สัปดาห์นี้ทำงาน 7 วันอีกแล้วคือ 5 วันปกติที่ผ่านมาและวันเสาร์ อาทิตย์เป็นการ"อยู่บุญ"ซึ่งก็ใช้เวลาทำงานเต็มวันเหมือนวันธรรมดา เพียงแต่ปริมาณจะลดลงมาเหลือประมาณ 1 ใน 5 ของวันปกติ และเรามีกันอยู่ 4 คน บางครั้งวันเสาร์ก็มีงานมากกว่าวันอาทิตย์ บางครั้งก็สลับกัน เราคนทำงานก็ได้ทั้งทำงานบริการและยังพอมีเวลาทำงานเอกสาร งานพัฒนาอื่นๆบ้าง แต่เมื่อมีความรู้สึกว่าเป็นวันหยุด สำหรับตัวเองก็จะรู้สึกได้ถึงอิทธิพลของคำคำนี้มากนะคะ ทำให้อยากทำอะไรที่เราสบายๆไม่ใช่งานเอกสารที่ต้องทำจริงๆ
ทำให้คิดถึงการที่เราต้องขอคนเพิ่ม เนื่องจากอัตรากำลังปัจจุบันของเรานั้น คิดออกมาแล้วเราแต่ละคนทำงานกันเทียบเท่ากับ 10 ชั่วโมงต่อวันแทนที่จะเป็น 8 ชั่วโมง ซึ่งเป็นเหตุให้เราต้องทำงานกันอย่างรีบเร่งและช่วยกันแทบทุกอย่างที่ทำได้ โอกาสที่จะได้ว่างบ้างเล็กน้อยพวกเราก็หมดแรงที่จะทำงานพัฒนาใดๆ เพราะตอนที่ทำงานก็ทำกันจนเกินกำลัง ทุกๆเช้าที่ห้องแล็บเราจะเหมือนโรงงานอุตสาหกรรมจริงๆค่ะ
เขียนบันทึกนี้ เพียงเพื่อจะบันทึกความคิดตัวเองที่สงสัยว่า ทำไมคนเราจึงรู้สึกดีๆ ผ่อนคลายในวันที่เรียกว่าวันหยุด สำหรับตัวเองที่จะเรียกว่าเป็นคนบ้าทำงานก็น่าจะได้ รู้สึกสนุกกับการทำงาน ยิ่งงานเยอะแล้วสามารถบริหารจัดการตัวเอง (แอบ)บริหารจัดการคนอื่นๆไปด้วย แล้วได้งานดี ก็จะยิ่งรู้สึกมีความสุข ชอบที่จะไปทำงาน ก็ยังได้รับอิทธิพลของคำว่า "วันหยุด" เอามากๆทีเดียว พอคิดว่าวันนี้คือวันหยุด หรือเมื่อสัปดาห์ก่อนโน้นที่ลาพักร้อน ซึ่งก็ถือเป็นการใช้วันหยุด ก็จะรู้สึกเหมือนปิดสวิทช์การทำงานที่ทำอยู่จริงๆ ไม่อยากยุ่งไม่อยากรู้ไม่อยากจัดการอะไรเอาเลย และวันเสาร์ อาทิตย์ที่ต้องไป"อยู่บุญ" ก็อยากใช้เวลาว่างที่เหลือพักผ่อน อ่านหนังสือเบาๆมากกว่าการทำงานเอกสารบางอย่างที่อยากทำเสียด้วย เพียงเพราะคิดว่ามันคือ "วันหยุด" เท่านั้นเอง สงสัยจังว่าคนอื่นๆเขาคิดเหมือนเรากันหรือเปล่านะ
