คนที่สอนยากมากที่สุดคือครู

            ดิฉันมีอาชีพเป็นครูมาก็หลายปี ผ่านมรสุมชีวิตทั้งส่วนตัวและในส่วนของอาชีพมาอย่างมากมาย คนอื่นอาจจะมองอาชีพครูว่ามีความดีเลิศอย่างไรก็ตาม ความจริงก็คือความจริง ที่ชีวิตของครูก็ไม่ต่างจากอาชีพอื่นๆมากนัก

            แต่ดิฉันก็สำนึกเสมอว่า คนทั้งหลายต่างก็ยกย่องครู ให้ครูไปอยู่อีกฐานะหนึ่ง ทั้งๆที่ครูก็คือคนๆหนึ่งที่มีอาชีพสอนคน ตรงอาชีพสอนคนนี่แหละ คือสิ่งที่ครูทั้งหลายต้องตระหนัก

            จิตสำนึกครูต้องมีทั้งสองอย่างในเวลาเดียวกัน คือจิตสำนึกของความรับผิดชอบคน กับจิตสำนึกความเป็นคนธรรมดาทั่วๆไป

            1.จิตสำนึกความรับผิดชอบคน คือ การที่เราจะต้องระลึกอยู่เสมอว่า เราคือแบบพิมพ์ที่จะให้คนออกมาเช่นไร หน้าที่ตรงนี้คือจิตสำนึกของความเป็นพ่อแม่คนที่สอง วันๆดิฉันต้องมานั่งคิดว่า เราจะทำอย่างไร ที่จะให้ลูกศิษย์ของเราเป็นคนเก่ง คนดี อย่างแท้จริง คิดค้นหาวิธีการต่างๆนาๆที่จะทำหน้าที่ผลิตคุณภาพคนให้ออกมาดีที่สุด ดิฉันคิดว่าคนเป็นครูคิดไม่ต่างกันมากนักหรอก ทุกวันนี้ต้องขอขอบคุณชาว G2K เป็นอย่างยิ่ง ที่ข้อเขียนหลายชิ้นทั้งผู้ที่มีอาชีพครูและท่านทั้งหลาย ได้มีส่วนกระตุ้นต่อมสำนึกของดิฉัน ให้ต้องกระตือรือร้น มากขึ้นกว่าเดิม ข้อเขียนหลายชิ้นดิฉันคงไม่ต้องเอ่ยนามผู้เขียน ที่ทำให้ดิฉันต้องมาสำรวจตัวเองใหม่ว่าเรานี้ได้ครึ่งของท่านเหล่านี้หรือไม่ ฉะนั้นจิตสำนึกความรับผิดชอบ ในฐานะครู หรือของวิชาชีพ จึงมีความสำคัญมากต่อการสร้างลูกศิษย์ ตัวของครูจึงเป็นแบบในทุกเรื่อง ตั้งแต่ตื่นนอนยันกลับเข้านอน มันก็ยังคงคำว่าแบบอยู่นั้นเอง ครูจึงมีความเป็นครูทุกลมหายใจ

            2. จิตสำนึกความเป็นคนธรรมดาทั่วๆไป แน่นอนที่ครูหลายๆคนบอกครูก็คือคน ย่อมต้องมี ดี ชั่ว ในฐานะคนก็ย่อมใช่ แต่ถ้าครูทุกคนคิดแบบนี้ ก็อันตรายมาก มันกำลังสื่อให้เห็นว่าครูกำลังจะ บอกกับคนทั่วๆไปว่า ครูทำผิดไม่เป็นไร เหมือนกับที่สังคมกำลังชื่นชมคนชั่วที่ทำดี หรือสังคมกำลังยอมรับว่า กินบ้าง โกงบ้านก็ไม่เป็นไร ขอให้พัฒนาบ้านเมืองบ้างก็แล้วกัน คิดแบบนี้ก็แย่ เราต้องชื่นชมคนดีที่ทำดี หรือชื่นชมคนซื่อสัตย์ที่พัฒนาบ้านเมือง จิตสำนึกตรงนี้สำคัญมาก

            เราจึงชื่นชมครูในอดีตหลายๆท่าน ดูง่ายที่สุดให้ดูที่ครูของเรา ท่านเป็นครูในทุกโอกาสจริงๆแล้วสามารถเอาแบบ เลียนแบบได้ ไม่เฉพาะนักเรียนเท่านั้น แม้แต่คนทั่วๆไปก็ยังสามารถนำแบบนั้นมาปฏิบัติได้ นี่คือครูในอุดมการณ์ เมื่อคิดอย่างนี้ตัวดิฉันเองยังห่างไกลอยู่มากทีเดียว จิตสำนึกความเป็นคนธรรมดา จะใช้ได้ก็เพื่อไม่ให้คนเป็นครูหลงกับกับอัตตาเท่านั้น เพราะดิฉันได้ยินกับหูตัวเองว่า “คนที่สอนยากมากที่สุดคือครู” ประโยคนี่น่าคิดมาก เราชินกับการสอนคนอื่น บางครั้งลืมสอนตัวเอง คิดว่าหลายครั้งเราก็ลืมทำตามแบบของเราเอง