• ผลการเรียนของผมออกมาแล้วนะครับ

ผลของคะแนนก็แค่ส่วนหนึ่งไม่สำคัญอะไรนักหรอก

แต่..ส่วนต่อก็คือ การคิดต่อ คิดนำ เอาความรู้ไปใช้ให้กว้างขวาง

ไม่อย่างนั้นเราจะบ้ามาเรียนทำไมละครับ

ถ้าเรียนแล้วยังทื่อๆ มะลึกกึ๊กกึ๋ยส์ เหมือนเดิม

  • ที่ผมชอบใจมากๆก็คือ..การใช้ระบบการสื่อสารง่ายๆ

แจ้งข่าวสาร นัดหมาย เปลี่ยนกำหนดการ หรือเรื่องด่วนให้สะดวก

โดยส่งข้อความผ่านทางโทรศัพท์ วิธีจ๊าบส์มาก

ผมเห็นบางมหาวิทยาลัยมีหน่วยงานดูแลระบบไอทีเป็นการเฉพาะ

แต่การใช้ การบริหารงานก็ยังอยู่ในระดับ..เต่าเรียกคุณพี่

กะอีแค่จะส่งข่าวสารถึงประชาคมในองค์กรก็ทำไม่เป็น ยี่หยักยี่หย่อน

ทุกวันนี้เขาโฟนอิน เขาประชุม-เรียนทางไกลกระเจิดกระเจิงไปแล้ว

  • เมื่อวานตอนเย็นพระอาจารย์ Handy เมตตามาสอนถึงห้อง 814

เจอหน้าก็งัดเอาโทรศัพท์ใหม่ มาให้พระอาจารย์ต่อระบบโฟนอินให้

ต่อไปผมอยู่ที่่ไหน..ก็สามารถพูดโต้ตอบไปยังเครื่องเสียงในห้องประชุมที่บ้านได้

สมมุติว่า..ที่สวนป่ากำลังมีการประชุม

สมาชิกถามปัญหา…ในเรื่องที่ผมจำเป็นต้องตอบ

ผมก็ยกฮัลโหลๆ โชว์เบอร์โชว์ใจไปยังที่บ้านทันที

ทั้ง 2 ข้าง สามารถโต้ตอบกันได้ อย่างนี้จะแจ่มไหมละครับ?

  • นอกจากนั้นก็มีเรื่องโน๊ตบุกค์ตัวใหม่

ทางร้านเขาก็ใส่โปรแกรมหลักมาให้แล้ว

แต่ผมต้องการเพิ่มเติม เกี่ยวกับการตัดต่อ

การจัดรูปภาพ การทำสื่่อเสนอแบบดิ้นได้กลางจอ LCD.

พระอาจารย์สอนแบบฟ้าแลบ เพราะมีประเด็นเยอะมาก

เรียกว่า..ลืมแม้กระทั้งจะเสริฟน้ำพระอาจารย์

ยังไม่จบครับ พระอาจารย์กลับ 5 ทุ่ม พรุ่งนี้เย็นมาอีก

  • เช้าวันนี้ หนุ่มเอก รูปหล่อมาเคาะประตู

เอามะปรางถุงใหญ่มาให้

เป็นน้ำใจจากครูคิมและชาวโรงเรียนวิทยสัมพันธ์

ขอบคุณหลายเด้อ..

มะปรางนี่นะ  เป็นผลไม้ที่มีสีสวย แถมยังกินอร่อย

พันธุ์ที่ได้รับจากเมื่อง 2 แควรสหวานฉ่ำดีมาก

ผมลองชิมแล้ว 1 ผล ประทับใจประทับพุงมาก ขอบอก..

ล้างใส่ตู้เย็นไว้แล้ว บ่ายๆจะชิมอีก 10 ผล อิ อิ..

ขนาดของผลไม่เล็กนะ ..เราสามารถปรับปรุงพัฒนาต่อไปได้อีก

  • จะชิมประปรางแล้วบอกว่าอร่อยเฉยๆก็ใช่ที่

คงต้องทำการบ้านตอบแทนคุณครูในดวงจิตมวลมิตรในดวงใจ

ผมขอนุญาตชวนคิดอย่างนี้ครับ..

ในเมื่อประปรางปลูกได้ผลในระดับหนึ่งของพื้นที่จังหวัดพิษณุโลก

เด็ก-ชาวบ้าน-คุณครู น่าจะหารือกัน

เอาเมล็ดมะปรางมาเพาะในโรงเรือนขั้นต่ำ 5,000 ต้น

(เด็กๆจะได้เรียนวิธีเพาะกล้าไม้ ซึ่งมีหลายขั้นตอน)

เพื่อนำไปทดลองปลูกให้กระจายทั่วพื้นที่หมู่บ้าน

(เด็กๆจะได้เรียวิธีการปลูกการดูแล ซึ่งมีหลายขั้นตอน)

ต้นไหนพันธุ์ดีก็เอามาเสียบยอด ใส่ปุ๋ย รดน้ำดูแลให้ดี

(เด็กๆจะได้เรียนวิธีพัฒนาพันธุ์ ขยายพันธุ์ ปรับปรุงพันธุ์ ซึ่งมีหลายขั้นตอน)

เชื่อแน่ว่าเราจะเห็นมะปรางลูกโตรสดีเกิดเป็นสินค้าเอกลักษณ์ชุมชน

(เด็กๆจะได้เรียวิชาค้าขาย วิชาวิถีชีวิต วิชาประสบการณ์จริงในชีวิต)

คิดโจทย์จากเรื่องง่ายๆใกล้ตัวใกล้ใจนี่แหละ

(เด็กๆจะได้เรียนวิธีมองคุณค่าของสิ่งที่อยู่รอบๆตัวเขาเอง)

นอกนึกภาพดูเถิด ใครเดินเข้ามาเห็นโรงเรียนนี้มีผลมะปรางสุกเหลืองเต็มต้น

(เด็กๆจะได้ตระหนัก..การทำเรื่องธรรมดาๆ ให้เป็นเรื่องพิเศษ)

เด็กๆนั่งเล่น นั่งเรียนใต้ร่มมะปราง

(เด็กๆจะได้รับผลตอบแทนในเชิงคุณค่าของการทำความดี)

ต้นพันธุ์ที่เพาะได้ นำไปปลูกเอง และไปจำหน่าย

(เด็กๆจะได้เรียนวิชา..ทำกิจกรรมให้เป็นกิจการ)

ขึ้นป้าย..ที่นี่มีพันธุ์มะปรางที่หวานหอมผลโตปลูกง่าย

(เด็กๆจะได้เรียนวิชาวิชาการสู่วิชาชีพ  เพื่อเตรียมตัวเป็นมืออาชีพ)

ใครซื้อมากแถมกอด..

(เด็กๆจะได้เรียนวิชาออกแบบการประชาสัมพันธ์)

  • แรกๆก็อาจจะจำหน่ายต้นพันธุ์ เพาะเมล็ด เสียบยอด

ต่อไปก็จำหน่ายต้นกล้า ผลสุก ปุ๋ยหมัก แถมโบว์ชัวร์แนะนำวิธีปลูก

ถ้าช่วยกันเรียนช่วยกันทำอย่างนี้

การศึกษาที่เชื่อมโยงกับชุมชนก็จะระเบิดระบือ

ไม่เป็นโครงงานแบบไฟไหม้ฟางแน่นอน

  • เมื่อเร็วๆนี้เจ้าหน้าที่กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมมาหารือ

จะจัดอบรมผู้บริหารโรงเรียน

เรื่องการบริหารจัดการทรัพยากรธรรมชาติในโรงเรียน

ต้องการให้ผู้บริหารมีวิศัยทัศน์ในเรื่องการดูแลพื้นที่บริเวณให้สวยงามร่มรื่น

  • ผมเคยเจอ..บางโรงเรียนศิษย์เก่าเขาปลูกต้นไม้ไว้เป็นอนุสรณ์อายุ 20-30 ปี

วันดีคืนดีมีผู้อำนวยการโรงเรียนหัวใจพาลสติกย้ายมาใหม่

มาถึง แกสั่งตัดต้นไม้โครมๆ

ที่นั่งพักผ่อน ห้องเรียนร่มไม้ ที่วิ่งเล่น ที่จอดรถ ที่ตั้งกองเชียร์กีฬา หายไปในพริบตา

แล้วไปซื้อต้นสน ต้นตะบองเพชร ต้นไม้ประดับกระจอกงอกง่อยมาปลูกแทน

ครูต้องจอดรถกลางแดดเปรี้ยงๆ…สภาพโรงเรียนร้อนเหมือนตกอยู่ในเตาอบ

  • การประเมินโรงเรียนไม่ต้องไปดูตัวบ่งชี้เป็นสิบเป็นร้อยข้อหรอกนะ

ดูต้นไม้ ดูบริเวณ ดูห้องน้ำห้องสุขา ก็รู้แล้วว่า..

โรงเรียนเหล่านั้นอยู่ในขั้นใด มาตรฐานใด

ถ้าทำเรื่องบริเวณทำมาหากินของตนเองให้สะอาด ปลอดภัย ร่มรื่นไม่ได้

เรื่องอื่นอย่าไปคาดหวัง ขี้หกทั้งเพทั้งน๊านนนนน..

เอ๊ะ..มะปรางเมืองพิษณุโลกนี่อย่างไรนะ กินแล้วปากจัดจังเลย อิ อิ อิ..