น้อยครั้งนักที่เราจะเห็นแก่นแท้ของสิ่งต่างๆ ที่ก้าวผ่านเข้ามาในจังหวะชีวิต และสิ่งที่บดบังประทีปแห่งปัญญา จนอุบัติเป็นเภทภัย ก็คือ ความยโสแห่งตน นั่นเอง

      บางครั้ง ความหยิ่งในศักดิ์ศรีมันก็มาขวางกั้นการเห็นความจริง บางคนอาจพยายามกับความคิดที่เขาคิดว่ามันสมบูรณ์แบบแล้ว ไม่ใช่เพราะความคิดนั้นมันร้อนแรงสุดๆ แต่เป็นเพียงเพราะ มันเป็นความคิดของเขาเอง สำหรับเขาแล้วมันไม่มีที่ติเลยสักนิด เขาแน่ใจอย่างยิ่งว่าหากลองทำเป็นธุรกิจแล้วมันคงต้องขายได้เป็นเทน้ำเทท่า ทำไมน่ะหรือ เพราะผู้ประดิษฐ์คิดว่าเขาเป็นซุปเปอร์แมนนั่นเอง มันเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะทำอะไรที่ต่ำกว่าคนอื่นๆ แต่จริงๆแล้วมันก็เป็นแค่ความคิดของคนๆหนึ่งเท่านั้นเอง

     มีเรื่องเล่าของชายอัจฉริยะผู้หนึ่ง(เขาคิดว่าตัวเองเป็นเช่นนั้น)ที่ประดิษฐ์เครื่องบีบกระป๋องน้ำอัดลม เขาตื่นเต้นกับการประดิษฐ์ของเขาอย่างมาก แต่เขาก็ไม่สามารถทำให้คนอื่นตื่นเต้นไปด้วยได้ เขาจึงไประบายกับเพื่อนเขาว่า "พวกนั้นมันงี่เง่า ทั้งหมดต่อต้านผม พวกนั้นมันไม่รู้ว่าความคิดดีๆเป็นอย่างไร แม้ว่าจะได้เห็นมันแล้ว ทุกๆคนมีกระป๋องอลูมิเนียมที่ต้องบีบให้แบน และสิ่งนี้จะทำได้อย่างสมบูรณ์ที่สุด" เพื่อนของเขาไม่ได้กล่าวอะไรสักคำ เขาจึงหยิบกระป๋องขึ้นมาและใส่มันลงในเครื่องของเขา พร้อมกันนั้น เพื่อนของเขาก็หยิบกระป๋องขึ้นมาใบหนึ่งเหมือนกัน แต่เอามาวางไว้ใต้เท้าของเขา เมื่อชายผู้อัจฉริยะเดินเครื่องยนต์ เพื่อนของเขาก็เหยียบกระป๋องด้วยเท้าของเขา  เท้าของเพื่อนเขาเหยียบกระป๋องให้แบนได้เร็วกว่าเครื่องยนต์ของเขา ส่วนเครื่องยนต์ของเขารีดกระป๋องได้แบนกว่า..เพื่อนเขาไม่ต้องเสียเงินเลยสักบาท แต่เครื่องยนต์ของเขาราคาแพงลิบลิ่ว... เห็นอย่างนั้นแล้วพวกคุณคิดอย่างไรคะ

       ชายคนนั้นยังคงบอกว่า "พวกนั้นมันตาบอด"

เปิดใจสักหน่อยแล้วอาจได้รับอะไรดีๆอีกมากจากโลกภายนอก