ตัวน้อยของพ่อ

ด้วยภาระหน้าที่การงานทำให้คู่ชีวิต เดินทางไปต่างจังหวัดทุกเดือน การเดินทางแต่ละครั้ง ลูกและแม่จะเดินทางไปด้วยกัน  จากครอบครัวที่อยู่กันพร้อมหน้าต้องแยกจากกันชั่วคราว

ห้องพักที่เคยมี ๓ ชีวิต แต่บัดนี้เหลือเพียงชีวิตเดียวเท่านั้น ทุกค่ำคืนลูกชายวัยสี่ขวบ จะออดอ้อน ให้ลูบหลัง เล่านิทานให้ฟังก่อนนอนอยู่สม่ำเสมอ

“พ่อคับ นู๋ไม่อยู่ พ่อกอดตุ๊กตาหมีนี้แทนนู๋ นะคับ”

ทุกเช้า – เย็น จะเห็นตุ๊กตาหมี ตัวน้อย ที่แต่งตัวเหมือนเด็กน้อยนั่งอยู่หน้าบ้านเสมอ

หลายคนที่ผ่านห้องพัก กล่าวคำทักทายเสมอว่า “อาจารย์ ชอบเล่นตุ๊กตาเหรอ ครับ” 

“ครับ” เป็นคำตอบสั้นๆ ที่ให้กับผู้ถาม

 แม้จะเป็นเพียงตุ๊กตาหมีที่ไม่มีชีวิต ในสายตาคนอื่น แต่สำหรับผู้ที่เป็นพ่อของลูก ถือว่าสิ่งนี้เป็นตัวแทนลูกชาย ที่จากอ้อมอกไปชั่วคราวแล้ว

เขา เปรียบเสมือน “ตัวน้อยของพ่อ”