาอยู่
มันคงยากพอๆกับการที่มนุษย์ยุคแรกๆเริ่มคิดสร้างภาษาทั้งที่ตอนนั้นยังไม่มีภาษา
และเราถึงจะคิดการสื่อสารใหม่ขึ้นมาได้
ก็ยากอยู่ดีที่จะทำให้คนอื่นๆในสังคมยอมรับและเข้าใจเหมือนเรา
แต่มนุษย์ที่เลิกใช้ภาษาก็เหมือนกับนกที่เลิกร้องเพลง
ถ้าวันที่โลกที่ไร้ภาษามาถึงจริงๆ
มนุษย์คงวิวัฒนาการให้เห็นครั้งใหญ่
